ตอนที่ 96
บทที่ 96 โลกมันแคบจริงๆ แต่ตระกูลศัตรู เธอคู่ควรหรือไง?
October 22, 2026
เจียงฉางเซิงคิดเล็กน้อยและเข้าใจเจตนาของเย่อู๋เทียน
เขารีบตอบกลับทันที
“ครับ คุณเย่!”
“ก่อนสองทุ่ม ผมจะต้องพาถังเจิ้งเฟิงไปที่ โรงแรมว่างไห่ และให้เขาไปขอโทษคุณเย่ด้วยตัวเอง!”
พูดจบ เจียงฉางเซิงก็หันหลังและจากไป
ส่วนเฉินเมิ่งเฉี่ยน เขาถูกเจียงฉางเซิงทิ้งไว้ที่เจียงไห่
อย่างไรก็ตาม เฉินเมิ่งเฉี่ยนยังไม่กล้าเข้าใกล้เย่อู๋เทียน และได้แต่ตามไปอยู่ห่างๆ
เย่อู๋เทียนทานอาหารเช้าเป็นเพื่อนเสิ่นรั่วชิงเสร็จแล้ว
เขาก็ออกไป
เสิ่นรั่วชิงมองไปที่แผ่นหลังของเย่อู๋เทียนและรู้สึกเศร้าใจ
นั่นเพราะนับวันเธอยิ่งมองผู้ชายคนนี้ไม่ออก
อย่างไรก็ตาม เสิ่นรั่วชิงก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมาดูถูกตัวเอง หลังจากทานอาหารเสร็จเธอก็หันหลังเดินไปที่ห้องเรียน
ฉันต้องการหางานให้ตัวเอง
มิฉะนั้น ยิ่งว่างขนาดนี้ก็จะยิ่งห่างไกลจากเย่อู๋เทียนออกไปมากขึ้นเท่านั้น
เพื่อสร้างความมั่นใจให้กับเย่อู๋เทียน เฉินเมิ่งเฉี่ยนย่อมไม่รั้งอยู่ในวิลล่าบนยอดเขา
ไม่ไกลออกไปจากเย่อู๋เทียน ในที่สุดก็เห็นว่าเขาเดินเข้าไปในร้านขายเครื่องประดับในใจกลางเมือง และอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้
บุรุษคนหนึ่ง
ทำไมถึงได้มาที่ร้านขายเครื่องประดับสำหรับผู้หญิงโดยเฉพาะ?
แต่ในขณะที่เฉินเมิ่งเฉี่ยนกำลังคิด เย่อู๋เทียนก็หันมามองเธอ
"เธอ มานี่"
เฉินเมิ่งเฉี่ยนตกตะลึงไปเล็กน้อยและก้าวไปข้างหน้าทันที
“อาจารย์ปู่มีอะไรให้รับใช้คะ?”
เย่อู๋เทียนยิ้มจางๆ
“อย่าเรียกฉันว่าอาจารย์ปู่”
ใบหน้าของเฉินเมิ่งเฉี่ยนมีประกายความอับอายวาบผ่าน
“ค่ะ อาจารย์ปู่ ไม่...ค่ะ คุณเย่!”
เย่อู๋เทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามอย่างสบายๆ
“เธอมีคนรักไหม?”
สีหน้าของเฉินเมิ่งเฉี่ยนตกตะลึง จากนั้นใบหน้าก็แดงก่ำและก้มศีรษะลง
"ไม่ ไม่มี"
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เห็นได้ชัดว่าเฉินเมิ่งเฉี่ยนเข้าใจผิดอะไรบางอย่างไป เธอไม่กล้ามองเข้าไปในดวงตาของเย่อู๋เทียน แต่ก้มหน้าลงและเอ่ยเสริม
“ได้รับใช้อาจารย์ปู่ เป็นเกียรติของเฉินเมิ่งเฉี่ยน”
การแสดงออกของเย่อู๋เทียนพิกลไปทันที จากนั้นก็มองเฉินเมิ่งเฉี่ยนขึ้นลงอย่างประเมิน
“ลูกศิษย์หญิงของเขาเอ๋อเหมยขี้เล่นขนาดนี้เชียว?
เฉินเมิ่งเฉี่ยนเข้าใจผิดอีกครั้งและอธิบายอย่างรวดเร็ว
"เมิ่งเฉี่ยน...ยัง....ยังคงสมบูรณ์อยู่ จุดนี้ คุณเย่โปรดวางใจ"
“……”
เย่อู๋เทียนพูดไม่ออก
หลังจากหายใจเข้าลึก ๆ เย่อู๋เทียนก็อธิบายในที่สุด
"คืนนี้..."
แต่ยังไม่ทันรอให้เย่อู๋เทียนพูดจบ
เฉินเมิ่งเฉี่ยนก็ขัดจังหวะขึ้นมาอย่างรอไม่ไหว
“ตอนนี้...ตอนนี้ก็ไม่เป็นไร เมิ่งเฉียนจะไปหาที่โรงแรม”
ปากของเย่อู๋เทียนกระตุกเล็กน้อย
“ฉันหมายความว่า วันนี้ฉันจะขอคนคนหนึ่งแต่งงานและต้องการซื้อเครื่องประดับสักชุด แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันถามผิดคนแล้ว”
“อายุยังน้อย คิดอะไรอยู่กัน”
เฉินเมิ่งเฉี่ยนราวกับถูกฟ้าผ่า
เธอมึนงไปทันทีและแทบจะอยากมุดแผ่นดินหนี
เย่อู๋เทียนขี้เกียจเกินกว่าจะคุยกับเฉินเมิ่งเฉี่ยนและเดินไปที่เคาน์เตอร์เครื่องประดับ
เฉินเมิ่งเฉี่ยนได้สติกลับมาและไล่ตามเขาทันที
“คุณเย่ ขอ ขอโทษด้วยค่ะ เมื่อกี้ฉันเข้าใจผิดไป เรื่องการเลือกเครื่องประดับ ฉันเป็นมืออาชีพอย่างมาก”
"ครอบครัวฉันทำธุรกิจนี้ ตั้งแต่เล็กฉันก็ได้เรียนรู้จิวเวลรี่ทุกชนิด ฉัน......ฉันมีความเป็นมืออาชีพมาก!"
เย่อู๋เทียนเชื่อครึ่งสงสัยครึ่ง
“ครอบครัวเธอทำธุรกิจจิวเวลรี่? แล้วทำไมเธอถึงมาเป็นลูกศิษย์ของเขาเอ๋อเหมย?”
เฉินเมิ่งเฉี่ยนอธิบายอย่างอึดอัด
“ก็เป็นเพราะครอบครัวของฉันมีเงิน ฉันถึงได้รับเลือกเข้าสู่เขาเอ๋อเหมย”
“อ้อ ใช่ ครอบครัวของฉันทำธุรกิจจิวเวลรี่จริงๆ เฉินซื่อ เพรชพลอยเมืองหนานกั่ง”
เย่อู๋เทียนไม่ได้ใส่ใจ เขามองดูเครื่องประดับแวววาวรอบร้านแล้วถามขึ้น
“คุณคิดว่าเครื่องประดับร้านนี้เป็นยังไง?”
เฉินเมิ่งเฉี่ยนยกนิ้วให้ทันที
"ดี ดีมาก นี่คือซานโรดิโอ คาเฟินยาแบรนด์ระดับไฮเอนด์ของ เฉินซื่อ เพรชพลอยของเรา"