บทที่ 336 คุกเข่า! 2

แน่นอน เขาไม่ได้มองไปที่เย่อู๋เทียนซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายพันเมตรเช่นกัน

แต่หลับตาลงและพูดกับอากาศแทน

“ให้เวลาคุณไตร่ตรองหนึ่งก้านธูป มอบแผ่นหินสมบัติมา ไม่งั้นก็ตาย!”

ห่างออกไปหลายพันเมตร เย่อู๋เทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

เย่เฉียนหลงที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงหน้าเพชฌฆาตเจียง ยังคงเชื่อว่าเพชฌฆาตเจียงพูดประโยคนี้กับเขา

ในเวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นเย่เฉียนหลงหรือพวกของเย่หวงเย

ยิ่งกลัวมากกว่า!

ราวกับว่าเพชฌฆาตเจียงเป็นเทพที่มาโดยไม่ได้รับเชิญ!

จะเชิญกลับอย่างไรก็ไม่ไป!

และในเวลานี้ หานตี้ซือที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เดินเข้าไปถึงตัวเพชฌฆาตเจียง

แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“แผ่นหินสมบัติเป็นสมบัติของตระกูลหานเรา แม้ว่าคุณจะมาจากวัดอี่เซียนแห่งเอ๋อเหมย ก็ไม่สามารถไร้เหตุผลแบบนี้ได้ใช่ไหม?”

เมื่อเพชฌฆาตเจียงได้ยินดังนั้น ก็ไม่แม้แต่จะลืมตา

เหมือนว่าหานตี้ซือไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะถูกเขามองด้วยซ้ำ

และในเวลานี้เอง ก็มีผู้หญิงสี่คนเดินออกมาจากคฤหาสน์บนยอดเขา

คนที่เป็นผู้นำคือเสิ่นรั่วชิง ที่ตามหลังเธอคือเห้อเหลียนหว่านจี เทียนหลงเอ๋อร์สองแม่ลูก รวมถึงจางจิงหลวนด้วย

เพชฌฆาตเจียงที่หลับตาอยู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

แล้วลืมตาทั้งสองขึ้น

บังเอิญเห็นเสิ่นรั่วชิงและผู้หญิงคนอื่นๆ กำลังเดินเข้ามาหาเขา

พอเห็นเสิ่นรั่วชิง เพชฌฆาตเจียงก็ไม่เก็บมาใส่ใจ แต่เมื่อเห็นเห้อเหลียนหว่านจีและพวกที่อยู่ข้างหลังเธอ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นจางจิงหลวน

เจตนาฆ่าในแววตาแข็งแกร่งขึ้นมาในทันใด

จากนั้น…

เพชฌฆาตเจียงชักกระบี่ออกจากเอวโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

ก้าวไปข้างหน้าไวดั่งแสง

พุ่งเข้าไปหาจางจิงหลวน

ดวงตาของจางจิงหลวนเบิกกว้างทันที

แต่ในขณะที่กำลังจะชักกระบี่สู้กับศัตรู

กลับพบว่า

กระบี่ของเพชฌฆาตเจียงได้ขวางไว้ที่หน้าลำคอของตน

จางจิงหลวนรู้สึกหนาวคอทันที เลือดก็ไหลลงมาจากลำคอของเธอ

ขาดแค่เฟินเดียว เส้นเลือดแดงที่ลำคอก็จะถูกตัดขาด

เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง

นอกจากเพชฌฆาตเจียงที่อยู่ห่างออกหลายพันเมตร คนอื่นๆ ที่เหลือล้วนตาถลน!

ไม่มีใครคาดคิด

จางจิงหลวนจากตระกูลจางเผ่าโบราณ ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะชักกระบี่ออกมา!

นี่…

จางจิงหลวนก็ตกใจเช่นกัน