บทที่ 1156 เปลวเพลิงที่เผาไหม้

ตอนค่ำ

ประธานของบริษัทอสังหาริมทรัพย์เฉียงหลง จ้าวจื้อหลง เมาแล้วเดินออกจากคลับระดับไฮเอนด์

เขากอดคอหญิงสาว มือขวาถือบุหรี่ เขากำลังคิดว่าจะวันนี้จะมีความสุขกับหญิงสาวนี้อย่างไร

เมื่อเขาเปิดประตูรถและส่งผู้หญิงขึ้นรถก่อน รถตู้สีเงินสีขาวก็ขับรถมาหยุดข้างหลังเขาพอดี

ทันทีที่ประตูรถเปิดออก มือที่แข็งแรงอ้อมมาจากด้านหลังและปิดปากจ้าวจื้อหลง เอาไว้ และลากเขาเข้าไปในรถ อีกคนกอดเอวจ้าวจื้อหลง เอาไว้ ทั้งสองคนแบกจ้าวจื้อหลงขึ้นรถไปในพริบตา

กระบวนการทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นเร็วมาก ใช้เวลาประมาณสองวินาทีเท่านั้น

สุดท้าย คนขับก็เหยียบคันเร่งและโบกสะบัดออกไป ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังจากขึ้นรถแล้วนั่งลง หญิงสาวยังคงรอจ้าวจื้อหลง ขึ้นรถอยู่ แต่เมื่อรอไปอยู่นานก็ไม่เจอใคร นางจึงยื่นหัวออกมามองดู

เขาไปไหน?

ประตูเปิดอยู่ แต่จ้าวจื้อหลง หายไป

หญิงสาวขมวดคิ้วและพูดว่า "บ้าจริง นี่ล้อฉันเล่นเหรอ? ไม่มีเงินจ่ายก็อย่ามาแสร้งว่ารวย ฉันตามออกมาแล้ว จึงนึกจะหนี? ขยะ!"

หญิงสาวด่าทอ จากนั้นก็กลับไปที่คลับระดับไฮเอนด์ โดยไม่สนใจการหายตัวไปของจ้าวจื้อหลง

แด๊งแด๊ง...

ระฆังตีดังขึ้นมา

จ้าวจื้อหลงตื่นขึ้นมาอย่างตกใจ และหายเมาแล้วเช่นกัน

เขาพบว่าตัวเองถูกขังอยู่ในห้องที่ปิดมิดชิด ซึ่งข้างในนั้นเต็มด้วยผ้าห่ม ฝ้าย และวัตถุไวไฟต่างๆ

"ที่นี่ที่ไหน?"

จ้าวจื้อหลงตระหนักว่าเขาถูกลักพาตัวไป

เขาเดินไปที่ประตูและตะโกนเสียงดัง "นี่ คนข้างนอกฟังนะ ถ้าคุณต้องการเงิน ปล่อยฉันออกมา ฉันสัญญาว่าจะจ่ายเงินจริงๆ และไม่แจ้งความ"

ไม่มีใครตอบ

จ้าวจื้อหลงกะพริบตา "โอ้ เกิดอะไรขึ้น ผู้ลักพาตัวคนนี้ไม่เป็นมืออาชีพเลย? ไม่อยู่ดูด้วยซ้ำ"

เขาพยายามจะพังประตู แต่ประตูแข็งแรงเกินกว่าจะพังได้

หลังจากพยายามไม่กี่ครั้ง เขายอมแพ้ แล้วไปดูที่หน้าต่างและมองออกไป มันมืดไปหมดทุกที่และมองไม่เห็นอะไรเลย

เขาหันมองไปทางซ้าย และเห็นโคมไฟห้อยอยู่สองข้างของประตู ข้างในมีแสงไฟอ่อนๆ สามารถเห็นข้อความของป้ายได้ เขียนเอาไว้ว่า ร้านขายยาหงหุ้ย

"ร้านขายยาหงหุ้ย?"

จ้าวจื้อหลงจำได้ว่าในตอนกลางวัน เขาให้หวู่เกาเฟิง บังคับซื้อมาให้ได้ แต่กลับล้มเหลว

"คนในร้านขายยานั้นแค้นเคือง ก็เลยลักพาตัวฉันมา?"

"พวกเขาทำเพื่ออะไร?"

"ที่ดินผืนนี้ถูกพวกเขาครอบครองอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว จะจับฉันมาทำไม? ไม่มีเหตุผลนี่นา"

ทันใดนั้นหวู่เกาเฟิงจำบางอย่างได้ ตอนนี้หวู่เกาเฟิงบอกเขาในตอนเย็นว่าเขาจะจุดไฟเผาร้านขายยาหงหุ้ยเวลาเที่ยงคืน

ถ้านี่คือร้านขายหงหุ้ยล่ะก็......

สีหน้าของจ้าวจื้อหลง ซีดเผือดด้วยความตกใจ

"ไม่หรอก?"

" ไอ้โง่หวู่เกาเฟิงคงไม่จุดไฟเผาบ้านจริงๆใช่ไหม?"

เขาคลำไปมาอยู่ในบ้าน พยายามหาโทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์และอุปกรณ์สื่อสารอื่น ๆ เพื่อสื่อสารกับโลกภายนอก แต่ก็ไร้ประโยชน์ ในบ้านไม่มีสิ่งดังกล่าวแม้แต่สายเคเบิลเครือข่ายก็ไม่มี

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือห้องนั้นเต็มไปด้วยของไวไฟและวัตถุระเบิด หากถูกไฟไหม้จริง ผลที่ตามมาจะเป็นหายนะ!

จ้าวจื้อหลงกลืนน้ำลาย เดินไปที่หน้าต่างและตะโกน หวังว่าจะมีคนได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเขา ปัญหาคือตอนนี้จะเที่ยงคืนแล้ว ใครจะมาเดินบนถนน?

ในขณะที่ ตะโกน ทันใดนั้นจ้าวจื้อหลงก็เห็นประกายไฟลอยออกมา