บทที่ 1222 ไอ้หมูอ้วน

"ใช่ ฉันยังรู้สึกไม่คู่ควรแทนเลย!"

มีคนสองคนด่าทอขณะสวี่จิ้นเดินผ่าน โดนสวี่จิ้นหมายหัวทันที

เขาเหลือบมองสองคนนั้นแวบหนึ่ง ยัดป๊อปคอร์นเข้าปาก พลางพึมพำ:"พวกแกสองคนวิจารณ์คนอื่นลับหลัง ออกมาโขกหัวขอโทษฉันเดี๋ยวนี้"

โขกหัวขอโทษ?

สองคนนั้นเดินออกมาพลางยิ้มเยาะ"แกมันคนโง่ที่พึ่งบารมีบรรพบุรุษ ยังมีหน้าให้พวกเราขอโทษ ?แกมีฝีมือพองั้นเหรอ?"

ฝีมือ?

สวี่จิ้นกลืนป๊อปคอร์น แล้วเช็ดปาก"งั้นดูฝีมือฉันหน่อยเป็นไง!"

ขณะพูดเขาก็คว้าคอแล้วยกตัวคนหนึ่งในนั้นขึ้น รวดเร็วปานลูกศรที่ยิงออกจากคันธนู

ส่วนอีกคนอยากช่วย แต่ถูกสวี่จิ้นใช้มืออีกข้างยกขึ้นในชั่วพริบตา

สวี่จิ้นยกขึ้นข้างละคน ง่ายดายเหมือนหิ้วนกอย่างไรอย่างนั้น

"เหอะ ขยะอย่างพวกแกสองคนยังกล้าสงสัยฉันงั้นเหรอ?"

"ไสหัวออกไป!"

ออกแรงเบาๆ สองคนนั้นก็โดนโยนลอยออกไป กระแทกลงพื้นพร้อมกระอักเลือด

สวี่จิ้นปัดมือไปมา แล้วเอื้อมมือไปหยิบเครื่องดื่มมาดูดฟื้ดๆ

ทุกคนเห็นแล้วต่างหวาดกลัว

หมอนี่ ตอนแรกนึกว่าเขาเป็นหมูอ้วนพึ่งพ่อเพื่อเข้าร่วมการคัดเลือก คิดไม่ถึงว่าเจ้าหมูอ้วนผู้นี้จะมีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้ จัดการยอดฝีมือสองคนได้ในชั่วพริบตา

ความเร็วอันน่าตกใจของเขาเมื่อครู่ ผู้คนส่วนใหญ่ถึงกับมองไม่ทันว่าเขาลงมือยังไง

ไม่อาจมองคนแค่ภายนอกจริงๆ

สวี่จิ้นดื่มเครื่องดื่มเดินผ่านหน้าเจียงชื่อ มองเจียงชื่อหัวจรดเท้า แล้วพูดอย่างขบขัน:"ผมจำคุณได้ คุณคือเจียงชื่อ----เทพแห่งสงครามชูร่าคนก่อน ทิ้งตำแหน่งแล้วยังอยากได้กลับ หน้าไม่อายจริงๆ"