บทที่ 372 ทำร้ายคนของฉัน แย่งของของฉัน? กินบะหมี่เสร็จ ก็ไปฆ่า! 1

น้ำเสียงของเสิ่นรั่วชิงที่พูด

เหมือนกับผู้หญิงที่อ่อนโยน ขณะที่ทำอาหาร พูดคุยเกี่ยวกับชีวิตครอบครัวกับสามีของตัวเอง

ความหมายที่ชัดเจนมากก็คือ คุณไปทำธุระของคุณก่อน เดี๋ยวอย่าลืมกลับมาทานอาหารก็พอ

แต่ฉากนี้อยู่ในสายตาของหานตี้ซือ

แต่เหมือนได้เห็นภาพเขียนระดับโลกที่หายสาบสูญไปนานแล้ว

ประหลาดใจเป็นที่สุด

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ยังไงหานตี้ซือก็ไม่อยากจะเชื่อ

หานจื่อคุน…….

ไม่นึกเลยว่าจะหวาดกลัวจนเย่อู๋เทียนจนบ้าจริงๆ

เย่อู๋เทียนทำแบบนี้ได้ยังไงกันแน่?

ยังคงเป็นประโยคนั้น

ชายชราที่คุกเข่าท่ามกลางสายฝนร้องขอความเมตตาจากเย่อู๋เทียนในตอนนี้ คือหานจื่อคุนเลยนะ!

หนึ่งในสี่เหล่าจู่ผู้ยิ่งใหญ่ของตระกูลหานเผ่าโบราณ!

เป็นตำนานวิทยายุทธที่มีชีวิต!

มองไปทั่วทั้งโลกยุทธจักร คนที่สามารถที่จะเอาชนะหานจื่อคุนได้ จำนวนน้อย!

ยิ่งไปกว่านั้น…….

ทำให้สัตว์ประหลาดแก่อย่างหานจื่อคุนกลัวจนเป็นบ้าเลยเหรอ?

หรือว่า ความแข็งแกร่งของเย่อู๋เทียน ก้าวหน้าไปอีกขั้นเหรอ?

เป็นไปไม่ได้!

ความแข็งแกร่งของเย่อู๋เทียน ต่อให้จะก้าวหน้าไปอีกสิบขั้น ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้หานจื่อคุนหวาดกลัวจนเป็นบ้าอย่างหัวชนฝา!

แต่…….

ฉากตรงหน้านี้ จะอธิบายอย่างไรดี?

แต่ในความคิดของหานตี้ซือ

เย่อู๋เทียนไม่ได้ให้ความสำคัญกับหานจื่อคุนอีก แต่ผ่านม่านฝน และตอบกลับเสิ่นรั่วชิงที่หน้าประตูห้องครัวประโยคหนึ่ง

“กินบะหมี่เสร็จค่อยไปที่เขาว่อหลง”

เสิ่นรั่วชิงพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

“ก็ดี งั้นพี่ทำธุระไปก่อน ฉันไปนวดแป้ง”

พูดจบ เสิ่นรั่วชิงก็พูดกับหานตี้ซือผ่านม่านฝนอีกประโยคหนึ่ง

“คุณท่าน เดี๋ยวท่านก็ทานด้วยกันเถอะค่ะ”

หานตี้ซืออ้าปาก ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออกสักคำ

จนกระทั่งเสิ่นรั่วชิงหันกลับเข้าไปในห้องครัว เขาถึงได้สติกลับมา มองดูเย่อู๋เทียนอย่างไม่วางตา และถามด้วยความสงสัย

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เย่อู๋เทียนถามกลับ

“อะไรคือเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

หานตี้ซือเหลือบมองหานจื่อคุนที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างหวาดกลัว

“ทำไมเขาถึงได้กลายเป็นสภาพอย่างนี้?”

เย่อู๋เทียนยิ้มจางๆ

“เมื่อกี้นี้พูดแล้วไม่ใช่เหรอ เขากลัวผมจนกลายเป็นแบบนี้”

หานตี้ซือยังคงไม่เชื่อ

แต่พฤติกรรมต่อไปของเย่อู๋เทียน กลับทำให้หานตี้ซือต้องเชื่อ

เย่อู๋เทียนเอื้อมมือไปรองรับน้ำฝนที่หยดหนึ่งจากใต้ชายคา และดีดนิ้วไปที่หัวใจของหานจื่อคุน

เม็ดฝนจมลงไปในหลอดเลือดหัวใจของหานจื่อคุน

ทันทีทันใดนั้น

หานจื่อคุนเงียบลงมา

ฉากนี้ในสายตาของหานตี้ซือ

ตกตะลึงจนแทบจะร้องไห้

หานจื่อคุน ถูกเย่อู๋เทียนตัดขาดหลอดเลือด ง่ายดายขนาดนั้นเลยเหรอ?

เย่อู๋เทียนพูดอย่างราบเรียบประโยคหนึ่ง

“เพียงแค่ทำให้เขาไร้พลังเท่านั้นเอง”

หานตี้ซือราวกับถูกฟ้าผ่า!

เพียงแต่…….