บทที่ 341 เมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วงวันที่ 8 เดือน 9 ดอกไม้นับร้อยบานพลันร่วงโรย! 1

เมื่อหานตี้ซือได้ยินเช่นนี้ แทนที่จะโกรธกลับหัวเราะแทน

แต่เป็นการหัวเราะที่ขมขื่น

หานตี้ซือจ้องมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างเป็นเวลานาน ก่อนจะพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

“มีความลับอยู่มากมาย แต่เพียงเพราะรู้ความลับมากมาย ผมจึงอยากตาย อยากตายให้เร็วขึ้น!”

เย่อู๋เทียนขมวดคิ้ว

ทันใดนั้นเสียงของชายวัยกลางคนก็ดังมาจากด้านหลัง

“แล้วทำไมประสกไม่ไปตายเสียล่ะ? ยังมีชีวิตอยู่ทำไม?”

เย่อู๋เทียนหันกลับไป

ชายวัยกลางคนที่พูดคืออาของเขาซึ่งเป็นภิกษุวัยกลางคน จ้าวหวงเฉา

แต่หานตี้ซือไม่ได้หันไปมองจ้าวหวงเฉา

เขากลับมองเพียงเงาของอีกฝ่ายที่สะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างตรงหน้าเขา

ยิ้มเยาะพลางย้อนถาม

“แล้วคุณล่ะ? แล้วทำไมคุณไม่ไปตาย? คุณน่าจะตายไปตั้งแต่เมื่อยี่สิบปีก่อนแล้ว! ถูกกัวเถาจือทำลายวิทยายุทธ ทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่ในร้านอาหารในตี้ตู ทำอาหารมังสวิรัติขาย ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะเอาหัวโขกก้อนเต้าหู้ตายไปเลย!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ความประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเย่อู๋เทียนที่อยู่ข้างเขา

จ้าวหวงเฉาก็เป็นนักบู๊ด้วยเหมือนกันเหรอ?

เมื่อจ้าวหวงเฉาได้ยินสิ่งที่หานตี้ซือพูด แทนที่จะโกรธกลับหัวเราะ

“ไอ้แก่ ยังคงพูดจาคารมคมคายเหมือนเดิม วันไหนอาตมาละเว้นศีลฆ่าสัตว์ตัดชีวิต จะดึงลิ้นของท่านออกมาก่อน!”

หานตี้ซือถึงหันไปหาจ้าวหวงเฉา แล้วถามขึ้นประโยคหนึ่ง

“ท่านมาทำอะไรที่เมืองเจียงไห่?”

จ้าวหวงเฉาไม่ตอบหานตี้ซือ เขามองไปที่เย่อู๋เทียนด้วยรอยยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงสุขุม

“เทียนเอ๋อร์ อาตมาจะกลับไปที่ตี้ตูแล้ว ในร้านยุ่ง ขาดอาตมาไม่ได้”

เย่อู๋เทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบเสียงเบา

“ผมก็ต้องไปที่ตี้ตูด้วย ท่านนั่งรถผมกลับไปได้”

จ้าวหวงเฉายิ้มเล็กน้อย

“ถนนต้องเดินด้วยเท้า ชินแล้วล่ะ”

เย่อู๋เทียนรู้สึกประหลาดใจ

“เมืองเจียงไห่อยู่ห่างจากตี้ตูหลายพันลี้นะ!”

จ้าวหวงเฉากล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เดินได้ ยังไงก็ต้องเดินกลับ”

เย่อู๋เทียนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

จ้าวหวงเฉาก็หันหลังเดินจากไป

เย่อู๋เทียนจะไปส่ง แต่หานตี้ซือกลับเรียกไว้

“ไม่ต้องส่ง เขาเป็นอาของคุณ ทำไมถึงต้องสุภาพกับเขาขนาดนั้น อีกอย่าง เขาเป็นแค่คนอารมณ์ร้าย แค่มีชื่อเสียงดีงาม ที่เรียกว่าแดน!”

เย่อู๋เทียนไม่ได้พูดอะไรอีก

บ้านเก่าหลังหนึ่งปรากฏขึ้นในหัว

เมื่อครั้งยังเด็ก ตอนที่ตามแม่ไปเยี่ยมญาติที่ตี้ตู แม่เคยพาเขาไปที่บ้านเก่า

ในขณะนั้น หลังจากหานหว่านเอ๋อร์พาเย่อู๋เทียนไปที่บ้านเก่าหลังนั้น

หานหว่านเอ๋อร์ก็ไม่พูดอะไรเลย

แค่นั่งอยู่ในบ้านหลังเก่าได้สักพัก จากนั้นก็จากไปพร้อมกับเย่อู๋เทียน

ต่อมาเมื่อเย่อู๋เทียนโตขึ้นก็ได้ไปบ้านเก่าหลังนั้นด้วย

หลังจากเย่อู๋เทียนสมัครเป็นทหารเมื่ออายุสิบแปดปี ทุกครั้งที่เขาอยู่ในตี้ตู ก็จะอาศัยอยู่ในบ้านเก่าหลังนั้น

เหตุใดบ้านเก่าหลังนี้จึงปรากฏขึ้นในความคิดของเย่อู๋เทียนอย่างกะทันหัน

ไม่มีเหตุผลอื่นใด

บนแผ่นหินสมบัติ มีสถานที่แห่งหนึ่งที่ใช้สัญลักษณ์เป็นภาษาหลัวฝู นั่นก็คือบ้านเก่าหลังนั้นในตี้ตู

เย่อู๋เทียนรู้สึกสงสัย

ใต้บ้านเก่า มีสายแร่หินแกนม่วง เหมือนกับใต้ดินของศูนย์กลางนิทรรศการนานาชาติแห่งเจียงหนาน

ถ้าเป็นเช่นนี้…

เย่อู๋เทียนหวังว่าจะสามารถใช้สายแร่หินแก่นม่วงเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาอีกครั้ง

สิ่งสำคัญที่สุดคือในบ้านเก่าหลังนั้น

มีโต๊ะไม้อยู่หนึ่งตัว

บนโต๊ะไม้ตัวนั้น มีผ้าดำผืนหนึ่งวางอยู่

เย่อู๋เทียนสงสัย

วัสดุผ้าสีดำผืนนั้นเหมือนกับเสื้อคลุมสีดำของแม่เขา

ถ้าเป็นเช่นนี้จริง…

ถ้าอย่างนั้นเย่อู๋เทียนก็สามารถทำเสื้อคลุมสีดำตัวใหม่ แล้วทิ้งตัวลงไปในหินหนืดได้โดยไม่เสียหาย!

หากเป็นเช่นนั้นก็อาจจะได้พบหานจื่อเซียนอีกครั้ง

ขอเพียงได้พบหานจื่อเซียนอีกครั้ง

ในเวลานี้เรื่องลึกลับซับซ้อนที่เย่อู๋เทียนกังวลสามารถแก้ไขได้อย่างง่ายดาย!

เมื่อนึกได้เช่นนี้ เย่อู๋เทียนก็ชำเลืองมองหานตี้ซือ