บทที่ 222 เสิ่นรั่วชิงไม่ฆ่าคน วันนี้ขอยกเว้น! 1

แสงสีขาวเคลื่อนไหวผ่าน และดาบก็จี้ไปที่คอของหลิงเถ่ยโซ่ว!

แต่วินาทีต่อมา…….

เจ้าของดาบ อิ่นโม่โฉว กลัวจนหน้าถอดสี !

นี่……

จะเป็นไปได้ยังไง?

ดาบ แม้ว่าจะจี้ไปที่ลำคอของหลิงเถ่ยโซ่ว แต่กลับไม่สามารถทำร้ายหลิงเถ่ยโซ่วได้แม้แต่นิดเดียว!

อรหันต์แกร่ง?

ก็ไม่ใช่

ก็เห็นว่า มือของหลิงเถ่ยโซ่ว ไม่รู้ว่ายกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ และดาบคมในมือของอิ่นโม่โฉวก็ถูกหนีบไว้ระหว่างนิ้วแล้ว!

เพียงแค่ใช้แรงเบาๆ

ดาบหัก!

ต่อจากนั้น หลิงเถ่ยโซ่วก็ดีดนิ้ว

ดาบหักแผ่นหนึ่ง ราวกับใบมีดคม แทงทะลุหน้าอกของอิ่นโม่โฉว

อิ่นโม่โฉวรู้สึกเยือกเย็นในอก ตกตะลึงอย่างตอบสนองโดยไม่มีเงื่อนไข

แต่ว่าหายใจแบบนี้ก็ไม่เท่าไหร่หรอก ก็มีอาการเจ็บที่ปอดอย่างรุนแรง อาการเจ็บแบบนี้ ราวกับมีดแหลมทิ่มกระดูก

ชั่วขณะหนึ่ง อิ่นโม่โฉวเหงื่อแตกทั้งหัว

ในเวลาเดียวกัน จู่ๆก็มีสีแดงเข้ม กระอักออกมาจากปากของเธอในทันที

อิ่นโม่โฉวเบิกตาทั้งสองข้างกว้าง

รู้สึกว่าหายใจไม่ออก ขดตัวในทันที

หน้าอกถูกแทงทะลุ

ไม่กล้าหายใจ

และต่อให้ไม่หายใจ ภายในหน้าอก ก็ยังมีอาการเจ็บปอดฉีกออกมาเป็นชิ้นๆอย่างต่อเนื่อง!

แต่มองดูหลิงเถ่ยโซ่วซึ่งอยู่ห่างจากอิ่นโม่โฉวไม่ถึงสองก้าว

ใบหน้ายังคงยิ้มกว้าง

ราวกับว่าสำหรับเขาแล้ว ทำให้อิ่นโม่โฉวได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่าง่ายดายเช่นนี้ เป็นเรื่องราวที่ไม่มีความสำคัญจริงๆ

หลิงเถ่ยโซ่วมองดูอิ่นโม่โฉวที่ไม่กล้าขยับตัว และถามด้วยรอยยิ้มว่า: “เสิ่นรั่วชิง อยู่ไหน?”

อิ่นโม่โฉวอ้าปาก แต่กลับไม่สามารถพูดอะไรได้แม้แต่คำเดียว

วินาทีต่อมา อิ่นโม่โฉวเหวี่ยงหมัดไปที่หลิงเถ่ยโซ่วด้วยกำลังทั้งหมด

ยังคงไม่ได้ผล!

ทันทีที่กำปั้นของอิ่นโม่โฉวจะกระแทกขมับของหลิงเถ่ยโซ่ว หลิงเถ่ยโซ่วก็ชิงลงมือก่อน

ชกไปที่หัวใจของอิ่นโม่โฉว