ตอนที่ 339
บทที่ 339 ตระกูลหานเผ่าโบราณ! 1
October 22, 2026
หากคำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากคนอื่น
เพชฌฆาตเจียง
ก็คิดได้เพียงว่า
นี่เป็นคำพูดเย่อหยิ่งของมดตัวหนึ่งที่รนหาที่ตายไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
แต่ทว่า…
คำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากของเย่อู๋เทียน
ในเสี้ยววินาทีนั้น
เพชฌฆาตเจียงก็รู้สึกถึงลมแรงที่พัดผ่านหัวใจของเขาในทันใด
สั่นสะท้านไปทั้งตัว!
เย่อู๋เทียน ไม่ละเว้นเซียน!
คำพูดนี้
มีพลังอำนาจจนถึงขีดสุด
เพียงแต่ว่า เมื่อเพชฌฆาตเจียงนึกถึงความน่าสะพรึงกลัวของกัวเถาจือ…
ก็ยังคงคิดว่า
คำพูดนี้ของเย่อู๋เทียน ออกจะเย่อหยิ่งเกินไปสักหน่อย
เพชฌฆาตเจียงเมื่อเผชิญหน้ากับเย่อู๋เทียนก็ไม่สามารถหลบหลีกได้สักกระบวนท่าเดียว แล้วเมื่อเผชิญหน้ากับกัวเถาจือ…
มีหรือจะไม่เป็นเช่นนั้น?
เพชฌฆาตเจียงส่ายหน้าและยิ้มอย่างขมขื่น
“ชิงตี้ ถ้าผมเดาไม่ผิด ท่านยังไม่เคยพบกัวเถาจือใช่ไหม?”
เย่อู๋เทียนพูดเรียบๆ
“จะได้พบในเร็ววันนี้”
เพชฌฆาตเจียงมองเย่อู๋เทียนครู่หนึ่งด้วยสายตาที่ซับซ้อน
แล้วถอนหายใจอีกครั้ง
พลางถามขึ้น
“ท่านรู้ไหมว่าเหตุใดกัวเถาจือถึงวางสิ่งของสำคัญอย่างแผ่นหินสมบัติไว้ในมือคนต่ำต้อยอย่างเย่ฉิงชาง?”
เย่อู๋เทียนไม่พูดอะไรเลย
เพชฌฆาตเจียงถามเองตอบเอง
“บนพื้นผิวของแผ่นหินสมบัติมีลวดลายลี้ลับจำนวนหนึ่ง ลวดลายลี้ลับเหล่านั้น แม้แต่กัวเถาจือก็อ่านไม่ออกทั้งหมด แต่กัวเถาจือก็มั่นใจว่าเขาสามารถนำแผ่นหินสมบัติกลับไปได้ทุกเมื่อ”
พอพูดถึงตรงนี้ เพชฌฆาตเจียงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
แล้วพูดต่อ
“ตอนนั้นกัวเถาจือวางแผ่นหินสมบัติลงบนมือของเย่ฉิงชาง เพราะเธอแน่ใจว่าเย่ฉิงชางจะพยายามทุกวิถีทาง เพื่อทำลายลวดลายลี้ลับบนแผ่นหินสมบัติ”
“ตามที่คาดไว้ เย่ฉิงชางทำลายลวดลายลี้ลับบนแผ่นหินสมบัติ ดังนั้นจึงใช้แผ่นหินสมบัติก้อนนั้นค้นหาสายแร่หินแก่นม่วงที่ตั้งอยู่ในเจียงหนาน!”
“ตอนนี้กัวเถาจือมีความมั่นใจมากพอที่จะทำลายลวดลายลี้ลับบนแผ่นหินสมบัติด้วยตัวเอง ดังนั้นจึงส่งผมไปตามหาเย่ฉิงชาง แต่ไม่คาดคิดว่า...”
“เย่ฉิงชางบอกว่า แผ่นหินสมบัติได้ตกมาอยู่ในมือของท่านแล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่อู๋เทียนก็หัวเราะเยาะ
“แล้วคุณรู้หรือไม่ว่าแผ่นหินสมบัติเคยเป็นของตระกูลหานแห่งตี้ตู?”
เพชฌฆาตเจียงเผลอหัวเราะออกมาดังลั่น
“สรรพสิ่งบนโลกมีสิ่งใดที่เป็นของตระกูลใดตระกูลหนึ่งหรือบุคคลใดบุคคลหนึ่งโดยสมบูรณ์บ้าง?”
เย่อู๋เทียนย้อนถาม
“คุณหมายความว่า บนโลกนี้ไม่มีกฎเกณฑ์อีกแล้ว หากคุณแข็งแกร่งก็จะแย่งชิงได้งั้นหรือ?”
เพชฌฆาตเจียงย้อนถามอีกครั้ง
“ถ้าไม่ใช่อย่างนั้นล่ะ?”
เย่อู๋เทียนยิ้มเล็กน้อย
“ไม่มีกฎ ไม่มีขอบเขต!”
เพชฌฆาตเจียงถอนหายใจ
“คุณอยากรู้อะไรอีก?”
เย่อู๋เทียนส่ายหัว
“ไม่อยากแล้ว เพราะเรื่องที่ผมอยากรู้ คุณก็ไม่รู้เหมือนกัน”
เพชฌฆาตเจียงสูดหายใจเข้าลึกๆ
“อันที่จริงผมอายุเกินร้อยปีแล้ว บนโลกนี้ยังมีเรื่องอะไรที่ผมไม่รู้อีกเหรอ”
เย่อู๋เทียนหรี่ตาลง
พลางถามประโยคหนึ่ง
“บนโลกนี้มีสิ่งใดบ้างที่อยู่ยงคงกระพันอย่างแท้จริง? อย่างเช่น มีสิ่งใดบ้างที่สามารถเอามาทำเป็นเสื้อผ้าชุดหนึ่งได้ ต่อให้โยนเสื้อผ้าชุดนี้เข้าไปในหินหนืดก็ยังไม่เสียหาย!”
เพชฌฆาตเจียงอึ้งไปเล็กน้อย