บทที่ 257 นักฆ่าหญิงตาบอดไร้ความรู้สึก! 1

ทันทีที่หญิงชุดแดงพูดจบ อากาศในขอบเขตหลายสิบเมตรรอบๆ ตัวเธอก็เย็นยะเยือกขึ้นมา ราวกับเป็นแรงอาฆาตอย่างแท้จริง!

แต่เย่อู๋เทียนก็ไม่รู้สึกรำคาญ กลับยิ่งอยากรู้อยากเห็นในตัวหญิงชุดแดงคนนี้มากขึ้นไปอีก!

หญิงตาบอดหูตึงคนหนึ่งจะฝึกฝนถึงระดับนี้ได้อย่างไร

มันช่างเหลือเชื่อจริงๆ!

เย่อู๋เทียนมองไปที่หญิงชุดแดงด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดช้าๆ

“ที่นี่คือที่สาธารณะ ไม่ใช่บ้านของคุณ คุณวาดภาพที่นี่ ผมแค่เดินผ่านมา แต่คุณกลับข่มขู่ให้ผมออกไป มัน...ไม่ค่อยเหมาะสมหรือเปล่า?”

หญิงชุดแดงขมวดคิ้วเล็กน้อย หว่างคิ้วแสดงร่องรอยประหลาดใจ

ผู้ชายที่ปรากฏตัวไม่ไกลจากตน ไม่ได้ตกใจกับสิ่งที่ตนเพิ่งทำไป!

เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?

หรือว่าเขาจะเป็นคนในยุทธจักรด้วย?

ไม่ใช่นะ

เมื่อครู่ตนไม่รู้สึกถึงลมปราณของนักบู๊จากร่างกายของเขาเลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะเรื่องการหายใจของเขา ไม่มีความแตกต่างจากคนทั่วไปเลย!

หรือว่า…

เครื่องช่วยฟังของตนกำลังจะถูกโละทิ้งอีกครั้ง?

เมื่อหญิงชุดแดงคิดได้ดังนี้ เย่อู๋เทียนก็ดึงดินสอที่ปักลงไปในพื้นออกมาก่อน จากนั้น…

ก็หายตัวไปในทันใด

เขาเข้ามาหาหญิงชุดแดงอย่างเงียบๆ

หญิงชุดแดงไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเลย

เย่อู๋เทียนสำรวจใบหน้าของหญิงชุดแดงอย่างถี่ถ้วน

สวย!

แถมยัง…

สวยจนดูไม่เหมือนจริง!

ใบหน้าที่สวยงามเช่นนี้ ทัดเทียมกับภรรยาของเขา เสิ่นรั่วชิง!

สมบูรณ์แบบไร้ที่ติจริงๆ!

ใบหน้าขาวราวกับหยก ผมยาวราวกับน้ำตก ริมฝีปากแดงเร่าร้อนราวกับไฟ!

แม้ว่าดวงตาจะไร้แวว แต่ก็ยังทำให้ผู้คนรู้สึกได้ว่าอยู่เหนือจากคนทั่วไป!

เย่อู๋เทียนมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง

ดูเหมือนว่า…

ไม่ได้ตาบอดแต่กำเนิด…

และในเวลานี้เองหญิงชุดแดงก็พูดขึ้นอีกครั้ง

“ฉันไม่ชินกับการที่มีคนมายืนอยู่ใกล้ๆ ตอนฉันวาดรูป อีกอย่าง วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดีด้วย คุณออกไปดีกว่า”

เย่อู๋เทียนยิ้มๆ

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็ยิ่งไม่มีเหตุผล คุณไม่ควรคุกคามชีวิตผู้อื่นเพียงเพราะคุณอารมณ์ไม่ดีใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หญิงชุดแดงก็รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า!

คาดคิดไม่ถึงเลย

เมื่อครู่เย่อู๋เทียนที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ได้ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเธออย่างเงียบๆ ในตอนนี้!

นี่มัน…

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หรือว่าเครื่องช่วยฟังของตนจะเสียจริงๆ?

เช่นเดียวกับที่หญิงชุดแดงคิดด้วยความประหลาดใจ…

เย่อู๋เทียนคืนดินสอของหญิงชุดแดงให้เธอและยิ้มให้อีกครั้ง

“อย่าโยนดินสอทิ้ง ไม่งั้นคุณจะวาดภาพได้ยังไง?”

วินาทีที่ดินสอสัมผัสนิ้วมือของหญิงชุดแดงคนนั้น

หญิงชุดแดงเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ!

เธอถอยหลังออกไปหลายก้าวเหมือนมีปฏิกิริยาตอบโต้แบบมีเงื่อนไข ทำท่าพร้อมที่จะรับมือศัตรู เอ่ยปากถามขึ้น

“คุณเป็นใครกันแน่?”

เย่อู๋เทียนตอบด้วยรอยยิ้ม

“อย่ากังวลไปเลย ผมก็แค่คนเดินผ่านไปมาทั่วไป”

หญิงชุดแดงพูดไม่ออกชั่วขณะ

เย่อู๋เทียนมองหญิงชุดแดงยิ้มๆ แล้วถามขึ้น

“แล้วคุณล่ะ คุณเป็นใคร? ดูจากท่าทางของคุณ เหมือน…เป็นบุคคลที่มาจากโลกยุทธจักร!”

ในตอนนี้

เป็นเรื่องยากสำหรับหญิงชุดแดงที่จะแยกแยะว่าเย่อู๋เทียนเป็นศัตรูหรือมิตร

นิ่งเงียบอยู่เป็นเวลานาน

หญิงชุดแดงแนะนำตัวเอง

“ฉันชื่อหลิงชิงหง มาจากตระกูลหลิงแห่งพันธมิตรมังกร!”

เหตุผลที่เธอ “จริงใจ” แบบนี้ไม่ใช่เพราะ EQ ของเธอไม่สูง แต่เพราะเธอต้องการทดสอบตื้นลึกหนาบางของเย่อู๋เทียน

หากอีกฝ่ายเคยได้ยินเรื่องตระกูลหลิงแห่งพันธมิตรมังกร ก็หมายความว่าเขาก็เป็นคนในยุทธจักรเหมือนกัน