ตอนที่ 75
บทที่ 75 พ่อตาและแม่ยายเช่นนี้ หาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว!
October 22, 2026
ในเวลากลางคืน
ตลาดสดของพี่เกา
หวงต้าไห่รู้แล้วว่า หวงเจี้ยนเย่ได้รับการช่วยเหลือแล้ว
อย่างไรก็ตาม หวงต้าไห่ยังคงหนักใจมาก
เพราะเขาได้พูดออกไปแล้วว่า
จะตัดขาดกับตระกูลหวง!
เกาเม่ยหลิงถอนหายใจ เมื่อเห็นหวงต้าไห่ดื่มเหล้าเพื่อบรรเทาความทุกข์
“เอาล่ะ ไม่ต้องโกรธ ตัดขาดกับตระกูลหวงก็ดีแล้ว”
“เพียงแต่ว่า ทำให้ลูกสาวของเราต้องลำบาก”
“เดิมที ฉันคิดว่าการตั้งใจดูแลพ่อของคุณตอนอยู่โรงพยาบาลในช่วงเวลาที่ผ่านมา จะทำให้เขาประทับใจ และอนุญาตให้รั่วชิงเข้าไปทำงานในบริษัทของเขาในอนาคต”
“เพราะรั่วชิงหมดสติไปตั้งเจ็ดปี ไม่ทันยุคสมัยแล้ว ถ้าหางานที่ดีทำในอนาคตไม่ได้ ก็จะต้องพึ่งพาลูกเขยเลี้ยงดูครอบครัวเพียงลำพังงั้นหรือ?ถ้าเป็นแบบนี้ ความกดดันของลูกเขยก็เยอะเกินไปแล้ว”
หวงต้าไห่มองไปที่เกาเม่ยหลิงด้วยความรู้สึกผิด
“ที่รัก หลายปีมานี้ คุณลำบากมามากแล้ว”
“เห้อ ฉันก็รู้สึกอย่างนั้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า คุณท่านจะแก่จนแยกแยะผิดถูกไม่ออกจริงๆ!”
“ลูกเขยเพิ่งกลับมา ยังไม่มีงานทำ ถ้าที่บ้านยังมีเงินเหลือ แม้ฉันจะต้องอับอายขายหน้า ก็จะไปหางานที่ดีกว่านี้ให้ลูกเขย”
ใบหน้าเกาเม่ยหลิงเต็มไปด้วยความเศร้า
“คราวนี้ที่พ่อของคุณเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ค่ารักษาพยาบาลเพียงอย่างเดียวก็เกือบหนึ่งล้าน!ตอนนี้ในบ้านไม่เพียงแต่ไม่มีเงิน แต่ยังติดหนี้เป็นจำนวนมาก ฉันยังไม่รู้ว่าจะจ่ายหนี้บัตรเครดิตอย่างไรในเดือนหน้า"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวงต้าไห่เกือบจะร้องไห้ และมองไปที่ธุรกิจของครอบครัวที่เขาและเกาเม่ยหลิงทำงานหนักมาหลายปี ได้มีการตัดสินใจ
"ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ขายตลาดสดเถอะ"
“หลังจากชำระยอดเสร็จแล้ว น่าจะมีเงินเหลืออยู่บ้าง จากนั้นเราก็ไปทำงานกัน อีกสองสามปี เราน่าจะเก็บเงินได้บ้าง”
“เมื่อถึงตอนนั้น เราก็ซื้อบ้านหลังใหญ่ให้ลูกสาวของเราสักหลัง”
“ลูกเขยปฏิบัติต่อรั่วชิง ถือว่าดีมากแล้ว ในฐานะพ่อตาและแม่ยายของเขา เราไม่ควรขออะไรมากไปกว่านี้อีก”
ข้างนอกประตู เย่อู๋เทียนพาเสิ่นรั่วชิงและเย่จูนหลิน เพิ่งซื้ออาหารมา และมาที่ตลาดสดเพื่อมาเยี่ยมหวงต้าไห่และเกาเม่ยหลิง
เมื่อได้ยินการสนทนาระหว่างผู้ใหญ่ทั้งสอง ในใจของเย่อู๋เทียนก็สั่นเล็กน้อย
หลายปีมานี้
นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกถึงความห่วงใยจากคนในครอบครัว
เมื่อเสิ่นรั่วชิงได้ยินการสนทนาระหว่างพ่อบุญธรรมกับแม่บุญธรรม ดวงตาของเธอก็กลายเป็นสีแดง
เธอซาบซึ้งใจมาก
ที่แท้ เหตุผลที่แม่บุญธรรมไปดูแลหวงเจี้ยนเย่ในโรงพยาบาลทุกวันทุกคืน ก็เพราะอยากให้เธอได้ไปทำงานในบริษัทของตระกูลหวง!
เย่อู๋เทียนยกมือขึ้น และเอาแขนโอบไหล่หอมๆของเสิ่นรั่วชิง และเดินเข้าไปในตลาดสดกับเธอ
เมื่อหวงต้าไห่และภรรยาเห็นเย่อู๋เทียนพวกเขามา ก็รีบเก็บความเศร้าบนใบหน้าของพวกเขาอย่างรวดเร็ว
หวงต้าไห่มองไปที่เย่อู๋เทียนด้วยรอยยิ้ม
“ลูกเขยมาแล้วเหรอ!”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเย่อู๋เทียน
"พ่อ"
หวงต้าไห่หัวเราะ
“คำว่าพ่อคำนี้ ผมขอรับไว้แล้วนะ มา มานั่งลงเร็ว มาดื่มกับพ่อสักสองสามแก้ว”
"เม่ยหลิง ไปทำอาหารอร่อยๆมาสองสามอย่างหน่อย"
“และเอาเหล้านารีแดงที่ฝังอยู่ในสวนหลังบ้านของเรามาด้วย วันนี้ผมจะดื่มเหล้ากับลูกเขยของเราสักหน่อย ไม่เมาไม่เลิก!”
เกาเม่ยหลิงหัวเราะและพูดติดตลก
“เหล้านารีแดงนั้น จะเก็บไว้ดื่มตอนอู๋เทียนและรั่วชิงแต่งงานกันไม่ใช่เหรอ ตอนนี้จะเอาออกมาได้ไง”
หวงต้าไห่ยิ้ม
“จูนหลินโตขนาดนี้แล้ว ยังจะแต่งงานอะไรอีก?”
“สิ่งเหล่านั้นทำให้คนอื่นดูเท่านั้น!”
“ลูกสาวเราอยู่กับอู๋เทียน มีความสุขไหม คนเป็นพ่ออย่างผมจะไม่รู้ได้ไง!”
เย่อู๋เทียนเพิ่งกลับมาไม่นาน
จะมีเงินได้ไง?
มิฉะนั้น หวงต้าไห่ที่เลี้ยงเสิ่นรั่วชิงมานานหลายปี ต่อหน้าทุกคน เขาไม่อยากเห็นลูกสาวของเขาสวมชุดแต่งงาน และมอบลูกสาวให้เย่อู๋เทียนด้วยมือได้อย่างไร?
เย่อู๋เทียนรู้สึกซาบซึ้งใจอีกครั้ง
พ่อตาและแม่ยายเช่นนี้ ในยุคปัจจุบัน เกรงว่าคงหาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว