บทที่ 231 เขาคือ…….เจ้ายมบาลชิงตี้?

จ้าวลี่หน้าเป็นอดีตเพื่อนร่วมชั้นสมัยประถมของเย่อู๋เทียน

เหลียนซินหรูเป็นอดีตครูโรงเรียนประถมของเย่อู๋เทียน

ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสามคน ก็ธรรมดาแบบนี้

ตอนนี้ จ้าวลี่หน้ากำลังมองดูเย่อู๋เทียนด้วยความกราดเกรี้ยว

ยังไงก็คาดไม่ถึงว่า

ไอ้สารเลวนี้เพิ่งเจอหน้ากับตัวเอง ก็แช่งให้ตัวเองเป็นมะเร็งผิวไฝ!

แบบนี้จะทนได้ยังไงกัน?

ก็ต้องสั่งสอนไอ้สารเลวนี้ให้ได้

เห็นได้ชัดว่า จ้าวลี่หน้าก็เป็นผู้หญิงที่นิสัยที่ไม่ใส่ใจอะไรแบบนั้น

กล่าวอีกนัยหนึ่ง อารมณ์ของเธออยู่ต่อหน้าเย่อู๋เทียน ไม่จำเป็นต้องเก็บซ่อน

ยังไงซะ ทั้งสองคนไม่เพียงแต่เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยประถมเท่านั้น

ยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นอนุบาลด้วย

พูดประโยคไม่น่าฟังหน่อย ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์เป็นเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ

ไม่อย่างนั้น เธอผู้หญิงตัวคนเดียว จะอยู่ภายใต้สายตาของสาธารณชน ด่าทอเย่อู๋เทียนได้อย่างไร?

ทั้งหมดเป็นเพราะความสัมพันธ์เพื่อนสนิทที่ทะเลาะด่าทอกันมาตั้งแต่เด็กก็ไม่มีทางเลิกคบกัน ถึงได้ทำตัวเหิมเกริมได้เช่นนี้!

เหลียนซินหรูกับเย่อู๋เทียนไม่ได้เจอกันเกือบยี่สิบปี ยังคงจำเย่อู๋เทียนไม่ได้

ตอนนี้เห็นจ้าวลี่หน้าจ้องมองเย่อู๋เทียนดุดัน ยังคิดว่าระหว่างทั้งสองคนเกิดความแตกแยกอะไรกัน

ต่อหน้าผู้ปกครองคนอื่น เหลียนซินหรูก็มีมารยาทสุภาพมาโดยตลอด แต่ต่อหน้าจ้าวลี่หน้า ก็ไม่จำเป็นต้องสุภาพจริงๆ

ยังไงซะผู้หญิงทั้งสองคนก็เคยเป็นความสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักเรียนมาก่อน

เหลียนซินหรูรู้ว่าจ้าวลี่หน้านิสัยยังไง และรีบถามว่า: “ลี่หน้า เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงได้ใช้อารมณ์มากขนาดนี้!”

จ้าวลี่หน้าชี้ไปที่เย่อู๋เทียนอย่างไม่เกรงใจ และพูดขึ้นมาว่า: “ไอ้สารเย่อู๋เทียน ไม่นึกเลยว่าจะแช่งให้หนูเป็นมะเร็งผิวไฝ!”

เหลียนซินหรูนิ่งอึ้งไป มองไปทางเย่อู๋เทียนอย่างตอบสนองโดยไม่มีเงื่อนไข จ้องมองอย่างรอบคอบรอบหนึ่ง และพูดด้วยความประหลาดใจ: “นาย……นายคือเย่อู๋เทียนเหรอ?”

เย่อู๋เทียนมองไปทางเหลียนซินหรูด้วยรอยยิ้ม และพูดขึ้นมาว่า: “สวัสดีครับครูเหลียน”

ต่อจากนั้น เย่อู๋เทียนแนะนำให้กับเสิ่นรั่วชิงที่อยู่ข้างกายว่า: “รั่วชิง เมื่อก่อนครูใหญ่เป็นครูโรงเรียนประถมของฉัน”

เสิ่นรั่วชิงตกตะลึง

ยังไงก็คาดไม่ถึงว่า ผู้อำนวยการหญิงของโรงเรียนประถมทิงเฉา ไม่นึกเลยว่าจะเป็นครูโรงเรียนประถมของสามีตัวเอง

มองดูก็อายุเพียงสามสิบต้นๆ ผิวพรรณก็ดีเหมือนทารก

ไม่เหมือนเลยสักนิด

แต่ว่า เสิ่นรั่วชิงก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว จับมือกับเหลียนซินหรูอย่างเร่งรีบ และพูดขึ้นมาว่า: “สวัสดีค่ะ ครูใหญ่ คิดไม่ถึงเลยจริงๆ คุณไม่เพียงแต่เป็นครูใหญ่ของจูนหลิน ยังเป็นครูโรงเรียนประถมสามีของหนูด้วย นี่……มีวาสนาต่อกันเกินไปแล้ว หนูคิดไม่ถึงจริงๆว่า คุณจะดูสาวขนาดนี้!”

เหลียนซินหรูยังไม่ได้สติจากความประหลาดใจ จ้องมองเสิ่นรั่วชิงรอบหนึ่ง

คาดไม่ถึงจริงๆว่า ผู้หญิงคนนี้จะสวยได้ขนาดนี้!

เหลียนซินหรูมองไปที่เย่อู๋เทียนด้วยความประหลาดใจ และถามว่า: “สาวสวยคนนี้ คือภรรยาของนายเหรอ?”

เย่อู๋เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม: “ใช่ครับ ครูเหลียน”

สีหน้าของเหลียนซินหรูสดใสขึ้นทันใด รู้สึกประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง และบ่นพึมพำทันที: “ดีจริงๆเย่อู๋เทียน หายไปหลายปี แต่งงานได้ภรรยาสวยขนาดนี้ อีกอย่าง นายก็มีสักวันหนึ่งที่จะเรียกฉันว่าครูเหลียนเหรอ? ฉันคาดไม่ถึงจริงๆ!”

เย่อู๋เทียนพูดอย่างเคอะเขิน: “คุณก็คือครูของผมนะ!”

เหลียนซินหรูกลอกตาขาวใส่ และพูดอย่างเย็นชา: “ปีนั้นใครกัน ไม่ทำการบ้าน ไม่ตั้งใจสอบ ทุกครั้งที่ไม่ทำการบ้าน ตอนกลางคืนยังโทรหาฉัน คำหนึ่ง ก็เฮ้ยซินหรู การบ้านของวันนี้ เธอช่วยฉันเขียนหน่อย…….ฉันจะบอกนายให้ จนถึงตอนนี้ ฉันคิดๆแล้วก็รู้สึกโมโห!”

เย่อู๋เทียนหน้าแดง: “เรื่องของตอนเด็กๆ เรื่องของตอนเด็กๆ”

เสิ่นรั่วชิงมองเย่อู๋เทียนด้วยความประหลาดใจแวบหนึ่ง และกัดฟันพูดว่า: “ก็หมายความว่า พฤติกรรมตอนนี้ของเย่จูนหลิน เหมือนกับพี่เหรอ?”

เย่อู๋เทียนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก: “ไร้สาระ ฉันเป็นพ่อของเขา ไม่เหมือนฉันจะเหมือนใคร?”

เสิ่นรั่วชิงพูดไม่ออกชั่วขณะหนึ่ง

ในเวลานี้ จ้าวลี่หน้าก็ผลักเย่อู๋เทียนอย่างกะทันหัน และพูดขึ้นมาว่า: “เย่อู๋เทียน นายอย่าเพิ่งคุยเรื่องเก่าๆกับครูเหลียน นายพูดให้ชัดเจนก่อน ฉันทำอะไรให้นายไม่พอใจ เจอหน้ากันก็แช่งฉันตาย?”

เย่อู๋เทียนพูดอย่างหดหู่: “แช่งเธอตายตั้งแต่เมื่อไหร่ หวังว่าจะเธอมีความสุขมากว่า!”