บทที่ 342 เมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วงวันที่ 8 เดือน 9 ดอกไม้นับร้อยบานพลันร่วงโรย! 2

ผู้หญิงคนนั้นตอบว่า

“ฮ่าฮ่า ไม่มีอะไร แค่สงสัยเท่านั้น อยากรู้ว่าเทวดาที่ไหนจะได้แต่งงานกับสาวงามอันดับหนึ่งแห่งตำบลหนานหลินของเรา!”

เสิ่นรั่วชิงได้ตอบกลับ

“บ้า!”

จากนั้นเสิ่นรั่วชิงก็วางโทรศัพท์ลง

เย่อู๋เทียนถามอย่างงุนงง

“เกิดอะไรขึ้น?”

เสิ่นรั่วชิงตอบอย่างอ่อนโยน

“เพื่อนสมัยเด็ก ตอนนี้กำลังทำงานอย่างหนักในตี้ตู เมื่อคืนก่อนจู่ๆ เธอก็ติดต่อฉันมา บอกฉันว่ามีครูโรงเรียนประถมคนหนึ่งป่วยหนัก คงเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว ถามฉันว่ามีเวลาไปเยี่ยมเธอในตี้ตูหรือไม่”

เย่อู๋เทียนตกตะลึงเล็กน้อย

“ช่างบังเอิญจริง คุณกำลังจะไปที่ตี้ตูเพื่อเข้าควบคุมสำนักงานใหญ่ของเทียนจวิน กรุ๊ป เพื่อนสมัยเด็กก็ติดต่อคุณมา”

เสิ่นรั่วชิงยกมือขึ้นเกาขมับเล็กน้อยแล้วพยักหน้า

“ฉันก็คิดอย่างนั้น แต่ไม่เป็นไร ตอนฉันยังเด็ก ฉันอาศัยอยู่กับพ่อแม่ในเมืองเล็กๆ ทางตอนใต้ ครูโรงเรียนประถมของฉันช่วยเหลือครอบครัวของเรามาก จ่ายค่าเล่าเรียนไม่ไหว เธอก็ควักเงินจ่ายเอง คิดไม่ถึงว่าจะลาโลกไปตอนนี้”

เย่อู๋เทียนถาม

“ครูโรงเรียนประถมของคุณมาจากตี้ตูเหรอ?”

เสิ่นรั่วชิงพยักหน้า

“ใช่ เป็นคนตี้ตู ตอนสาวๆ เคยไปช่วยสอนอยู่ทางใต้ ต่อมาเธอกลับไปที่เมืองตี้ตู มอบความฝันให้กับเด็กนักเรียนประถมมากมาย เป็นคนดีคนหนึ่ง ตอนเด็กๆ พวกเราชอบเรียกเธอว่าคุณแม่เสี่ยวหยุน...”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เสิ่นรั่วชิงก็มีสีหน้าดูเศร้าหมอง

แล้วกล่าวเพิ่มอีกประโยคหนึ่ง

“ก่อนหน้านี้ฉันไปที่เจียงหนานเพื่อเข้าร่วมงานโอสถและการฝังเข็ม ไม่เพียงแต่เลือกเครื่องประดับให้ตัวเองเท่านั้น แต่ยังคิดที่จะเลือกของขวัญที่ดีสำหรับแม่ของเสี่ยวหยุนด้วย ตอนนี้...แค่ซื้อของขวัญก็ไม่ทันแล้ว”

เย่อู๋เทียนกุมมือของเสิ่นรั่วชิงแน่นโดยไม่รู้ตัว

“คุณแม่เสี่ยวหยุนของคุณต้องไม่ตาย”

เสิ่นรั่วชิงกลับส่ายหน้า

“คราวนี้มันไม่เหมือนกัน ได้ยินมาว่าเธอไม่ได้เป็นโรคทั่วไป แต่ดูเหมือนเธอโดนเล่นของอะไรบางอย่าง”

เย่อู๋เทียนหัวเราะเยาะ

“บนโลกนี้มีการเล่นของด้วยเหรอ?”

เสิ่นรั่วชิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

จางจิงหลวนที่กำลังขับรถอยู่กล่าวขึ้น

“มี”

เย่อู๋เทียนถามด้วยความสนใจ

“เล่นของอะไร?”

จางจิงหลวนตอบเสียงเบา

“นอกแดนใต้ ประเทศเทียนอิง มีนิกายหนึ่งคือนิกายเทียนอิง เทียนจากคำว่าฟ้าดิน อิงจากคำว่าทารก มีนักบวชชั่วร้ายอยู่ในนิกาย สามารถใช้กระดูกของทารกเลือด เปลี่ยนชะตากรรมของคนได้ เรียกว่า ทารกเลือดเปลี่ยนชะตากรรม!”

พอพูดจบเสิ่นรั่วชิงก็พูดขึ้นในทันใด

“ใช่ๆๆ ประเทศเทียนอิง แต่ฉันไม่รู้ว่านิกายเทียนอิงที่คุณพูดถึงมันเป็นยังไง แต่ลูกชายของคุณแม่เสี่ยวหยุน เชื่อในนิกายนี้ เหมือนพวกมนตร์ดำ!”

“อีกอย่างก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ลูกชายของคุณแม่เสี่ยวหยุนการค้าเจริญรุ่งเรืองในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา นับตั้งแต่ที่ได้ไปที่ประเทศเทียนอิง แต่คุณแม่เสี่ยวหยุนของผมถูกทรมานทุกวัน มันแปลกมาก!”

จางจิงหลวนตอบกลับเบาๆ

“ไม่แปลก มีคำกล่าวเรื่องโชคชะตา เรื่องมนตร์ดำมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว”

เย่อู๋เทียนหัวเราะเยาะ

“จางจิงหลวน คุณก็เชื่อเรื่องนี้ด้วยเหรอ?”

จางจิงหลวนรู้สึกหดหู่ใจ

“ผมรู้ว่าคุณกับแม่ต่างก็ไม่เชื่อในพระเจ้า แต่ผมเชื่อ”

เย่อู๋เทียนพูดด้วยสายตาเฉยเมย

“ทางไสยศาสตร์มนตร์ดำผู้ที่เป็นภัยต่อประเทศชาติและประชาชนจะถูกฆ่าอย่างไร้ความปรานี!”

จางจิงหลวนกล่าวเตือน

“แม้แต่กัวเถาจือก็ไม่เคยเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของนิกายเทียนอิง อีกอย่างพวกเขาก็คือพวกเขา พวกเราก็คือพวกเรา วิทยายุทธและความชั่วร้ายไม่เคยมีความเกี่ยวข้องขัน”

เย่อู๋เทียนไม่ได้พูดอะไรอีก

และในเวลานี้เอง มือถือเสิ่นรั่วชิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เป็นเพื่อนวัยเด็กของเสิ่นรั่วชิงที่ส่งข้อความเสียงมาให้เธอ

“รั่วชิง หลังจากที่มาถึงตี้ตูแล้ว ก็สามารถมาที่สมาคมเทียนอิงได้เลย ลูกชายของคุณแม่เสี่ยวหยุนกำลังจะจัดพิธีกรรมทางศาสนาเพื่อคุณแม่เสี่ยวหยุนที่นี่ นอกจากนี้ดาราทุกดวงของตี้ตูจะมาร่วมงาน คืนนี้พวกเราต้องได้เปิดหูเปิดตาแน่นอน!”

เสิ่นรั่วชิงได้ตอบกลับ

“ดี แต่...ฉันอาจจะไปถึงช้าหน่อย หลังจากมาถึงตี้ตู ฉันยังต้องไปเลือกของขวัญให้คุณแม่เสี่ยวหยุนอีก จะไปมือเปล่าไม่ได้”