บทที่ 93 "คนบ้า" กับ "จักรพรรดิบ้าระห่ำ"!

เย่อู๋เทียนกลายเป็นเจ้าของวิลล่าบนยอดเขาเขาทะเลหมอก

หวงต้าไห่และครอบครัวของเขาก็ได้ย้ายมาที่นี่

อย่างไรก็ตาม หวงต้าไห่และภรรยาของเขาก็ไม่ได้เพิกเฉยต่อตลาดผักในถนนทิงเฉา

ทุกอย่างยังดำเนินกิจการไปตามปกติ

อย่างไรก็ตาม การแต่งตัวของหวงต้าไห่ได้เปลี่ยนไปอย่างมากเมื่อเทียบกับชุดปกติ

ทั่วตัวล้วนเป็นของแบรนด์ดัง

รถกระบะมือสองถูกแทนที่ด้วยรถจักรยานยนต์ Harley ชั้นนำระดับโลกมูลค่ากว่า 7 ล้านหยวน

ไม่ว่าจะไปรับส่งเย่จูนหลิน หรือว่าไปตลาดผัก ล้วนเป็นชายชราที่ดูช่างอิสระ

เมื่อเขาถูกถามว่าทำไมถึงได้เปลี่ยนไปมาก

ก็พูดคำเดียวว่า

"ฉันมีลูกเขยที่ดี!"

เกาเม่ยหลิงกลับไม่ได้มีรสนิยมสูงเหมือนหวงต้าไห่

เธอยังคงใช้ชีวิตตามปกติ สวมใส่เสื้อผ้าธรรมดา นั่นเพราะลึกๆ ในใจยังมีความกังวลใจอยู่ไม่มากก็น้อย

ท้ายที่สุดแล้ว เย่อู๋เทียนและเสิ่นรั่วชิงก็ยังไม่ได้แต่งงานกันอย่างเป็นทางการ

เย่อู๋เทียน...

ยินดีที่จะแต่งงานกับเสิ่นรั่วชิงอย่างเป็นทางการหรือไม่?

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้

ความกังวลของเกาเม่ยหลิงก็ยิ่งรุนแรงขึ้น

วันนี้ เป็นวันแรกที่ฝ่าบาทผู้สูงส่งจะยอมรับเสิ่นรั่วชิงเป็นน้องสาวบุญธรรม เวลาที่กำหนดไว้คือตอนเย็น

เย่อู๋เทียนเองก็ได้วางแผนไว้ว่าตนจะขอเสิ่นรั่วชิงแต่งงานอย่างเป็นทางการในวันนี้

เช้าตรู่ เขาก็มาที่ห้องของเสิ่นรั่วชิง

เสิ่นรั่วชิงกำลังนั่งอยู่ที่ข้างเตียงมองไดอารี่อย่างเหม่อลอย

เมื่อสังเกตเห็นว่าเย่อู๋เทียนปรากฏตัวที่ประตู เสิ่นรั่วชิงก็รีบปิดไดอารี่ของตนทันทีและเรียกเขาอย่างอาย ๆ ว่า "พี่เทียน"

เย่อู๋เทียนยิ้มน้อยๆ “ไป ไปวิ่งกัน”

เสิ่นรั่วชิงเห็นด้วยทันที

ทั้งสองมุ่งไปที่ริมแม่น้ำว่างฟูซึ่งอยู่ไม่ไกลจากวิลล่าบนยอดเขา

เมื่อสิบปีที่แล้ว เย่อู๋เทียนตัดสินใจเข้าร่วมกองทัพอย่างเด็ดเดี่ยว

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ทุกเย็น เสิ่นรั่วชิงก็จะมาที่นี่เพื่อวิ่งจ๊อกกิ้ง

เธอและเย่อู๋เทียนวิ่งไปที่ริมแม่น้ำว่างฟูที่อยู่ไม่ไกลออกไป สีหน้าของเสิ่นรั่วชิงมีความสุขมาก

“ไม่นึกเลยว่าหลายปีผ่านไป สถานที่นี้ก็ยังเหมือนเดิม”

เย่อู๋เทียนยิ้มน้อยๆ

“แต่ก่อนที่นี่เรียกว่าริมแม่น้ำว่างฟู ต่อมาที่นี่ถูกเรียกว่าริมแม่น้ำยวนยาง เป็นนกยวนยางเล่นน้ำ!”

เสิ่นรั่วชิงเขินอายและใช้เวลาเนิ่นนานกว่าจะเอ่ยออกมา

"บ้า!"

บนหินก้อนใหญ่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากริมแม่น้ำว่างฟู

ชายชราผมขาวคนหนึ่งกำลังนั่งตกปลาอยู่

นอกจากนี้ยังมีผู้หญิงในชุดฝึกซ้อมที่กำลังต่อสู้รำหมัดอยู่บนก้อนหินอีกก้อนหนึ่ง

ฉากนี้ไม่น่าแปลกมากนัก

แม้ว่าเขาทะเลหมอกจะได้รับการพัฒนา แต่บริเวณโดยรอบยังคงเป็นพื้นที่สาธารณะ

เย่อู๋เทียนสังเกตว่าคนแก่และหญิงสาวไม่ได้สนใจพวกเขา

ส่วนเสิ่นรั่วชิงกลับถูกหญิงสาวที่กำลังฝึกการต่อสู้อยู่ดึงดูดสายตา

ฝ่ายตรงข้ามรูปร่างสูงโปร่ง ท่าทางสง่างาม ขณะรำหมัด ก็ดูมีท่าทีกล้าหาญโดดเด่น

หลังจากเสิ่นรั่วชิงเห็นแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง

เย่อู๋เทียนสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของเสิ่นรั่วชิง ดังนั้นจึงถามด้วยรอยยิ้มน้อยๆ

“อยากฝึกศิลปะการต่อสู้ไหม?”

เสิ่นรั่วชิงพยักหน้าเบา ๆ

“ฝึกศิลปะการต่อสู้สามารถป้องกันตัวเองได้ อย่างนั้นคุณจะได้ไม่ต้องกังวลแล้ว”

เย่อู๋เทียนยิ้มและมองไปที่ผู้หญิงที่อยู่ไม่ไกล

“คุณคิดว่า กังฟูของเธอเป็นยังไงบ้าง?”

เสิ่นรั่วชิงนึกคิดและพูดเสียงเบา

"ฉันมองไม่ออก รู้แค่ว่ามีความอ่อนโยนแต่แข็งแกร่ง เก่งกาจมาก"

เย่อู๋เทียนยิ้มน้อยๆๆ

“ผมเองก็มีความตั้งใจที่จะสอนมวยให้คุณ แต่กังฟูของคุณแข็งแกร่งเกินไป ไม่เหมาะสำหรับคุณ”

“ถ้าคุณถูกชะตากับผู้หญิงคนนั้น ผมสามารถให้คำแนะนำแก่เธอได้และขอให้เธอสอนกังฟูขั้นพื้นฐานให้คุณ”

เย่อู๋เทียนได้เห็นทักษะหมัดที่หญิงสาวต่อสู้อยู่ไม่ไกล

หมัดเอ๋อเหมยวิวัฒนาการมาจากอาวุธกรีชเอ๋อเหมย วิชาหมัดของมันคือหยินอ่อนนุ่ม แต่แฝงกระบวนท่าเคลื่อนไหวเพื่อฆ่า

ดูจากการท่าทางของนักมวยหญิงคนนั้นแล้ว ถือว่าเป็นต้นกล้าที่ไม่เลว อายุยังน้อยแต่กลับสามารถบรรลุพลังลับได้

ยิ่งไปกว่านั้น มันยังไม่ใช่พลังลับที่ทางโลกตัดสินอีกด้วย

นี่น่าสนใจอยู่ไม่น้อย