ตอนที่ 338
บทที่ 338 ผมคือเจ้ายมบาล คุณคือผีน้อย! 2
October 22, 2026
หากไม่ใช่เพราะเย่อู๋เทียนปล่อยดาบได้ทันเวลา ศีรษะของหานตี้ซือต้องถูกเพชฌฆาตเจียงตัดขาดด้วยกระบี่เดียวไปแล้ว!
เย่อู๋เทียนเข้ามาตรงหน้าเพชฌฆาตเจียงอีกครั้ง
แล้วพูดเบาๆ
“ผมถามประโยคหนึ่ง คุณก็ตอบประโยคหนึ่ง ไม่อย่างนั้น ผมจะทำให้คุณเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าความอัปยศอดสูคืออะไร!”
เพชฌฆาตเจียงหันไปมองเย่อู๋เทียน
สายตาเฉียบคมดุจกระบี่
อยากจะจับเย่อู๋เทียน…
ฉีกออกเป็นชิ้นๆ เหลือเกิน!
เย่อู๋เทียนไม่สนใจสายตาของเขา เริ่มซักถามขึ้น
“ในตอนนั้น แผ่นหินสมบัติได้ตกไปอยู่ในมือวัดอี่เซียนของพวกคุณ แล้วทำไมถึงไปฝากไว้ในมือของเย่ฉิงชาง?”
เพชฌฆาตเจียงยังไม่ตอบ
เย่อู๋เทียนหันกลับมาและตะโกนใส่คฤหาสน์ที่เฉียนจิ้งคุนอาศัยอยู่
“เฉินเอ๋อร์!”
พอพูดจบ เฉียนเป่ยเฉินก็รีบพุ่งตัวออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเฉียน
“ครับท่าน!”
ไม่กี่อึดใจต่อมา เฉียนเป่ยเฉินก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเย่อู๋เทียน
เฉียนเป่ยเฉินซึ่งผอมเหมือนเสาไม้ไผ่โค้งคำนับเย่อู๋เทียนด้วยความเคารพ
“ท่านอาจารย์ มีอะไรให้รับใช้ครับ?”
เย่อู๋เทียนย้อนถาม
“เมื่อกี้ทำอะไรน่ะ?”
เฉียนเป่ยเฉินตอบกลับ
“เร่งจูนหลินให้ทำการบ้านครับ”
เย่อู๋เทียนถามขึ้น
“รู้ไหมว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?”
เฉียนเป่ยเฉินตอบกลับ
“ทราบครับ กำลังมองผ่านหน้าต่างอยู่”
เย่อู๋เทียนชักสีหน้าถาม
“ก็เลยให้อาจารย์เนี๊ยออกไปสงบศึกงั้นเหรอ?”
เฉียนเป่ยเฉินพูดด้วยสีหน้าคับแค้นใจ
“ศิษย์ไร้ค่าเกินไป เกรงว่าจะช่วยแล้วกลับเป็นภาระเปล่าๆ”
เย่อู๋เทียนไม่ตำหนิเฉียนเป่ยเฉินอีก เขาชี้ไปที่ตำแหน่งกลางสันหลังของเพชฌฆาตเจียง แล้วออกคำสั่ง
“วางมือบนกลางหลังของเขา”
เฉียนเป่ยเฉินทำตาม
ขณะที่มือใหญ่ของเฉียนเป่ยเฉินแตะลงกลางหลังเพชฌฆาตเจียง
เห็นได้ชัดว่าเฉียนเป่ยเฉินไม่ได้ทำอะไรเลย
แต่เพชฌฆาตเจียงก็รู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วร่าง
ยังคงจ้องมองไปที่เย่อู๋เทียนอย่างโกรธแค้น
“เย่อู๋เทียน! คุณต้องการทำอะไรกันแน่?”
เย่อู๋เทียนยิ้มเล็กน้อย
“พลังหายไปหมดแล้ว น่าเสียดาย มาเป็นศิษย์รักของผมดีกว่า ไม่ต้องกังวล ร่างกายและกระดูกของเขาสามารถรับพลังของคุณได้อย่างสมบูรณ์!”
เพชฌฆาตเจียงโกรธมากจนหัวเราะออกมา
“ดี!”
เพชฌฆาตเจียง เคยผนวกตันเหลืองร้อยครั้ง ตันเสวียนสามครั้ง ตันดินหนึ่งครั้ง
หากจะดูดพลังของเขาออกไปทั้งตัว
ก็ไม่ง่ายเลยเช่นกัน
ทั่วโลกยุทธจักรมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีคุณสมบัติที่จะรับมือกับคนที่มีพลังอย่างเพชฌฆาตเจียง
เพราะฉะนั้น…
เฉียนเป่ยเฉิน?
มีคุณสมบัติอะไร?
แต่ทันทีที่เย่อู๋เทียนวางมือใหญ่บนหัวไหล่ของเฉียนเป่ยเฉิน
ทันใดนั้นเพชฌฆาตเจียงก็รู้สึกถึงกระแสลมปราณที่ไหลจากฝ่ามือของเฉียนเป่ยเฉินเข้าสู่กลางหลังของตน
ลมปราณไหลไปตามเจ็ดเส้นประสาทแปดสัญญาณชีพของเพชฌฆาตเจียงอย่างบ้าคลั่ง…
เช่นเดียวกับฝูงตั๊กแตนบุก ไม่ว่าจะผ่านไปที่ใด ก็ล้วนทำให้ชี่แท้ในร่างกายของเพชฌฆาตเจียงถูกพัดพาไปจนหมด
กระแสลมปราณที่พัดพาชี่แท้ของเพชฌฆาตเจียงไปทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
เพชฌฆาตเจียงจึงแสดงความหวาดกลัวออกมา
เห็นได้ชัดว่า