ตอนที่ 95
บทที่ 95 หากโลกไม่มีเย่อู๋เทียน ศิลปะการต่อสู้จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์!
October 22, 2026
ถ้าเฉินเมิ่งเฉี่ยนแค่พูดถึงหลินกู่ฉานศิษย์พี่ของเธอเท่านั้น เรื่องคงง่ายยิ่งขึ้น
แต่เธอพูดถึงถังเจิ้งเฟิงไปทำไมกัน?
แถมยังบอกว่า หลินกู่ฉานต้องการช่วยถังเจิ้งเฟิงฆ่าเย่อู๋เทียน!
นี่แทบจะเป็นการหาเหาใส่หัวชัดๆ
และก็จริงๆ ด้วย
เมื่อเจียงฉางเซิงมองไปที่เย่อู๋เทียนอีกครั้ง เขาก็รู้สึกได้ว่าบนตัวของเย่อู๋เทียนมีจิตสังหารแผ่ซ่านออกมา
จิตสังหารนี้
ราวกับทำให้ฟ้าดินสั่นสะเทือนได้!
จนเป็นผลให้ขาของเจียงฉางเซิงอ่อนยวบลงและล้มลงกับพื้นอีกครั้ง
เมื่อมองไปที่เย่อู๋เทียน เขาก็พยายามอธิบาย
"เข้าใจผิด!"
"ที่นี่มีความเข้าใจผิดเกิดขึ้น หวังว่าอาจารย์... จะยอมฟังคำอธิบายของกระผมได้!"
ในขณะนี้ เจียงฉางเซิงรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง
เมื่อกี้เป็นเพราะเขาปากพล่อย หลุดปากพูดนามสกุลของเย่อู๋เทียนออกไป จนทำให้เขาสงสัย
จากนั้น เฉินเมิ่งเฉี่ยนก็เติมเชื้อเพลิงลงในกองไฟและหลุดปากพูดออกไปอีก...
จนนำไปสู่เรื่องของหลินกู่ฉานและถังเจิ้งเฟิง!
ควรทำอย่างไรดี?
เมื่อเฉินเมิ่งเฉี่ยนเห็นเจียงฉางเซิงคุกเข่าอยู่บนพื้น เธอก็ค่อยตระหนักได้ว่าตนได้ก่อให้เกิดภัยพิบัติร้ายแรง
ความตึงเครียดรุนแรงมากจนแทบจะหายใจไม่ออก
ยิ่งไปกว่านั้น เธอเองก็ไม่กล้าสบตาเย่อู๋เทียน ราวกับว่าหากถูกเขามองก็จะถูกสูบพลังออกไปจากตัวจนหมด
น่ากลัวเกินไปแล้ว
บนโลกนี้ มีสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวเช่นนี้ได้อย่างไร?
ที่สำคัญที่สุดก็คือ
เฉินเมิ่งเฉี่ยนยืนยันได้เรื่องหนึ่ง
สัตว์ประหลาดที่อยู่ตรงหน้าก็คือคนที่อาจารย์ของเธอเจียงฉางเซิงรอคอยมาเจ็ดปีแล้วจริงๆ
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ปีนี้ เขายังอายุไม่ถึงสามสิบ
ชื่อว่า เย่อู๋เทียน!
ในวัยเท่านี้ ก็สามารถเอาชนะเจียงฉางเซิงอาจารย์ของเธอได้อย่างง่ายดาย
ยากที่จะจินตนาการถึงความสามารถศิลปะการต่อสู้ของเขาว่าน่าสะพรึงกลัวมากเพียงใด!
เย่อู๋เทียนมองไปที่เจียงฉางเซิง ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น
“พวกนายเป็นคนของถังเจิ้งเฟิง?”
หัวของเจียงฉางเซิงส่ายไปมาราวกับกลองป๋องแป๋งเพื่อเป็นการปฏิเสธ
“ไม่ ไม่ ไม่ พวกเราไม่ใช่คนของถังเจิ้งเฟิง”
“พูดให้ถูกก็คือ ฉัน ฉันและถังเจิ้งเฟิงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด สักกะติ้ดก็ไม่มีเลย”
“แต่ที่หนักคือลูกศิษย์วายร้ายของฉัน หลังจากจบการศึกษา เขาก็ยืนกรานลงจากภูเขาเพื่อไปทำงานในราชการ อีกทั้งยังต้องการช่วยถังเจิ้งเฟิงให้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาปกครองชายแดนแห่งประเทศหลง
"เรื่องนี้ ฉันได้คัดค้านอย่างเต็มที่!"
“แต่...เด็กพอโตแล้วก็ยากฟังบุพการี ผมเองก็ไร้หนทาง ที่สำคัญที่สุดคือ ผมไม่เคยสนใจเรื่องทางโลกเลย!”
“พูดง่ายๆ ก็คือ ผมบริสุทธิ์ สำนักบู๊แห่งเอ๋อเหมยก็บริสุทธิ์เช่นกัน!”
“คุณอย่าได้โกรธเด็ดขาด อย่าได้เอาความสำนักบู๊แห่งเอ๋อเหมยและอย่าได้เอาความผมเลย!”
“ทั้งหมดล้วนเกิดจากหลินกู่ชานเจ้าศิษย์วายร้ายนั่น คุณไปโทษเขาก็พอ นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลยสักนิด ผมถูกใส่ร้าย!”
คำพูดของเจียงฉางเซิงระเบิดออกมาเหมือนปืนกล
เฉินเมิ่งเฉี่ยนตกตะลึงไปอย่างสมบูรณ์หลังจากได้ฟัง
กี่ปีมานี้
ในสายตาของเธอ เจียงฉางเซิงเป็นบุคคลที่มีบุคลิกสูงส่งอยู่เสมอ
แม้ว่าเวลาพูดจาจะโอหังอยู่เล็กน้อย แต่เธอก็รู้ดีกว่าใครๆ ว่าอาจารย์เจียงฉางเซิงมีคุณสมบัติให้เย่อหยิ่ง
อายุร้อยปี
พลังปราณสูงสุด ในโลกนี้ ไม่มีใครสามารถเอาชนะได้!
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า
ต่อหน้าบุคคลที่ยิ่งใหญ่ไม่มีใครเทียบเช่นเย่อู๋เทียน หน้าตาและคุณธรรมล้วนไม่จำเป็นอีกต่อไป
ก่อนหน้านั้น เจียงฉางเซิงถือว่าหลินกู่ฉานเป็นศิษย์ที่น่าภาคภูมิใจที่สุด
มาตอนนี้ กลับบอกว่าหากสามารถตัดความสัมพันธ์ได้ก็จะตัดความสัมพันธ์!
แม้แต่ความลังเลก็ไม่มี
ทันใดนั้น เฉินเมิ่งเฉี่ยนก็รู้สึกเศร้าใจแทนเขาขึ้นมา
แม้แต่หลินกู่ฉาน เจียงฉางเซิงก็สามารถทอดทิ้งได้
แล้วเธอเฉินเมิ่งเฉี่ยน
เจียงฉางเซิงจะไม่ขายเธอทิ้งได้ภายในไม่กี่นาทีหรือไงกัน?
ณ จุดนี้ เฉินเมิ่งเฉี่ยน ไม่กล้าแม้แต่จะมองที่นิ้วเท้าของเย่อู๋เทียน
เย่อู๋เทียนเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยกับการแสดงออกของเจียงฉางเซิง
เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์แล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะถามเจียงฉางเซิงอีก
แต่จะให้เขาตายภายในฝ่ามือเดียวงั้นหรือไง?
นั่นช่างไม่คู่ควร.
เย่อู๋เทียนลังเลเล็กน้อยและออกคำสั่งเบาๆ
“ตอนเย็น ไปโรงแรมว่างไห่กับฉัน ไว้เจอลูกศิษย์ของนาย ทึกอย่างก็กระจ่างแล้ว”