บทที่ 337 ผมคือเจ้ายมบาล คุณคือผีน้อย 1

ดาบ

ยังปักอยู่บนหัวไหล่ของเพชฌฆาตเจียง

เป็นแผลทะลุ

นอกจากนี้พลังของดาบยังส่งผลต่อเส้นลมปราณรอบหัวไหล่ของเพชฌฆาตเจียง

ไม่เหมือนบาดแผลจากดาบทั่วไป

อาจกล่าวได้ว่า

ดาบที่บินเข้ามาได้ทำให้เพชฌฆาตเจียงบาดเจ็บจนไม่มีแรงเหลือให้ตอบโต้กลับ

บรรยากาศเหมือนจะสงบนิ่ง

ในคฤหาสน์หลังใหญ่ มีเพียงเสียงลมพัดเย็นสบายและเสียงฝนตกเท่านั้น

ฝนเริ่มเบาบางลง

แต่ถึงกระนั้น เมื่อฝนโปรยปรายลงบนดาบที่ปักอยู่ที่หัวไหล่ของเพชฌฆาตเจียง เขาก็ยังรู้สึก…

เจ็บปวดไปถึงกระดูก!

เพชฌฆาตเจียงไม่มีเสียงร้องเจ็บปวด

สายที่มองไปที่เย่อู๋เทียน กลับเต็มไปด้วยความตกใจ

เพชฌฆาตเจียงคาดคิดไม่ถึง

ว่าตัวเองจะพ่ายแพ้ต่อดาบของเย่อู๋เทียนแบบนี้

เป็นที่รู้กันว่า…

เขาเป็นศิษย์ของวัดอี่เซียน!

เป็นไปได้อย่างไร?

เหตุใดเย่อู๋เทียนถึงเก่งกาจถึงขั้นนี้?

หรือว่า…

หานจื่อเซียนได้สั่งสอนวิทยายุทธให้กับเย่อู๋เทียนมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา?

ถ้าไม่อย่างนั้น

เขาจะน่ากลัวขนาดนี้ได้อย่างไร?

ในเวลานี้ บาดแผลกระบี่บนลำคอของจางจิงหลวน

เลือดได้แห้งกรังแล้ว

แม้ว่าจะเอาชีวิตรอดมาได้ แต่เลือดก็ออกมากเกินไป

ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ

แต่ ณ ขณะนี้จางจิงหลวนไม่มีเวลามาสนใจความเจ็บปวดที่ส่งผ่านมาจากลำคอของตัวเองแล้ว

ดวงตาทั้งสอง

กำลังจ้องมองไปยังเหตุการณ์ตรงหน้าโดยไม่กะพริบตา

ไม่อยากจะเชื่อเลย

เย่อู๋เทียนแค่ฟันเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้เพชฌฆาตเจียงถอยหนีออกไปหลายสิบเมตร!

เมื่อครู่เย่อู๋เทียนอยู่ที่ไหน?

เขาแทงที่ตำแหน่งไหนกันแน่?

แต่เมื่อมองไปที่เย่เฉียนหลงและคนอื่นๆ

ทั้งหมดตกใจสุดขีดและแทบไม่อยากจะเชื่อเลย

ว่าเย่อู๋เทียนจะปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน!

และไม่กล้าที่จะเชื่อเช่นกัน

ไม่นึกเลยว่าเย่อู๋เทียนจะเอาชนะเพชฌฆาตเจียงได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!

นี่คือเพชฌฆาตเจียงเชียวนะ!

เขาคือเพชฌฆาตเจียง ลูกเลี้ยงของกัวเถาจือเชียวนะ!

เย่อู๋เทียนก้าวไปถึงระดับแดนที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหนแล้ว?

พูดได้เลยว่า…

ไม่แพ้ใครในโลก!

แต่เพชฌฆาตเจียงในเวลานี้

ในสายตายังคงเต็มไปด้วยความตกใจ

แต่ก็เป็นเพียงความตกใจเท่านั้น

ในสายตาของเขา

ไม่มีความหวาดกลัว!

แน่นอน

เพชฌฆาตเจียง ไม่เคยเชื่อฟังคำพูดของเย่อู๋เทียนอยู่แล้ว

เขาคุกเข่าให้เย่อู๋เทียน

เย่อู๋เทียนหรี่ตาลง ก้าวเข้าไปหาเพชฌฆาตเจียงทีละก้าว

เพชฌฆาตเจียงไม่ถอย

จนกระทั่งเย่อู๋เทียนเดินมาอยู่ตรงหน้า เขาก็ไม่มีทางถอยอีก

เย่อู๋เทียนยกมือขึ้น

เขาดึงดาบที่ปักอยู่บนหัวไหล่ของเพชฌฆาตเจียงออกมาอย่างเชื่องช้า ดังนั้นในระหว่างที่ดึงดาบออก

ใบหน้าของเพชฌฆาตเจียงจึงมีอาการเหยเก

ดาบนั้น

กลับมาอยู่ในมือของเย่อู๋เทียนอีกครั้ง

เพชฌฆาตเจียงกลอกตาและมองไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปหลายพันเมตรอีกครั้ง

แล้วถามเย่อู๋เทียนประโยคหนึ่ง