บทที่ 1272 หันศอกใส่

ในตอนนั้นเอง เมษก็อธิบายว่า "เจ้าบ้านตระกูลจ้าวครับ พวกผมไม่ได้มาสร้างปัญหาหรือหาเรื่องนะครับ ตระกูลจ้าวของคุณเข้ามายึดที่แบบไม่บอกไม่กล่าวสักคำ อย่างนี้มันถูกแล้วเหรอครับ?"

จ้าวไห่เหรินที่มีความสุข "พวกแกเป็นใคร? ตระกูลจ้าวของเราทำเรื่องอะไรจำเป็นต้องบอกไอ้ขยะอย่างพวกแกรู้ด้วยเหรอไง? ไม่ดูฐานะตัวเองเอาซะเลยนะ!"

ทีแรกเขาอยากให้ตระกูลจ้าวได้หน้า

แต่ไม่คิดว่า……

จ้าวจื้อไหลยกมือขึ้นมาและตบเข้าไป "ทำไมพูดกับผู้มีพระคุณแบบนี้?"

จ้าวไห่เหรินที่โดนตบก็งง

ตั้งแต่เขาได้รับตำแหน่งเป็นผู้สืบทอดของตระกูลจ้าว จ้าวจื้อไหลก็ไม่เคยตีเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว รวมไปถึงไม่เคยพูดหรือด่าเขาต่อหน้าคนมากมายเลยด้วยซ้ำ

วันนี้เป็นอะไรไป? เพื่อคนนอกคนหนึ่งถึงกับต้องลงไม้ลงมือกับเขา

จ้าวไห่เหรินเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าพ่อตัวเองจะทำเรื่องแบบนี้

และฟังจ้าวจื้อไหลพูดว่า "แกไม่ได้บอกให้คนอื่น และยิ่งไปกว่านั้นไม่เคยพูดกับคนอื่นด้วยซ้ำ แล้วเข้ามายึดกล่องของคนอื่นแบบนี้ แกเองที่เป็นคนผิด ผู้มีพระคุณเขาจะไม่พอใจก็ไม่ใช่เรื่องแปลก และนี่แกยังไม่รีบขอโทษแล้วยังมายืนเถียงฉอดๆ อยู่อีก แล้วนี่ยังให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาเยอะขนาดนี้ เพื่อมารังแกและไล่ผู้มีพระคุณออกไปงั้นเหรอ?"

"ตระกูลจ้าวของพวกเรา มีคนไร้จิตสำนึกอย่างแกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

"จ้าวไห่เหริน นี่แกทำให้ฉันผิดหวังมากนะ!"

หลังจากจ้าวไห่เหรินพูดจบก็ทำให้เขาสับสนไปหมด จนสงสัยว่าคนตรงหน้านี้ใช่พ่อของตัวเองหรือเปล่า ทำไมถึงออกมาพูดแทนคนอื่น?

"พ่อครับ ทำไมพ่อถึงไปเข้าข้างมันล่ะ?" จ้าวไห่เหรินไม่เข้าใจ

จ้าวจื้อไหลถึงอธิบายว่า "เพราะผู้มีพระคุณท่านนี้ เป็นคนช่วยแม่ของแกกับหลานสาวออกมาจากการไฟไหม้ครั้งใหญ่ครั้งนั้น!"

"อะไรนะครับ?"