บทที่ 1122 ศิษย์ก้นกุฏิ

เป็นเวลานานแล้วที่ไม่ได้เจอกัน เวินรั่วเหอได้เจอกับลูกศิษย์อันเป็นที่รักของเขาอีกครั้ง และเขาก็อดใจไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาดังๆ ความรู้สึกแบบนั้นมันก็ราวกับว่าพ่อได้เห็นลูกของเขาจริงๆ

เจียงชื่อก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง และเดินเข้าไปพร้อมกับเมษ

"ท่านอาจารย์"

อยู่ต่อหน้าเวินรั่วเหอ เจียงชื่อไม่มีอารมณ์ร้ายใดๆ

เวินรั่วเหอวางพู่กันลง เดินเข้ามาและวางมือบนไหล่ของเจียงชื่อและกล่าวว่า "ลูกศิษย์ ตั้งแต่แกจากไปล้างสะอาดแล้ว เราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย อาจารย์ช่างคิดถึงแกเหลือเกินมาก"

คนยิ่งอายุมากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีความรู้สึกทางอารมณ์ขึ้นมาเท่านั้น

ในอดีตเวินรั่วเหอค่อนข้างเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบแสดงออก แต่ในวันนี้เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ภายในของเขาได้อีกต่อไป

เมษที่อยู่ข้างๆ พูดอย่าง 'หึงหวง' อย่างยิ่งว่า "ครูฝึก ผมก็มาด้วย ช่วยหันมาดูผมหน่อยได้ไหม?"

เวินรั่วเหอหัวเราะเสียงดัง "เจ้าเด็กเวร เห็นแกมาตั้งนานแล้ว มาๆ นั่งลงกันสิ"

เวินรั่วเหอเชิญทั้งสองคนนั่งลง แล้วขอให้พนักงานต้อนรับนำถาดผลไม้มาเสิร์ฟ และรินน้ำมาด้วย รู้สึกเกรงใจอย่างมาก

เขาถามว่า "ลูกศิษย์ มาเมืองหลวงนานขนาดนี้แล้วไม่คิดที่จะมาเยี่ยมอาจารย์บ้างเลย ถ้าอาจารย์ไม่ได้โทรหาแก กลัวว่าแกคงไม่มาสนใจกับอาจารย์หรอกนะ? "

ใบหน้าของเจียงชื่อเปลี่ยนเป็นสีแดง และเขาไม่สามารถตอบได้

เมษรีบอธิบายแทนไปว่า "อันที่จริงผู้บัญชาการเขา........"

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เวินรั่วเหอก็โบกมือ "ไม่ต้องอธิบายแล้ว ผมรู้เรื่องทั้งหมด เป็นเพราะเรื่องของคุณพ่อใช่ไหม?"

เจียงชื่อตกตะลึง "ท่านอาจารย์ ท่านรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?"

"แน่นอน ถ้าเรื่องแค่นี้ผมยังมองไม่เข้าใจ แล้วผมยังจะมีสิทธิ์อะไรที่จะเป็นอาจารย์ของเทพแห่งสงครามชูร่าล่ะ?"

เมื่อพูดถึงคำว่า 'เทพแห่งสงครามชูร่า' เจียงชื่อก็รู้สึกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอีกครั้ง

เขาถอนหายใจ และพูดว่า "ท่านอาจารย์ ผมขอโทษที่ทำให้ท่านผิดหวัง ผมลาออกจากตำแหน่งทั้งหมดโดยไม่แจ้งให้ท่านทราบ ลูกศิษย์ผิดไปแล้ว"