บทที่ 223 เสิ่นรั่วชิงไม่ฆ่าคน วันนี้ขอยกเว้น! 2

เสิ่นจูนอี๋ตะโกนว่า: “อย่านะ!”

ทันทีที่คำพูดนี้จบลง เย่ซวงซวงลูกสาวของเสิ่นจูนอี๋ ก็วิ่งร้องไห้ออกมาจากคฤหาสน์อย่างกะทันหัน

ขวางอยู่ตรงหน้าของเสิ่นจูนอี๋

“อย่าทำร้ายแม่ของหนูนะ!”

เย่ซวงซวงร้องไห้ไปด้วย และตะโกนใส่หลิงเถ่ยโซ่วไปด้วย

หลิงเถ่ยโซ่วเห็นเย่ซวงซวงที่หน้าตาราวกับตุ๊กตาพอร์ซเลน รอยยิ้มบนใบหน้าก็กว้างขึ้น และพูดขึ้นมาว่า: “แม่ลูกเหรอ? คาดไม่ถึงว่า เย่อู๋เทียนจะมีลูกสาวคนหนึ่ง ดีมาก งั้นก็พร้อมกันเลย!”

เสิ่นจูนอี๋สีหน้าซีดเซียว ปกป้องเย่ซวงซวงไว้ข้างหลังในทันที จ้องมองหลิงเถ่ยโซ่วด้วยความโกรธ และตะโกนว่า: “แก เสียสติไปแล้ว!”

หลิงเถ่ยโซ่วหัวเราะฮ่าฮ่าพูดขึ้นมาว่า: “โลกนี้ ผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ ฉันในฐานะผู้แข็งแกร่ง อยากจะทำอะไร ก็ทำอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ? พวกเธอในฐานะผู้อ่อนแอ ก็ต้องเชื่อฟัง ไม่อย่างนั้น……ความพยายามของฉัน ก็จะหมดความหมายไปไม่ใช่หรือไง?”

จากนั้น หลิงเถ่ยโซ่ว เดินไปทางเสิ่นจูนอี๋ ทีละก้าว

เสิ่นจูนอี๋ตื่นตระหนก: “อย่านะ ฉัน……รับปากแก อย่าทำร้ายลูกสาวของฉัน!”

หลิงเถ่ยโซ่วหัวเราะฮ่าฮ่าแล้วพูดขึ้นมาว่า: “สายไปแล้ว!”

จู่ๆเสิ่นจูนอี๋คุกเข่าให้กับหลิงเถ่ยโซ่ว และร้องขอความเมตตา: “ฉันขอร้องคุณล่ะ อย่าทำร้ายลูกสาวของฉัน! คุณ…….”

ไม่รอให้เสิ่นจูนอี๋พูดจบ

เสียงหนึ่ง ดังมาจากด้านหลังของหลิงเถ่ยโซ่วอย่างกะทันหัน

“ขอร้องสัตว์เดรัจฉานแบบนี้ ไม่มีความหมายอะไร!”

เป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง

ทุกคนละสายตามองไป คือเสิ่นรั่วชิง!

หลิงเถ่ยโซ่วมองดูเสิ่นรั่วชิง แล้วก็มองดูเสิ่นจูนอี๋อีก และพูดด้วยความนิ่งอึ้ง: “ฝาแฝดเหรอ?”

เสิ่นจูนอี๋ก็มองดูเสิ่นรั่วชิงด้วยความนิ่งอึ้ง คาดไม่ถึงว่า เธอจะกลับมาจากข้างนอกอย่างกะทันหัน

เสิ่นจูนอี๋ตะโกนว่า: “รีบหนี! ออกไปจากที่นี่!”