ตอนที่ 308
บทที่ 308 ประหนึ่งจักรพรรดิเสด็จ！2
October 22, 2026
เย่ฉิงชางในตอนนี้ ออร่าหายเรียบ กลายเป็นคนธรรมดาที่ไม่เป็นวรยุทธ์คนหนึ่งเท่านั้น！
ส่วนอิ่นโม่โฉว...
ออร่าสะพัดไปทั่วร่าง!
เห็นได้ชัดว่า เธอได้ยึดเอาพลังยุทธ์ของเย่ฉิงชางมาเป็นของตัวเองหมดแล้ว!
แต่ในตอนนี้เอง
เย่อู๋เทียนที่อยู่บนเวทีเอ่ยปากอีกครั้ง
“โม่โฉว เอาพลังยุทธ์คืนเย่ฉิงชาง ต่อไปอย่าใช้วิชาจิตมังกรเหลืองอีก พลังยุทธ์นี้ไม่เหมาะกับเธอ พลังยุทธ์ทั้งร่างของเย่ฉิงชางคู่ควรแค่หลอมเส้นชีพจรของเธอ ถ้าจะเก็บไว้ ไม่ค่อยมีความหมายเท่าไหร่”
บรึ้ม!
พอคำพูดนี้ออกมา โกลาหลไปตามๆกัน！
เมื่อกี้พึ่งยึดพลังยุทธ์ของเย่ฉิงชางมาเป็นของตัวเอง ตอนนี้ให้คืนกลับไป?
นี่ก็เหมือนกับว่า
อิ่นโม่โฉวได้รับทรัพย์สมบัติมหาศาลภายใต้การชี้แนะของเย่อู๋เทียน จากนั้นเย่อู๋เทียนก็บอกอีกว่า ทรัพย์สมบัติมหาศาลนี่มีความหมายไม่มาก!
และปัญหาอยู่ที่ พออิ่นโม่โฉวฟังคำสั่งของเย่อู๋เทียนแล้ว ก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
เธอคืนพลังยุทธ์กลับให้เย่ฉิงชางไปอีก
แค่ชั่วพริบตาเดียว เย่ฉิงชางก็ฟื้นฟูท่าทางแข็งกล้าเมื่อครู่กลับมาอีกครั้ง!
แต่เย่ฉิงชางในตอนนี้ไม่มีความน่ากลัวอะไรสำหรับอิ่นโม่โฉวแล้ว!
ทำร้ายไม่มาก แต่เหยียดหยามหนักมาก!
เย่ฉิงชางไม่คิดเลยว่า
เย่อู๋เทียนไม่แยแสพลังยุทธ์ของตนเลย
พออิ่นโม่โฉวปล่อยข้อมือเย่ฉิงชาง เย่ฉิงชางยืนบื้ออยู่กับที่งงเป็นไก่ตาแตกไปเลย
เขามองเย่อู๋เทียนที่อยู่บนเวทีห่างไกลออกไป
ประหนึ่งมองดูเทพเซียน!
แต่พอหันไปดูจูเก่อเจินที่ก่อนหน้านี้พยายามหลบหนีจากบนเวที
ตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้จากไป
เขายืนหลบหลังเย่ฉิงชาง และไม่กล้าขยับเขยื้อนแล้ว
เขารู้ดีว่า
ถ้าตนคิดจะไปจากที่นี่อย่างดื้อรั้น จุดจบมีแค่อย่างเดียว
ตาย!
บางทีอาจจะไม่ได้ตายภายใต้คมดาบของอิ่นโม่โฉว แต่ต้องตายภายใต้เท้าของเย่อู๋เทียนแน่
พอคิดถึงจุดนี้ จูเก่อเจินพลันคุกเข่าลงพื้นทันที
ตอนนี้คุกเข่าให้ใครมันไม่สำคัญแล้ว
ที่สำคัญคือ
เขาในตอนนี้ไม่กล้ายืนอยู่แล้ว
พอหันมองเย่ฉิงชาง เขาได้สติกลับมา และมองเย่อู๋เทียนอย่างตกตะลึง ส่ายหัวรัวๆว่า
“ไม่! เป็นไปไม่ได้! แกรู้วิธีฝึกวิชาจิตมังกรเหลืองได้ยังไง!”
เย่อู๋เทียนที่อยู่บนเวที ขยับปลายเท้าเล็กน้อย
กระโดดลงมา
จุดที่ลงมายืนคือข้างกายอิ่นโม่โฉว
เย่อู๋เทียนมองเย่ฉิงชางพลางว่า
“คุกเข่าลง”
เย่ฉิงชางไม่ได้คุกเข่า
เย่อู๋เทียนพลันคว้าดาบจากมืออิ่นโม่โฉววางพาดที่คอเย่ฉิงชางเร็วปานสายฟ้าแลบ
“ฆ่าแก ง่ายเหมือนฆ่าไก่!”
เย่ฉิงชางคุกเข่าลงทันที
เย่อู๋เทียนเก็บดาบไป แสยะยิ้ม
“แกคุกเข่าลงครั้งนี้ ยิ่งทำให้ผมดูถูกมากขึ้นไปอีก เป็นตายยังมองไม่ทะลุ มีหน้ามาโอหังว่าไร้คู่ต่อสู้ในแผ่นดิน!”
พอคำพูดนี้ออกมา ใบหน้าเย่ฉิงชางแสบร้อนขึ้นมาทันที
เหมือนโดนคนตบหน้าฉาดใหญ่
อัปยศถึงขีดสุด!
จากนั้นเย่อู๋เทียนไม่แม้แต่จะเหลือบแลเย่ฉิงชางอีก เขาหมุนตัวมองอิ่นโม่โฉว และยื่นมือไปกดไหล่เธอ
พริบตานั้น อิ่นโม่โฉวรู้สึกเหมือนมีลมปราณสายหนึ่งไหลเข้าร่างกาย