บทที่ 389 ไม่ต้องกังวล ฉันห้ามเลือดให้แก พวกเรามาต่อกันเถอะ! 1

เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของเฉิงโม่หนง เย่อู๋เทียนนิ่งไปเล็กน้อย และถามประโยคหนึ่ง

“เธอเป็นอะไร?”

เฉิงโม่หนงที่ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง และตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เพราะว่าฉันก็กำลังคิดถึงนายเหมือนกันอยู่นะสิ”

เย่อู๋เทียนก็นิ่งไปครู่หนึ่ง และพูดด้วยรอยยิ้ม

“ฉันมาที่ตี้ตูแล้ว และยังตามหาวัตถุชิ้นเล็กชิ้นหนึ่งพบด้วย ฉันจะไปหาเธอพรุ่งนี้ มอบมันให้กับเธอ”

เฉิงโม่หนงกลับพูดว่า

“ค่อยคุยกันเถอะ หลายวันนี้……ฉันอาจจะยุ่งมาก ไม่มีเวลาไปเจอนาย”

เย่อู๋เทียนยิ้มเล็กน้อย

“ยุ่งงานของเทียนจวิน กรุ๊ปเหรอ? ฉันคิดว่าเธอก็ทำงานหนักมาหลายปีแล้ว ปล่อยวางงานบ้างดีกว่า พักผ่อนช่วงหนึ่ง”

โดยไม่คาดคิด ทันทีที่คำเหล่านี้จบลง น้ำเสียงที่ไม่พอใจของเฉิงโม่หนงก็ดังมาจากอีกฝั่งหนึ่ง

“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่เต็มใจทำงานหนักเพื่อนาย? เทียนจวิน กรุ๊ปเป็นเหมือนลูกของฉันในช่วงหลายปีที่ผ่านมา นายบอกว่าจะเอากลับไปก็เอากลับไปงั้นเหรอ?”

“……”

เย่อู๋เทียนนิ่งไป พูดไม่ออกชั่วขณะ

ต่อจากนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไรกับเย่อู๋เทียนอีก เฉิงโม่หนงที่ปลายสาย ก็วางสายโทรศัพท์ไป

ตามด้วยเสียงวางสายตู๊ดๆดังอยู่ที่ข้างหู เย่อู๋เทียนดูมึนงง และพึมพำกับตัวเอง

“โตขนาดนี้แล้ว ทำไมยังเหมือนเด็กอีก?”

หานลั่วเฟยที่ตามอยู่ข้างหลังของเย่อู๋เทียนได้ยินคำพูดนี้ ในใจยิ่งรู้สึกสงสัยมากขึ้น

ผู้หญิงที่โทรหาเย่อู๋เทียน เป็นใครกันแน่?

ทำไมเย่อู๋เทียนต้องเอาใจเธอมากขนาดนี้ด้วย?

ในเวลาเดียวกัน กลับมองไปที่เฉิงโม่หนงที่นอกประตูวิลล่าว่อหลงเธอเก็บโทรศัพท์ไว้แล้ว

บนใบหน้าที่งดงามบอบบาง กลับมีความอ้างว้างไม่สิ้นสุด

เฉิงจิ้นซองที่อยู่ข้างๆแสยะยิ้ม

“เย่อู๋เทียนจะทวงอำนาจของเธอคืน ยังพูดจาได้ดูดีขนาดนี้ ดูเหมือนว่า เธออยู่ในสายตาของเขา จะไร้ค่าจริงๆ!”