บทที่ 1123 ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์มันช่างเปราะบาง

เหลยห้าวมองไปที่เจียงชื่อ และแสดงความเคารพ และกล่าวว่า "สวัสดีศิษย์พี่เจียง!"

เจียงชื่อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"ทำไม คุณรู้จักผมด้วยเหรอ?"

เหลยห้าวหัวเราะ "ท่านอาจารย์ชายชรามักจะพูดถึงชื่อของคุณอยู่เสมอ อีกอย่าง ศิษย์พี่ยังได้สร้างประวัติที่น่าสะพรึงกลัวในค่ายทหาร ไม่มีใครไม่รู้เรื่องนี้หรอก ผมจะไม่รู้ได้อย่างไร?"

แม้ว่าคำพูดเหล่านี้จะประจบประแจงมาก แต่ไม่รู้ว่าทำไม เจียงชื่อมักจะรู้สึกว่าในคำพูดของเหลยห้าวนั้นมีความหมายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ และมีการยั่วยุในน้ำเสียงของเขา

บางที อาจเป็นเพราะว่าคนหนุ่มแน่นชอบแสดงความแข็งแกร่งและชอบการเอาชนะ และมีโมเมนตัมเล็กน้อย?

เวินรั่วเหอกล่าวว่า "ชื่อเออ แกอย่าไปดูถูกเหลยห้าวนะ อัตราการเติบโตของเขาไม่เร็วเท่าของแก ประวัติมากมายที่แกทิ้งไว้ในค่ายทหาร ต่างถูกทำลายโดยเขา ในอนาคต ความสำเร็จของเขาจะไร้ขีดจำกัดเลยทีเดียว"

เจียงชื่อกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "งั้นก็เยี่ยมมากเลยครับ มีศิษย์น้องเหลยอยู่ ช่วงวัยชราของอาจารย์ก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไปแล้ว"

เหลยห้าวกล่าวว่า "ขอบคุณศิษย์พี่เจียงชม ผมเหลยห้าวไม่มีความคิดสิ่งรบกวนใดๆ ในตอนนี้ ความคิดเดียวของผมคือ การติดตามท่านอาจารย์เพื่อเรียนรู้ทักษะ และ.......จะทำลายประวัติของศิษย์พี่เจียงทั้งหมด!"

อืม?

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา กลิ่นของดินปืนในสถานที่ก็รุนแรงขึ้นมาทันที

ความรู้สึกของเจียงชื่อในตอนนี้ไม่มีผิด

เหลยห้าวรู้สึกอคติต่อเขาจริงๆ ชายหนุ่มกระตือรือร้นที่จะเอาชนะ เขาเป็นศิษย์ของเวินรั่วเหอเหมือนกัน มีความสามารถมากตั้งแต่อายุยังน้อย เป้าหมายของเหลยห้าวคือการเป็นอันดับที่หนึ่ง

หลักการของการเป็นอันดับหนึ่ง คือการเอาชนะอันดับหนึ่งในอดีต

ดังนั้น เจียงชื่อจึงถูกกำหนดให้เป็นเป้าหมายของเหลยห้าว

เวินรั่วเหอที่อยู่ด้านข้างไม่ได้ตั้งใจจะห้ามเขาไว้ ในฐานะที่เป็นอาจารย์ เขามีความสุขมากที่ได้เห็นการพัฒนาเช่นนี้

หมาป่า เฉพาะเมื่อพวกเขาหิวและกระหายเท่านั้น พวกมันถึงจะเต็มไปด้วยพลังงาน และพัฒนาความสามารถในการล่าอย่างเหนือชั้น

หากต้องการฝึกเหลยห้าวให้แข็งแกร่งขึ้นมา งั้นก็ต้องหาเป้าหมายที่เหมาะสมสำหรับเหลยห้าว ให้เหลยห้าวมีแรงจูงใจ และตื่นเต้นตลอดเวลา ถึงจะได้พัฒนาทักษะที่ไม่ธรรมดาได้