บทที่ 72 ใครคือเด็กสวะ?

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เย่อู๋เทียนและเสิ่นรั่วชิงมาถึงประสาทศัลยศาสตร์ของโรงพยาบาลกลางเมืองเจียงไห่

ทันทีที่พวกเขามาถึงบริเวณห้องผู้ป่วย ก็เห็นเกาเม่ยหลิง แม่บุญธรรมของเสิ่รั่วชิง

"แม่"

เสิ่นรั่วชิงเรียกเกาเม่ยชิงเบาๆ

เกาเม่ยชิงผงะ

ลูกสาวของเธอ ทำไมถึงสวยขึ้นขนาดนี้?

“แม่ ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า?”

เสิ่นรั่วชิงเห็นเกาเม่ยหลิงเหม่อลอย จึงเรียกอีกครั้ง

เกาเม่ยหลิงมองไปที่เสิ่นรั่วชิง ซึ่งราวกับนางฟ้าที่เดินออกมาจากภาพวาด "รั่วชิง ใบหน้าของคุณ ... "

เสิ่นรั่วชิงเหลือบมองเย่อู๋เทียนที่อยู่ข้างๆเธอด้วยใบหน้าที่มีความสุข

“ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณพี่เทียน”

เกาเม่ยหลิงดีใจมาก และมองไปที่เย่อู๋เทียน ตื้นตันใจจนพูดไม่ออก

แต่ในขณะนั้น เสียงที่เย็นชาของหญิงวัยกลางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังเกาเม่ยหลิง

“เกาเม่ยหลิง ทำไมคุณไม่ไปจ่ายค่ารักษาพยาบาล?มายืนอยู่ตรงนี้ทำไม?”

“อย่ามาแสร้งทำเป็นจนเลย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้รายได้ประจำปีของตลาดสดของคุณ!” ผู้หญิงที่พูดคือเหอยู่เหมย ภรรยาของหวงต้าซาน ลูกชายคนที่สองของหวงเจี้ยนเย่

ดูเหมือนเกาเม่ยหลิงจะกลัวเหอยู่เหมยมาก ยิ้มอย่างอายๆ

“อาสะใภ้รอง คุณพูดอะไรเนี่ย ฉัน ฉันจะไปจ่าย ไปเดี๋ยวนี้!”

เย่อู๋เทียนและเสิ่นรั่วชิงต่างก็ขมวดคิ้ว

เกาเม่ยหลิงดึงมือของเสิ่นรั่วชิงและกล่าว

“รั่วชิง คุณกับอู๋เทียนไปหาคุณปู่ก่อน ฉันจะไปจ่ายเงินก่อน!”

หลังจากนั้น เกาเม่ยหลิงก็ออกจากบริเวณห้องผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว

เหอยู่เหมยมองไปที่ใบหน้าของเสิ่นรั่วชิงและเยาะเย้ย

“แหมๆ นี่มันเด็กสวะของพี่ใหญ่ไม่ใช่เหรอ ก่อนหน้านี้แม่ของแกบอกว่าแกถูกลักพาตัวและหน้าเสียโฉมไม่ใช่เหรอ”

“ตอนนี้ดูเหมือนว่า ปากของแม่แกนะ พูดเรื่องโกหกนี่เก่งจริงๆ…”

ปู่ของเสิ่นรั่วชิงคือหวงเจี้ยนเย่

อย่างไรก็ตาม หวงเจี้ยนเย่ไม่ค่อยชอบเสิ่นรั่วชิง เพราะเธอเป็นแค่หลานสาวที่รับเลี้ยง

แม้กระทั่งในสายตาของหวงเจี้ยนเย่ เสิ่นรั่วชิงก็คือไอ้ตัวซวย เป็นเพราะอคติของเขา จึงทำให้คนทั้งตระกูลหวงไม่ชอบครอบครัวหวงต้าไห่

อย่างไรก็ตาม เย่อู๋เทียนไม่รู้อะไรเลย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าครอบครัวนี้สุดจะเยียวยาจริงๆ

แต่ก่อนที่เหอยู่เหมยจะพูดจบ เย่อู๋เทียนก็มองเธออย่างเย็นชา

เพียงแค่เหลือบมองครั้งเดียว

เหอยู่เหมยก็ตกใจจนไม่กล้าพูดต่อ

เย่อู๋เทียนพูดอย่างเย็นชา

"เมื่อกี้ คุณว่าใครเป็นเด็กสวะ?"

เสิ่นรั่วชองดึงแขนของเย่อู๋เทียนเบาๆ และเกลี้ยกล่อมเบาๆ

“ช่างเถอะ อย่าไปถือสาเธอเลย”

เย่อู๋เทียนจึงถอนสายตากลับมา

จากนั้น เสิ่นรั่วชิงก็ดึงเย่อู๋เทียนเข้าไปในห้องผู้ป่วย

เหอยู่เหมยมองไปที่ทิศทางที่เย่อู๋เทียนและเสิ่นรั่วชิงหายตัวไป และด่าอย่างแรง