ตอนที่ 19
บทที่ 19 ลูกไม่กตัญญู ก้มกราบคำนับแม่!
October 22, 2026
“โอเค ฉันรู้แล้ว”
เย่อู๋เทียนตอบอย่างแผ่วเบาประโยคหนึ่ง ในดวงตาล้ำลึก กลับประกายสะท้อนด้วยความเยือกเย็น
วางสายโทรศัพท์ เย่อู๋เทียนพึมพำกับตัวเอง
“เสิ่นจูนอี๋ เธอ รนหาที่ตาย!”
แต่คิดอีกที
เรื่องราว ค่อนข้างไม่ชอบมาพากล
เย่จินหลิงเพิ่งจะเสียไป แม้ว่าเสิ่นจูนอี๋ต้องการจะให้แม่ออกจากสุสาน ก็ไม่ควรที่จะไปยังสุสานตระกูลเย่ด้วยตัวเองในวันนี้นะ?
สิ่งผิดปกติย่อมมีผี!
แต่ ไม่ว่ายังไงก็ตาม ไปตรวจสอบเรื่องราวให้ชัดเจนก่อนค่อยว่ากัน
ทันใดนั้น เย่อู๋เทียนก็ขึ้นลิฟต์ไปชั้นล่าง
ลิฟต์หยุดที่ชั้นเก้า และมีชายสองคนเข้ามา
ชายหนุ่มในแจ็กเกตหนังสีดำ และชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบหน่วยสืบราชการลับ
ชายหนุ่มถามชายวัยกลาง
“เหล่าเหอ เย่อู๋เทียนเป็นใครกันแน่? ก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวมากขนาดนี้ได้อย่างไร?”
“เคอร์ฟิวทั้งหมด! ขนาดคนของกรมทหารเจียงไห่ก็เคลื่อนพล!”
“นี่มันจะทำอะไร?”
ชายวัยกลางคนดูเคร่งขรึม
“อย่าถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม ตั้งใจทำงานก็พอ”
“นายเป็นไพ่ใบสุดท้ายของผู้บัญชาการหลิว ถ้าหากคนของกรมทหารเจียงไห่ไม่สามารถทำอะไรเย่อู๋เทียนได้ ทีมมังกรของพวกนาย ก็ถึงเวลาที่จะแสดงไพ่”
ชายหนุ่มหัวเราะออกมา
“ไม่มีปัญหา!”
“แต่ว่า……กรมทหารเจียงไห่ คนสุดยอดเป็นอย่างมาก การแข่งขันครั้งก่อนในเมืองหลวง หัวหน้าของกรมทหารเจียงไห่ ไม่นึกเลยว่าจะเอาชนะฉันให้ได้เสมอ ฉันทำให้ทีมมังกรขายหน้าแล้ว”
สีหน้าของชายหนุ่มก็เคร่งขรึมยิ่งขึ้น
ชายหนุ่มเสริมอีกประโยค
“แน่นอน นั่นเป็นเรื่องราวเมื่อสี่ปีที่แล้ว ตอนนี้ฉันก็ก้าวหน้าไปอีกขั้นหนึ่ง แทบจะไม่มีใครเทียบได้!”
ชายวัยกลางกำลังจะพูดอะไรหน่อย
ประตูลิฟต์เปิดออก
เย่อู๋เทียนเป็นคนออกจากลิฟต์ก่อน
แต่ในขณะนั้น ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังเรียกเขาไว้
“เฮ้ย เพื่อน!”
เย่อู๋เทียนหันกลับมา
“มีอะไรเหรอ?”
ชายหนุ่มหยิบบุหรี่หนึ่งซองออกจากอ้อมแขน และคาบไว้ที่ปากม้วนหนึ่ง
“ยืมไฟแช็กหน่อย”
เย่อู๋เทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับหยิบไฟแช็กออกมา และจุดบุหรี่ให้ชายหนุ่ม
ชายหนุ่มยิ้มกว้าง
“ขอบใจนะ ชื่ออะไร?”
เย่อู๋เทียนพูดอย่างราบๆ
“เย่อู๋เทียน”
ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง และจ้องมองเย่อู๋เทียนตั้งแต่หัวจรดเท้ารอบหนึ่ง
ทันทีทันใด สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆชายหนุ่มก็เบิกตากว้างเช่นกัน
และวินาทีต่อมา ชายหนุ่มยื่นมือไปจับข้อมือของเย่อู๋เทียน
แต่ก็ยังช้าลงอีกก้าวหนึ่ง
เย่อู๋เทียนคว้าแขนชายหนุ่มไว้ก่อนแล้ว
ไม่เห็นว่าใช้เรี่ยวแรงเท่าไหร่ ใบหน้าของชายหนุ่มก็ดูไม่ดีขึ้นมาในทันที เหมือนกับว่ากระดูกกำลังจะหัก
เย่อู๋เทียนยิ้มเล็กน้อย
“ซือถูเป่ยเฉินหัวหน้าทีมของพวกนาย ก็ไม่เคยให้ฉันจุดบุหรี่ให้กับเขามาก่อน”
“แต่ นายก็ไม่เลว แม้ว่ากังฟูของหลีโส่วจะแย่หน่อย แต่กลับยังมีช่องว่างก้าวหน้า”
ทันทีที่คำพูดลดลง เย่อู๋เทียนก็ปล่อยแขนออกจากชายหนุ่ม แล้วเดินจากไป
ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง
ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ ก็ได้สติกลับมาอย่างกะทันหัน และตะโกนขึ้นทันที
“เย่อู๋เทียน!”
“เย่อู๋เทียนมาที่สำนักงานจริงๆ!”
“สัญญาณเตือน!”
“ส่งสัญญาณเตือนทันที!”
สายไปเสียแล้ว
เย่อู๋เทียนได้เดินวางมาดออกจากอาคารหน่วยสืบราชการลับ
หยุดที่บริเวณที่จอดรถ
หยิบกุญแจรถที่เพิ่งจะเอามาจากชายหนุ่มคนนั้นออกมา กดเบาๆ
รถจี๊ปสีดำตันหนึ่ง ดังขึ้นมา
บนรถ และมุ่งหน้าไปยังสุสานตระกูลเย่
……
เย่อู๋เทียนเพิ่งเดินออกไป
เฮลิคอปเตอร์คันหนึ่งลงจอดหน้าอาคารหน่วยสืบราชการลับ
ใบพัดยังไม่หยุดหมุน ประตูห้องโดยสารเปิดออกแล้ว
คนที่อยู่ข้างใน คือเฉาจ้านหยางกับเผยจื่อตง
เผยจื่อตงเหมือนกับขนถ่ายสินค้า โยนคนสามคนออกจากห้องโดยสาร
เย่จินหง เสิ่นเฟยยู่ หานเต๋อหรง
ในเวลาเดียวกัน
ฉีหยูนเซินอาจารย์ของเย่อู๋เทียน
สวมเสื้อคลุมสีขาว ถือภาพวาดโบราณ ก็ปรากฏตัวบนหอรักษาการณ์ที่ทางเข้าหน่วยสืบราชการลับ
สัญญาณเตือนภายในและภายนอกอาคารหน่วยสืบราชการลับดังขึ้นแล้ว แต่ทุกคนที่ไล่ตามออกมา ทั้งหมดก็ยืนตกตะลึงอยู่ที่นั่น