บทที่ 1042 คนไม่เห็นแก่ตัว ฟ้าดินลงโทษ

พลบค่ำ

เจียงชื่อนั่งอยู่ในแผนกวิจัยและพัฒนาทั้งวันโดยไม่ทำอะไรเลย

คนทั้งแผนกวิจัยและพัฒนาคอยจับตาดูเขาเหมือนขโมย ไม่ต้องพูดถึงงานและการเรียนรู้ แม้ว่าต้องการพูดคุยกับผู้อื่น ยังคงเป็นเรื่องยาก

ไม่มีวิธีทาง เพราะฉางเซี่ยงตงได้แอบออกคำสั่งห้ามบอกความลับของแผนกวิจัยและพัฒนาให้เจียงชื่อทราบ

ดังนั้น ทำให้เจียงชื่อไม่มีอะไรจะทำ

แน่นอน เรื่องนี้เจียงชื่อนั้นได้คิดไว้ล่วงหน้าแล้ว ถ้าเขาสามารถล้วงความลับได้อย่างราบรื่น นั่นแปลว่าบริษัทเทคโนโลยีเซิ่งเล่ออ่อนแอเกินไปแล้ว

ขณะนี้ ฉางเซี่ยงตงลุกขึ้นเก็บของและกล่าวกับเจียงชื่อว่า "ถึงเวลาเลิกงานแล้ว รองประธานเจียง ผมขอตัวกลับบ้านก่อน ไม่อยู่เป็นเพื่อนคุณแล้ว?"

"ตามสบาย"

ฉางเซี่ยงตงเดินอย่างอวดดีผ่านหน้าเจียงชื่อไป

สำหรับเขาแล้ว ขอเพียงแค่พวกเขาเจตนารักษาระยะห่างจากเจียงชื่อ เจียงชื่อก็ไม่สามารถได้ข้อมูลอะไร

พนักงานของแผนกจากไปทีละคน

สุดท้าย เหลือเพียงเจียงชื่อ เหมียวถงและสวินหยางสามคน

ขณะที่เหมียวถงทำโครงการได้ครึ่งหนึ่ง เธอขมวดคิ้ว ยืนขึ้นและกล่าวว่า "รุ่นพี่ ทำไมโครงนี้ถึงรู้สึกแปลก ๆ ดูเหมือนว่ามีปัญหาบางอย่าง ฉันจะตรวจสอบทั้งหมดอีกครั้ง?"

สวินหยางหัวเราะ เดินไปและกล่าวว่า "ผมเป็นคนทำโครงการนี้ด้วยตนเอง และให้เพื่อนร่วมงานสองคนช่วยแก้ไข จะมีปัญหาอะไรได้อีกล่ะ?"

"แต่......"

"แต่อะไร? หรือว่าคุณสงสัยในความสามารถของรุ่นพี่?"

เหมียวถงกล่าวพึมพำว่า "ฉันไม่ได้สงสัยในความสามารถของรุ่นพี่ ฉันแค่รู้สึกว่าโครงการมันแปลก ๆ"

"ผมคิดว่าคุณเหนื่อยเกินไปแล้ว" ทันใดนั้น ดวงตาของสวินหยางเปลี่ยนไป และถามหยั่งเชิงว่า "เหมียวถง ช่วงนี้คุณยุ่งอยู่กับงานของ‘เมืองใต้ดิน’ใช่ไหม? ดังนั้นจึงทำให้คุณเหนื่อยขนาดนี้"

เหมียวถงเริ่มประหม่าขึ้นทันที "รุ่นพี่ เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่คุณควรถาม?"

"ใช่ใช่ใช่ ผมไม่ได้คิดจะถามเรื่องของเมืองใต้ดิน แค่เป็นห่วงคุณเท่านั้น"

"ฉันไม่เป็นไร"

สวินหยางยักไหล่ "ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว คุณทำงานต่อเถอะ ผมขอตัวกลับบ้านก่อน"

สวินหยางเก็บของและจากไป

ระหว่างที่ทั้งสองคนคุยกัน ดูเหมือนเจียงชื่อจะไม่สนใจ แต่ความจริงแล้ว เขาสนใจเป็นอย่างมาก เมื่อเขาได้ยินคำว่า‘เมืองใต้ดิน’เขาก็จำชื่อนี้ไว้ทันที

สวินหยางต้องการทราบข้อมูลของเมืองใต้ดินเป็นอย่างมาก ส่วนเหมียวถงนั้นต้องการเก็บเป็นความลับ

เมืองใต้ดินคืออะไรกันแน่?

ดูเหมือนยังมีความลับที่คนอื่นไม่รู้อยู่ของบริษัทเทคโนโลยีเซิ่งเล่อในแผนกวิจัยและพัฒนา

มันเกี่ยวข้องกับพ่อใช่ไหม?

ไม่ว่าจะยังไง เจียงชื่อต้องสืบความลับของเมืองใต้ดินให้ได้

แน่นอน ถ้าถามตรง ๆ นั้นไม่สามารถได้คำตอบอะไร

เจียงชื่อเจตนาหยิบช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งแล้วโยนลงบนโต๊ะของเหมียวถง "กินเพื่อเติมพลัง"

เหมียวถงรับด้วยรอยยิ้ม "ดูไม่ออกว่าคุณเป็นคนที่รู้จักห่วงใยคนอื่น"