บทที่ 388 แค่ประโยคเดียว ก็ทำให้เฉิงโม่หนงน้ำตาไหล! 2

ประโยคเดียว

หากเพียงเสียสละเฉิงโม่หนงคนเดียว ก็สามารถเปลี่ยนตัวเองให้มีชีวิตที่สดใสเต็มไปด้วยสีสันได้ ยิ่งไปกว่านั้นอายุยืนขึ้นอีกสามสิบปีด้วย!

ทำไมจะไม่ล่ะ?

เมื่อคิดเช่นนี้ เฉิงเฟยหูมองไปที่เฉิงโม่หนงด้วยรอยยิ้ม และพูดประโยคหนึ่ง

“โม่หนง ปู่ยกแกให้กับนายท่านหาน อันที่จริงก็หวังดีต่อแก อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่ทักษะทางการแพทย์ที่น่าอัศจรรย์ของนายท่านหานอย่างเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้สัตว์โลกเลื่อมใสศรัทธา ดังนั้น แกทำไมต้องใส่ใจด้วย?”

เฉิงโม่หนงมองดูไม้วงกบประตูของตระกูลหานเผ่าโบราณอย่างไม่กะพริบตา

ไม่มีการพูดอะไรสักคำ

เธอเป็นผู้หญิงที่ดี

เธอรู้ว่า ตัวเองถูกรับเลี้ยงโดยตระกูลหานตั้งแต่เด็ก

ตระกูลหานมีบุญคุณเลี้ยงดูต่อเธอ

บุญคุณนี้ ยิ่งใหญ่กว่าฟ้า!

ภายใต้เงื่อนไขดังกล่าว……..

เธอไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธคำขอของเฉิงเฟยหูจริงๆ!

เพียงแต่

แม้ว่าไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

อย่างไรก็ตาม ก็ยังน้อยใจ

ไม่ว่าจะเป็นปู่เฉิงเฟยหู หรือว่าพ่อเฉิงจิ้นซอง ก็จะให้ตัวเองแต่งงานกับชายชรา!

เกรงว่าในโลกนี้ ไม่มีเรื่องอะไร น่าเศร้าไปกว่านี้แล้ว!

ประเด็นสำคัญคือ

ตัวเองกับชายชราคนนั้น เจอกับแค่ครั้งเดียว

ตัวเอง……..

ไม่รู้แม้กระทั่งภูมิหลังของเขา

แต่ว่า สิ่งเหล่านี้มีความสำคัญเหรอ?

ไม่สำคัญ

สิ่งสำคัญคือ……..

ตัวเองไม่ชอบ

แต่ว่า ตัวเองไม่ชอบสำคัญมากเหรอ?

ดูเหมือนว่าจะไม่สำคัญ

ถ้าเย่อู๋เทียนรู้เรื่องนี้ จะรู้สึกอย่างไร?

เขาน่าจะไม่มีอะไรจะคัดค้านนะ

ยังไงซะ……..

เขามีครอบครัวแล้ว

แม้ว่าเขาจะไม่ได้แต่งงานอย่างเป็นทางการ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่แตกต่างอะไรจากการแต่งงานอย่างเป็นทางการ

กล่าวอีกนัยหนึ่ง……

ต่อให้เขาไม่มีครอบครัว เขาก็ไม่มีทางชอบตัวเองหรอก?

ในสายตาของเขา……..

ตัวเอง เป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องเท่านั้นเอง

แม้ว่าตัวเองจะเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้อง ที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเขา!