ตอนที่ 371
บทที่ 371 ยมบาลกระซิบ ทำให้คนกลัวจนเป็นบ้า!
October 22, 2026
หวาดกลัวอย่างสุดขีด จะทำให้คนคนหนึ่งพูดไม่ออก
หวาดกลัวอย่างสุดขีด จะทำให้มดตัวหนึ่งกลัวจนตายได้
หานจื่อคุนกลัวจนพูดไม่ออกแล้ว ก็เป็นเหมือนกับมดตัวหนึ่งที่กำลังจะตายด้วยความหวาดกลัว และกระตุกอยู่บนพื้น
ความตาย เป็นสิ่งที่น่ากลัวมาก
ทั้งที่รู้ว่าตัวเองต้องตาย แต่กลับไม่รู้ว่าตัวเองจะตายเมื่อไหร่ น่ากลัวยิ่งกว่า
แต่เย่อู๋เทียนเพียงแต่ผ่านคำพูดไม่กี่ประโยคเมื่อกี้นี้ ก็ผลักดันความหวาดกลัวแบบนี้ เข้าไปในใจของหานจื่อคุน
เมื่อก่อนนี้ หานจื่อคุนไม่เคยเข้าใจมาก่อน
คนคนหนึ่ง จะเพราะว่าหวาดกลัวอีกคนหนึ่ง หวาดกลัวจนปวดหัวแทบแตก
ตอนนี้ เขารู้แล้ว
เย่อู๋เทียนเห็นว่าหานจื่อคุนหวาดกลัวตัวเองจนกลายเป็นสภาพแบบนี้
ขมวดคิ้วใหญ่
หานจื่อคุนกำลังเหมือนกับเป็นโรคลมบ้าหมู ร่างกายแข็งทื่อจนพลิกตัวไปมาอยู่บนพื้น
น้ำลายฟูมปาก
กลอกรูม่านตาขึ้น
และในเวลานี้ ประตูคฤหาสน์ก็ถูกเคาะอย่างกะทันหัน
เสียงเคาะประตูดังมาก
คนที่ยืนอยู่นอกประตู
คือหานตี้ซือ
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาได้ผ่านการสอบถามมากมาย รู้ว่าเย่อู๋เทียนทำเรื่องอะไรไว้ที่ตี้ตูบ้าง
ยังไงหานตี้ซือก็คาดไม่ถึงว่า
เย่อู๋เทียนจะเอาชนะหานปู้กาง ด้วยการใช้ท่าทางที่บดขยี้อย่างหนึ่ง
ยิ่งคาดไม่ถึงว่า
เย่อู๋เทียนจะกำราบฮุ่ยกวงของนิกายเทียนอิง อยู่ที่หน้าประตูพระอุโบสถวัดไห่ฮุ่ย เพื่อเตือนชาวโลก!
ก็ยิ่งคาดไม่ถึงว่า…….
ก่อนหน้าที่จะกำราบฮุ่ยกวง เย่อู๋เทียนบิดลิ้นของฮุ่ยกวง ถึงขนาด หักแขนขาของฮุ่ยกวง!
นี่ก็แล้วไป
ต่อจากนั้น เย่อู๋เทียน เพื่อที่จะช่วยชีวิตเด็กทารกสี่สิบเก้าคนที่ถูกฮุ่ยกวงฆ่าไป เสียสละผลการฝึกตนของตนเอง
พฤติกรรมดังกล่าว ในสายตาของหานตี้ซือ รนหาที่ตายชัดๆ!
เพราะว่าหานตี้ซือรู้ว่า
หานปู้กาง
ถูกผู้นำหานจื่อฉีของตระกูลหานเผ่าโบราณ ยกย่องว่าเป็นความหวังทั้งเด็กและผู้ใหญ่ทั้งตระกูลของตระกูลหานเผ่าโบราณมาโดยตลอด
คนที่เป็นจักรพรรดิในอนาคต
และตระกูลหานเผ่าโบราณในหลายปีที่ผ่านมา ก็ยังคงรักษาความสัมพันธ์เป็นพันธมิตรกับนิกายเทียนอิงมาโดยตลอด
ภายใต้สมมติฐานดังกล่าว
เย่อู๋เทียน ไม่เพียงแต่เอาชนะหานปู้กางในที่สาธารณะ แต่ยังทรมานรองหัวหน้าของนิกายเทียนอิงให้กลายเป็นคนไร้ค่าต่อหน้าสาธารณะ!
นี่มันจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับตระกูลหานเผ่าโบราณอย่างชัดเจนไม่ใช่เหรอ?
หานตี้ซือ!
รู้จักความน่ากลัวของตระกูลหานเผ่าโบราณเป็นอย่างดี!
อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง
แค่ครูคนแรกของหานปู้กางอย่างเดียว
หานจื่อคุน
ก็ไม่ใช่ว่าเย่อู๋เทียนสามารถที่จะรับมือได้!
ภายใต้สมมติฐานดังกล่าว หลังจากที่หานตี้ซือชั่งน้ำหนักสิ่งต่างๆ ในที่สุดก็ได้ทำการตัดสินใจได้สักที
ตามหาเย่อู๋เทียนเจอ
เกลี้ยกล่อมเขา ให้ออกจากสถานที่ขัดแย้งอย่างตี้ตู!
ก่อนหน้าที่หานตี้ซือจะมาที่คฤหาสน์แห่งนี้ ได้ไปค้นหาทั่วคลังยาที่ตี้ตูแล้ว แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาคือ…….
เย่อู๋เทียนกับเสิ่นรั่วชิง ได้มาถึงที่คฤหาสน์ด้วยกันแล้ว
หานตี้ซือเคาะประตูอย่างเร่งรีบไปด้วย และภาวนาไปด้วย ขอให้ได้เจอกับเย่อู๋เทียนที่นี่ด้วย
ไม่อย่างนั้น หานจื่อคุน จะต้องตามหาเย่อู๋เทียนเร็วกว่าตัวเองก้าวหนึ่งอย่างแน่นอน
แบบนั้น อะไรก็สายไปหมด!
แต่ขณะที่หานตี้ซือคิดแบบนี้ ประตูของคฤหาสน์ ถูกคนเปิดจากด้านใน
หานตี้ซือถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ทันทีที่ประตูเปิดออก
คนแก่คนหนุ่ม
สบตากัน
สายตาของหานตี้ซือที่มองไปทางเย่อู๋เทียน เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
สายตาของเย่อู๋เทียนที่มองไปทางหานตี้ซือ มีความสงสัยเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าหานตี้ซือจะตากฝนมายังที่นี่…….
เพื่อเรื่องอะไร…….
แต่ว่า ไม่รอให้เย่อู๋เทียนถาม หานตี้ซือก็เร่งรีบพูดประโยคหนึ่งอย่างกะทันหัน
“ตามฉันมา!”
เย่อู๋เทียนนิ่งอึ้ง และถามกลับ