บทที่ 1146 มองจากจุดเริ่มไปถึงจุดจบ

เยี่ยม ยอดจริงๆ!

ดวงตาของเจียงชื่อช่างเฉียบแหลมเสียจริง

หมอที่เพิ่งเยาะเย้ยเจียงชื่อไปเดินเข้ามาจับมือเขาและกล่าวขอโทษ "หมอเจียง ผมขอโทษเสียจริง ผมไม่รู้ความจริงของเรื่อง จึงด่าการกระทำไม่ดีต่อคุณ เป็นความผิดของผมเอง ผมขอแสดงความขอโทษจากใจจริงต่อคุณ"

เจียงชื่อยิ้มเล็กน้อย

เขาโบกมือ "ท่านผู้เฒ่าไม่ต้องโทษตัวเองหรอก อันที่จริงในสถานการณ์เมื่อสักครู่นั้น เป็นธรรมดาที่คุณจะกล่าวเช่นนั้น ฉันกล่าวทั้งเรื่องใช้เวลาสอนโม่หยวนเพียง5นาที ทั้งเรื่องโชคร้าย ทั้งเคาะระฆัง มันละเมิดบรรทัดฐานของแพทย์จริงๆ คุณจะต่อว่าเสียจริงผิดหวังนั่นเป็นเพราะคุณมีความรับผิดชอบ เช่นนั้นจะโทษคุณได้อย่างไร"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ แพทย์ผู้เฒ่ารู้สึกอับอายมากขึ้น

ผู้ชมคนอื่นๆ ต่างก็ยกนิ้วให้

ช่างเถอะ!

ไม่เช่นนั้นเขาจะเก่งด้านการแพทย์เช่นนี้ได้อย่างไร? เพียงแค่ความใจกว้างและความกล้าหาญนี้ ก็ไม่อาจมีใครเทียบได้แล้ว

เขาถูกอธรรม ตำหนิ ถูกดูหมิ่น เยาะเย้ย แต่เขากลับไม่บ่นสักคำ อีกทั้งยังปลอบโยนคนที่ตำหนิเขา

ความใจกว้างนี้น่าชื่นชมอย่างมาก

"หมอเจียง ฉันละอายใจกับคำพูดและการกระทำของฉัน ได้โปรดยอมรับการกราบขอโทษของฉันด้วย!"

"ต่อจากนี้ไป แม้ว่าหมอเจียงจะให้ฉันไปตาย ฉันก็จะไม่บ่น"

"เป็นเกียรติและยินดีอย่างยิ่งที่มีคนเช่นหมอเจียงอยู่ในวงการแพทย์จีน"

"คุณชายโม่โชคดีจริงๆ ที่ได้เป็นศิษย์ของหมอเจียง สักวันจะต้องประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ในอนาคตอย่างแน่นอน และกลายเป็นหมอที่มีชื่อเสียงระดับสูงสุด"

บรรดาหมอที่รายล้อมพูดจาหยาบคายกับเจียงชื่อในเมื่อสักครู่ ตอนนี้ต่างก็เคารพเจียงชื่ออย่างมาก