ตอนที่ 307
บทที่ 307 ประหนึ่งจักรพรรดิเสด็จ！1
October 22, 2026
ลนลานแล้ว!
เย่ฉิงชางลนลานแล้ว!
เพราะหลังจากที่อิ่นโม่โฉวกุมข้อมือเขา เขากลับรู้สึกว่าลมปราณในร่างตนที่เหมือนมังกรเหลือง...
กำลังสลายไปอย่างรวดเร็ว!
ไม่!
ไม่ใช่สลาย!
แต่กำลังพุ่งไปที่จุดไน่กวน จุดจิงชวี จุดหลิงเต้าซึ่งเป็นจุดชีพจรสำคัญสามจุดตรงข้อมือตนอย่างบ้าคลั่ง!
ในตอนนี้เอง เย่ฉิงชางที่เดิมประหนึ่งมังกรแปดตัวประทับร่าง ออร่าทั่วร่างกลับสลายไปอย่างรวดเร็ว
ประหนึ่งหิ่งห้อยท่ามกลางสายลม!
เคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่งด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ตอนนี้นอกจากเย่อู๋เทียนที่อยู่บนเวทีแล้ว ทุกคนต่างเบิกตากว้าง
มองไปยังอิ่นโม่โฉวกับเย่ฉิงชางสองคนที่อยู่ด้านล่างเวทีอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ฝ่ายแรกออร่าแข็งกล้า!
ฝ่ายหลังออร่าหม่นหมอง!
“ทำไมถึงเป็นอย่างนี้?”
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
“หรือว่าการที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น จะเกี่ยวข้องกับคำพูดนั้นที่เย่อู๋เทียนพูดออกมาเมื่อกี้?”
“เมื่อกี้เย่อู๋เทียนกำลังชี้แนะอิ่นโม่โฉวหรอ?”
คนมากมายในที่นั้นเกิดความคิดพิเรนทร์อย่างนี้ออกมาแทบจะพร้อมกัน
ถ้าเป็นอย่างนี้จริงๆ...
ไม่!
เป็นไปได้ยังไง!?
อาศัยแค่คำพูดเดียวนี้ ก็ทำให้สถานการณ์ที่เดิมเพลี่ยงพล้ำไปทางหนึ่งแล้ว พลันพลิกกระดานได้เลย?
แต่กลับเห็นหานตี้ซือในตอนนี้
สายตาไม่ได้มองที่อิ่นโม่โฉวกับเย่ฉิงชางมากนัก แต่กลับมองเย่อู๋เทียน
บนใบหน้าแก่ชราของหานตี้ซือเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
หรือว่า...
เย่อู๋เทียนยืนอยู่บนเวทีอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจ ท่าทางไม่สนใจว่าอิ่นโม่โฉวจะเป็นหรือตาย!
ตอนนี้ดูแล้ว เขา...
มั่นใจนานแล้ว!
ในตอนนี้เอง เย่อู๋เทียนยื่นมือออกไปรับกระบี่สยบชั่วเล่มนั้นในมือหานตี้ซือ พลางพูดเสียงเบาหวิวว่า
“เมื่อกี้คุณพูดเองนะ กระบี่เล่มนี้ยกให้ผมแล้วนะ”
หานตี้ซือหน้ากระตุก
ดวงตากลมโตคู่หนึ่งเบิกกว้างราวกับระฆัง
จ้องไปที่เย่อู๋เทียน
โกรธจนตัวสั่นเทา
“เธอ...”
“เธอ...”
เย่อู๋เทียนยิ้มเล็กน้อย
“ผมทำไม? คุณพูดไม่เป็นคำพูดหรือไง!”
หานตี้ซือโกรธอยู่นานกว่าจะพูดออกมาได้
“ข้าอ่อนแอมาก ถ้าข้าไม่มีกระบี่นี่ป้องกันตัวเอง ใครจะฆ่าข้าก็ได้นี่นา เจ้า...ช่างอกตัญญูจริงๆ!"”
เย่อู๋เทียนยักไหล่
“ไปฝึกตามคำพูดที่ผมพึ่งชี้แนะอิ่นโม่โฉวไป ไม่ถึงสามเดือน คุณก็จะสามารถมีฝีมือที่เหนือกว่าเย่ฉิงชางสามเท่าได้!”
หานตี้ซือได้ยินคำนี้ เขาแทบกลั้นหายใจตาย
“ความหมายของเธอคือ ตอนนี้เธอกำลังสอนฉันหรือ? เธอกลายเป็นอาจารย์ แล้วฉันกลายเป็นลูกศิษย์หรอ?”
เย่อู๋เทียนหัวเราะ
“ไม่หรอก อย่าคิดอย่างนั้นสิ”
หานตี้ซือแค่นเสียงหนัก ยื่นมือจะไปแย่งกระบี่
เย่อู๋เทียนเบี่ยงตัวหลบ ยื่นกระบี่สยบชั่วในมือให้เสิ่นรั่วชิง พลางพูดอย่างน้อยคำเรียบง่ายว่า
“ผมไม่ชอบใช้กระบี่ คุณใช้แล้วกัน”
เสิ่นรั่วชิงรับกระบี่สยบชั่วมา สายตาที่มองเย่อู๋เทียนดูประหลาดใจมาก
เย่อู๋เทียนถามอย่างสงสัยว่า
“ทำไมหรอ?”
เสิ่นรั่วชิงอึ้งเล็กน้อย ก่อนส่ายหัวตอบ
“ไม่มีอะไร”
เย่อู๋เทียนยิ้มถามอย่างทะเล้น
“เมื่อครู่ท่าทีผมตอนชี้แนะอิ่นโม่โฉว หล่อไหม?”
เสิ่นรั่วชิงหน้าแดงเรื่อด้วยความอายทันที
นี่มันที่ไหน?
มาหยอกเย้ากันแบบนี้!
หานตี้ซือคิดจะแย่งกระบี่มาจากมือเสิ่นรั่วชิง