ตอนที่ 70
บทที่ 70 นักเศรษฐศาสตร์ระดับสูงของธนาคารแห่งประเทศหลง จางซินหร่าน !
October 22, 2026
เธอชื่อจางซินหร่าน เป็นนักเศรษฐศาสตร์ระดับสูงของธนาคารแห่งประเทศหลง
เธอยังมีอีกสถานะหนึ่ง
ลูกสาวของหัวหน้าธนาคารแห่งประเทศหลงจางเสี่ยวชวน
ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่สามารถเป็นตัวแทนของจางเสี่ยวชวนมาปรากฏตัวต่อหน้าของเย่อู๋เทียนในตอนนี้ได้
ที่สำคัญกว่านั้นคือ ไอคิวของเธอมีมากกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบ
ถือว่าเธอเป็นคนฉลาดที่สุดในโลกใบนี้คนหนึ่ง
อายุสามสิบกว่าปี แต่ทุกวันนี้ยังโสด
เป็นผู้เหมาะสมสำหรับตำแหน่งหัวหน้าธนาคารคนต่อไปมากที่สุด
ตั้งแต่เล็กจนโตได้เห็นฉากใหญ่ ๆ จนคุ้นชิน
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเย่อู๋เทียน ท่าทางที่แสดงออกมาดูประหม่าเป็นอย่างมาก
ช่วยไม่ได้
เธอรู้สถานะของเย่อู๋เทียน
นายยมบาลชิงตี้ !
ในประเทศหลงถือเป็นตำแหน่งสูงสุด
ตอนนี้เป็นปีที่พันธมิตรทั้งสิบหกประเทศ ซึ่งนำโดยประเทศเชวี่ยจำเป็นต้องจ่ายเงินเป็นเครื่องราชบรรณาการให้แก่ประเทศหลง
วางไว้บนคอมพิวเตอร์โน๊ทบุ๊คที่อยู่ด้านหน้า
ยังต่างจากยอดร่วมที่ต้องจ่ายถึง หนึ่งร้อยสิบกว่าล้านล้าน !
แนวคิดนี้มันอะไร ?
สามารถทำลายเครือข่ายถนนของประเทศหลงและสร้างใหม่ได้เป็นสิบรอบ !
ขาดเป็นบาดแผลที่ใหญ่ขนาดนี้
มันเป็นความรับผิดชอบของทั้งสองฝ่าย
ด้านหนึ่งเป็นความรับผิดชอบของพันธมิตรทั้งสิบหกประเทศ
ไม่ยอมจ่ายเงิน
อีกด้านหนึ่งเป็นความรับผิดชอบของธนาคารแห่งประเทศหลง
ไม่สามารถทวงหนี้ได้ !
ในตอนนี้จางซินหร่านรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก
หันมามองหน้าเย่อู๋เทียน
มันไม่ใช่ความตั้งใจของเธอจริงๆ
เป็นเพราะว่าพ่อของเธอจางเสี่ยวชวนกลัวที่จะถูกวิจารณ์โดยเย่อู๋เทียน จึงส่งให้เธอมาเผชิญหน้าในครั้งนี้
เป็นอย่างที่คิด
หลังจากเย่อู๋เทียนได้เห็นจำนวนยอดรวมของหนี้ที่พันธมิตรทั้งสิบหกประเทศค้างจ่าย ใบหน้าของเขามืดครึ้ม
ราวกับจางซินหร่านกำลังนั่งอยู่บนเข็ม กระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก !
ในที่สุดเย่อู๋เทียนก็พูดออกมา พร้อมกับทุบโต๊ะที่อยู่ด้านหน้าและชี้นิ้วขึ้นมา
“ฉันไม่รู้จริงๆว่าพวกคุณทำอะไรกินกัน เจ็ดปีแล้ว ในบัญชีของฉันเพิ่งมีเงินแค่เพียงสี่ล้านล้านเท่านั้น !”
“พันธมิตรสิบหกประเทศ นี่กำลังเป็นขอทานกันอยู่หรือไง ?”
หน้าผากของจางซินหร่านเต็มไปด้วยเหงื่อ
“ท่าน ท่านอย่าเพิ่งโกรธ ฉันรู้แล้ว พ่อของฉันเองก็รู้ ทั้งหมดนี้เป็นความรับผิดชอบของฝ่ายธนาคารอย่างพวกเราที่ทวงหนี้ไม่สำเร็จ !”
“แต่......สำหรับผู้นำของประเทศเชวี่ย ไม่จ่ายเลยแม้แต่น้อย !”
“ในฐานะที่พวกเราเป็นแผนกเศรษฐกิจ ก็ไม่สามารถใช้วิธีการที่รุนแรงเกินไปในการทวงหนี้มาได้ !”
“นอกจากนั้นฝ่าบาทเองก็ตรัสออกมาแล้ว สี่ล้านล้านมันไม่น้อย แม้ประเทศเชวี่ยจะไม่จ่ายแม้แต่แดงเดียว มันก็ไม่สามารถประกาศสงครามได้”
“ต้องการความสงบสุข !”
เย่อู๋เทียนพ่นลมหายใจออกมาอย่างเยือกเย็น แต่ในตอนที่กำลังจะพูดอะไรออกมา ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ด้านข้างจู่ ๆ ก็มองเข้ามา
“เสแสร้ง เสแสร้งต่อไป ฉันอยากจะรู้ว่าพวกคุณจะเสแสร้งออกมาในสภาพไหน ?”
“ในฐานะตัวแทนแผนกธุรกิจของประเทศหลง ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เข้าร่วมการประชุมสุดยอดครั้งนี้ มันเป็นความรุ่งโรจน์สูงสุดแล้ว ยังจะมาทำเสแสร้งหรือหลอกลวงที่นี่ต่อไปทำไม !”
“สี่ล้านล้าน! ยังไม่พออีกงั้นหรือ ! คุณมาจากหน่วยไหน ?”
“คุณรู้หรือไม่ว่า ฉันในฐานะประธานบริษัทอุตสาหกรรมเหมืองแร่หลงต๋า ทุกปีได้กำไรสุทธิเพียงแค่แสนกว่าล้าน เท่านี้ฉันก็มีความสุขมากแล้ว นายหนุ่ม ในบัญชีมีตั้งสี่ล้านล้าน ยังหาว่าน้อยอีกงั้นหรือ !”
“รายการเดินบัญชีของคุณทำได้เหมือนจริงมาก ทำเอาฉันเกือบเชื่อมันเข้าไปแล้ว !”
ชายวัยกลางคนที่พูดออกมามีชื่อว่า เฉียนจิ้งคุน
คนต่างเรียกเขาว่า ท่านคุน
เป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในบริษัทอุตสาหกรรมเหมืองแร่หลงต๋า
เขาเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศหลงมาสามปีติด และบนอันดับรายชื่อผู้ที่ร่ำรวยที่สุดในโลก เขาติดอันดับที่สามสิบ
เป็นคนจริงจัง
สิ่งที่ไม่ชอบมากที่สุดก็คือการที่มีคนเสแสร้งอยู่ตรงหน้าของเขา
หรือพูดให้ชัดเจนก็คือ
เขาไม่ชอบให้ใครอวดรวยต่อหน้าเขา
เมื่อสักครู่เขานั่งฟังอยู่ด้านข้างมาสักพักแล้ว
เขาไม่รู้จักเย่อู๋เทียน และก็ไม่รู้จักจางซินหร่านด้วย แค่รู้สึกว่า เขาแค่รู้สึกว่าสองคนนี้เป็นคนขี้ขลาดที่ซ่อนอยู่ในตัวแทนของวงการธุรกิจแห่งประเทศหลง !
ทำบัญชีปลอดขึ้นมายังไม่เท่าไหร่ แต่ยังมาทำอุกอาจถึงขนาดนี้
คิดจะคุยโวโอ้อวดหรืออย่างไร ?
เย่อู๋เทียนเหลือตามองเฉียนจิ้งคุน