ตอนที่ 20
บทที่ 20 ฉันควรจะขอให้เขายกโทษให้ได้อย่างไร!
October 22, 2026
แต่ว่า ต่อหน้าวิญญาณของแม่ เย่อู๋เทียนไม่อยากเห็นเลือด
ในเวลานี้ หัวหน้าหน่วยสืบราชการลับเมืองเจียงไห่ หลิวหลินเฟย พูดขึ้นมาอย่างเยือกเย็นว่า
“เย่อู๋เทียน เห็นแก่ที่แกเป็นลูกกตัญญู ขอแค่แกยอมถูกจับแต่โดยดี สำนักงานใหญ่ จะผ่อนผันให้กับแก!”
“ไม่เช่นนั้น วันนี้แกต้องตายอยู่ที่นี่!”
“หน่วยสืบราชการลับของฉันมีอาวุธเพียบพร้อมทั้งหมด ยังมีกรมทหารเจียงไห่ที่มีอาวุธเพียบพร้อมทั้งหมดด้วย ล้วนอยู่ที่นี่ แก มองสถานการณ์ให้ชัดเจน!”
ทันทีที่เสียงลดลง ได้ยินเสียงฝีเท้ารอบๆสุสานตระกูลเย่
เสียงบรรจุกระสุนปืนนับไม่ถ้วน ก็ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า
ก็เห็นว่า เจ้าหน้าที่หน่วยสืบราชการลับติดอาวุธครบจำนวนหลายพันคน ก็ล้อมปราบปรามเย่อู๋เทียน
ในเวลาเดียวกัน เสียงของเครื่องบินขับไล่ ก็ดังมาจากม่านฝนเช่นกัน
หลิวหลินเฟยกับเสิ่นจูนอี๋และคนอื่นๆต่างก็เงยหน้ามองไป ก็เห็นว่า เครื่องบินขับไล่หลายร้อยลำของกรมทหารเจียงไห่ ต่างบินไปบินมาในม่านฝน!
ฉากนั้นยิ่งใหญ่ และสถานการณ์ไร้เทียมทาน!
ภายใต้การต่อสู้เช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงใคร แม้แต่แมลงวันตัวหนึ่ง เกรงว่าจะออกไปจากที่นี่ได้ยาก!
สมาชิกหลักของตระกูลเย่กับตระกูลเสิ่นทั้งสองตระกูลเห็นฉากนี้ มีคนหนึ่งนับคนหนึ่ง ทั้งหมดก็กลัวขาอ่อน
ยังดี ที่การต่อสู้แบบนี้ ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่พวกเขา แต่เป็นเย่อู๋เทียน!
ไอ้ระยำหมานี้ ถ้าหากลงมือขัดขืน จะต้องยิงจนเป็นควันละลายอย่างแน่นอน!
แต่วินาทีต่อมา ไม่ว่าจะเป็นตระกูลเย่กับตระกูลเสิ่นทั้งสองตระกูล หรือว่าเจ้าหน้าที่ติดอาวุธหน่วยสืบราชการลับเมืองเจียงไห่ ทั้งหมดก็ลืมตาขึ้น สีหน้าซีดเซียว!
ได้ยินเพียงเครื่องบินขับไล่ในม่านฝน มีเสียงดังมาอย่างกะทันหัน
“ทหาร เหยียนมู่จือ พร้อมกับกรมทหารเจียงไห่อาวุธเพียบพร้อมทั้งหมด เข้าเฝ้าชิงตี้ อภัยให้กรมทหารเจียงไห่ทั้งหมดด้วย ไม่สามารถแสดงความเคารพต่อชิงตี้ได้ในขณะนี้!”
เมื่อเสียงลดลง เครื่องบินขับไล่ทั้งหมดของกรมทหารเจียงไห่ ก็เล็งอาวุธเครื่องบินขับไล่อย่างพร้อมเพรียงกัน ไปที่ทุกคนยกเว้นเย่อู๋เทียนกับผู้ใต้บังคับบัญชาสองคนนั้นของเขา
แม้แต่หัวหน้าหน่วยสืบราชการลับเมืองเจียงไห่ หลิวหลินเฟย ก็ยากที่รอดพ้นไปได้
หลิวหลินเฟยตกตะลึง
เสิ่นจูนอี๋ก็ตกตะลึง
ทุกคนในตระกูลเย่กับตระกูลเสิ่น ก็ตกตะลึง
เจ้าหน้าที่หน่วยสืบราชการลับเมืองเจียงไห่ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ก็ตกตะลึง
นี่…….
สถานการณ์อะไร?
ดีที่ว่า หลิวหลินเฟยก็เป็นคนที่ผ่านศึกมานักต่อนักแล้ว เห็นฉากยิ่งใหญ่มามากมาย เห็นฉากนี้บนท้องฟ้า ก็ตะโกนอย่างโกรธเคืองทันที
“เหยียนมู่จือ! แกกล้าใช้ทหารเป็นกำลังเสริมให้ตัวเอง! แกจะต่อต้านเหรอ?!”
เสียงเยาะเย้ยของเหยียนมู่จือดังมาในอากาศ
“จะต่อต้าน ก็ต่อต้านไปตั้งนานแล้ว! ทำไมต้องรอถึงตอนนี้ด้วย!”
“ชิงตี้นำพาพวกเราผ่านศึกในสนามรบมานักต่อนัก รับใช้ประเทศด้วยความจงรักภักดี ใครกล้าใส่ร้ายเขา ฉันก็จะฆ่าใคร!”
ทันทีที่คำพูดลดลง และผู้ชายหลายหมื่นคนตะโกนพร้อมกันดังมาจากในอากาศ
“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”
เสียงดังมาก! ดังลั่นสนั่น!
ฝนตกปรอยๆในอากาศ ก็สั่นสะเทือนด้วยเสียงดังมากนี้ ราวกับหม้อที่เดือดปุดปัด!
ทุกหยด ก็ถูกเขย่าเป็นหลายกลีบ ก่อนจะลอยลงสู่พื้น!
ทุกคนในตระกูลเย่กับตระกูลเสิ่น เคยเห็นฉากแบบนี้ที่ไหนกัน มีหลายคนก็กลัวจนทรุดตัวอยู่บนพื้น โดยที่ไม่รู้สามารถควบคุมตัวเองได้!
เสิ่นจูนอี๋มองเห็นฉากนี้ สมองว่างเปล่า!
ราวกับว่า กลัวจนตกตะลึงจริงๆ!
เย่อู๋เทียน ยังมองดูเสิ่นจูนอี๋อยู่
ลุกขึ้นมา เดินไปทางเธอ
เสิ่นจูนอี๋กลัวจนถอยหลังครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับเห็นผี ใบหน้าไม่ได้แค่ซีดเซียวธรรมดาขนาดนั้น
ไม่ทันระวัง ก็สะดุดล้มลงไปในโคลนข้างหลัง
เสื้อผ้าสกปรก ถุงน่องสกปรก สยายผม
ถึงกับกลัวจนอุทานออกมาด้วยความสยองขวัญ
“พ่อ! แม่! แม่!”
พ่อแม่ของเสิ่นจูนอี๋ ก็อยู่ที่นี่ด้วยจริงๆ แต่ว่า จะมีความกล้าเปล่งเสียงออกมาที่ไหนกัน!
เย่อู๋เทียนกลับหยุดฝีเท้าตรงหน้าของหลิวหลินเฟย ทอดสายตามองไปทางเขา และพูดออกมาอย่างเรียบๆว่า: “ฉันรอแกอยู่ที่อาคารหน่วยสืบราชการลับมาเป็นเวลานานมาก ทำไมแกไม่กลับไป?”
หลิวหลินเฟยสั่นเทาไปทั้งตัว
แต่ในขณะนี้ ก็มีเสียงเบรกดังขึ้น
ทุกคนมองไปโดยไม่รู้ตัว
ก็ช็อกอีกครั้ง
กั๋วเหล่าเหวินเติงเจิน ก็เดินลงมาจากหัวรถ
ร่างกายอายุร้อยปี เดินกะโผลกกะเผลก
ร่างกายชราท่อนบน เปลือยอยู่ในสายฝนโปรยปราย
แถบผ้าผืนหนึ่งพาดอยู่ที่หน้าอก ก็เป็นแถบผ้าผืนนี้ ได้มัดกิ่งคนทีเขมาที่มีหนามอยู่ข้างหลังของเขา!
ท่อนล่าง เป็นกางเกงสีขาว
บนหน้าผาก ก็มีแถบผ้าสีขาว
บนฝ่ามือบางคู่หนึ่ง ถือดาบยาวคมไว้เล่มหนึ่ง
ในสมัยโบราณ นี่เป็นพิธีมอบตัวของเหล่าขุนนาง ก็เป็นพิธีออกตัวยอมรับความผิดก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะลงโทษระดับสูง!
หากรับโทษไม่สำเร็จ ต้องถูกผู้รับโทษเอาดาบยาวออกจากมือของผู้รับโทษ และฆ่าผู้รับโทษในทันที มิฉะนั้น ผู้รับโทษก็ต้องใช้ดาวยาว จบชีวิตของตัวเอง!
เมื่อเห็นเหวินเติงเจินวัยหนึ่งร้อยปีเดินมาทีละก้าว ทุกคนก็เงียบกันหมด
เย่อู๋เทียนกลับแสดงสีหน้าเฉยเมย และพูดอย่างเยือกเย็น
“กั๋วเหล่า นี่มันเพื่ออะไรกัน?”
เหวินเติงเจินเดินไปตรงหน้าของเย่อู๋เทียนสิบเมตรแล้ว คุกเข่าลงบนพื้น ยกดาบยาวขึ้นบนฝ่ามือ และตะโกนเสียงดัง