บทที่ 1102 การต่อสู้ในสวนผลไม้

"หยุดนะ"

"มาทำอะไรที่นี่?"

ก่อนที่ไก่จะเดินเข้าใกล้ ชาวสวนผลไม้หลายรายก็ล้อมรอบกันเข้ามา แต่ละคนมีจอบและเสียมอยู่ในมือ ท่าทีนั้นดูน่ากลัวมาก

ไก่หยุดก้าวเดิน ชี้ไปที่สวนผลไม้ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ผมก็แค่คนเดินผ่าน และเห็นว่าองุ่นและสตรอเบอร์รี่อยู่ในนั้นดูน่าอร่อย ให้ผมเข้าไปเด็ดสักหน่อยเถอะ?"

ชาวสวนคนปลูกผลไม้ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่า "ไปให้พ้นๆ พวกเราไม่มีเวลามาสนใจกับคุณหรอก"

"เฮ้ อย่าทำแบบนั้นสิ ผมหิวน้ำจริงๆ" ไก่หยิบแบงค์สีแดงใหม่สองฉบับออกมา "ที่นี่มีเงินสองร้อยหยวนเพียงพอไหม? ขอผมไปเด็ดหน่อย เด็ดแค่นิดเดียวเอง"

ชาวสวนผลไม้พูดอย่างไม่อดทนว่า "คุณไม่เข้าใจภาษามนุษย์เหรอ? ไปให้พ้นเร็วเข้า เราไม่ทำการค้าขายกับคุณ"

ไก่รู้สึกโกรธขึ้นมาทันที "มีใครที่เป็นเหมือนพวกเจ้าเหรอ เปิดสวนผลไม้แต่ไม่ทำการค้าขาย? พวกคุณเป็นคนโง่เหรอ?"

"คุณพูดอะไงเนี่ย"

ชาวสวนผลไม้เหล่านั้นกำลังจะทุบตีไก่ด้วยค้อนของพวกมัน เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่อำนวย เขาก็รีบวิ่งหนีออกไปทันที

เขาซ่อนตัวอยู่ที่ห่างไกลและมองดูสวนผลไม้ และพูดกับตัวเองว่า "ในนี้มันจะต้องมีบางสิ่งบางอย่างซ่อนอยู่แน่นอน! ฮึ้ ตอนนี้ไม่ให้ผมเข้าไปก็ไม่เป็นไร รอให้พี่น้องของผมมาครบก่อน ผมก็จะโจมตีเข้าไป ดูว่าไอ้แก่พวกนั้นจะทำอะไรกับผมได้?"

เขาตัดสินใจนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่เลยดีกว่า พักผ่อนและรอการมาถึงของพวกของเขาด้วย

ในเวลาเดียวกัน

ในสำนักงานท่านประธานของบริษัทเทคโนโลยีเซิ่งเล่อ เจียงห้านสวินกำลังนั่งบนเก้าอี้และสูบบุหรี่อยู่

ม้วนแล้วม้วนเล่า

วันนี้เขากำลังจะโจมตีเจียงชื่อโดยรวม และในใจเขาก็รู้สึกประหม่ามาก

ทันใดนั้น มีเสียงเคาะประตูหนักแน่นหลายครั้งดังขึ้นมา

"เข้ามา"

ประตูเปิดออก ผู้ช่วยก็รีบเดินเข้ามาและพูดว่า "ท่านประธานแย่แล้ว เกิดเรื่องขึ้นแล้ว"

เจียงห้านสวินถามอย่างใจเย็นว่า "เกิดเรื่องอะไรเหรอ?"

"เจียงชื่อหายไปแล้ว!"

"อ๊ะ?"