บทที่ 1414 ไสหัวลงไปจากเวที

เจียงชื่อพยักหน้า“ใช่ ครั้งแรก”

“งั้นก็ไม่แปลก”พ่อค้าโก่งราคาพูด“ทุกการออดิชั่นรายการวาไรตี้เพลงล้วนมีเบื้องหลัง คุณคิดว่าร้องเพลงได้ดีกว่าคนอื่นจริงๆงั้นเหรอ？ไร้เดียงสา”

เจียงชื่อยิ้มยก ถามด้วยความสงสัย“การออดิชั่นเป็นการคัดเลือกคนที่เก่งที่สุดไม่ใช่เหรอ？”

พ่อค้าโก่งราคานึกขัน“แล้วจะไม่ให้พูดว่าคุณมาใหม่ได้ไง？ร้องเพลงเพราะสำคัญก็จริง แต่ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด ถ้าแค่แข่งร้องเพลงจริงๆ แล้วพวกอาจารย์ที่ทำการออดิชั่นจะหากินกับใคร？”

“บอกตามตรง ใครมาออดิชั่นต้องที่นี่ ต้องซื้อบัตรที่ผมทั้งนั้น”

“ไม่ซื้อบัตร คุณไม่มีทางผ่านหรอก ต่อให้เทคนิคการร้องเพลงของคุณดีแค่ไหน ก็ถูกปัดตก”

ฟังดูเหมือนสมรู้ร่วมคิดกันทั้งภายในและภายนอก หาเงินจากผู้เข้าแข่งขันด้วยกัน

เจียงชื่อจำไม่ได้ว่าบนหนังสือแผนการเขียนข้อนี้ไว้ด้วย

เขาถาม“แน่ใจนะว่าบัตรคุณเชื่อถือได้？”

“แน่นอน！”พ่อค้าโก่งราคาตบอกพลางพูด“บอกตามตรง ทุกวาไรตี้เพลงในเมืองหลวงผมเป็นคนขายบัตร อย่าว่าแต่รายการไม่มีชื่อเสียงนี่เลย แม้แต่แชมป์เรตติ้งดีทั้งปีอย่าง《 ฉันคือราชาแห่งนักร้อง》ผมก็ขายบัตร”

เจียงชื่อนึกสนใจ จึงถามด้วยความสงสัย“งั้นบัตรนี้ของคุณขายยังไง？”

พ่อค้าโก่งราคาหยิบบัตรขึ้นมาสองใบ“บัตรของผมมีสองแบบ แบบแรกเป็นบัตรธรรมดา ใบละ500หยวน ซื้อบัตรนี้คุณจะได้ทำการออดิชั่นอย่างเที่ยงธรรม เหมาะกับผู้สมัครที่มีระดับหน้าตา และทักษะอย่างมืออาชีพ แบบที่สองเป็นบัตรชั้นสูง ใบละ2000หยวน ซื้อบัตรชั้นสูงนี้แล้ว คุณจะผ่านออดิชั่นได้สบายๆ ถึงแม้เสียงคุณไม่ดีก็จะถูกคัดเลือก เป็นไง พวกคุณจะซื้อแบบไหน？”

“ถ้าถามผม พวกคุณซื้อบัตรชั้นสูงดีกว่า ประหยัดทั้งเวลา ทั้งแรง และใจ ถ้าร่วมมือกันได้ดี การแข่งขันอย่างเป็นทางการหลังจากนี้เราสามารถร่วมมือกันได้อีก”

เจียงชื่อยังไม่ทันตอบ จวินเสียนก็เดินมาพูดด้วยความโกรธ“ฉันไม่ต้องการซื้อบัตรพวกนี้！ฉันมาที่นี่เพื่อทำตามความฝันทางดนตรีของฉัน ไม่ใช่มายัดใต้โต๊ะถ้ารายการนี้เล่นสกปรกแบบนี้ งั้นฉันยอมไม่ถูกเลือกยังจะดีเสียกว่า”

พูดจบเธอก็เดินตรงไปยังจุดลงทะเบียน

เจียงชื่อส่ายหน้าให้พ่อค้าโก่งราคา“คุณได้ยินแล้ว เราไม่ต้องการ”

พูดจบเขาและเมษก็เดินออกไปพร้อมกัน

พ่อค้าโก่งราคามองแผ่นหลังพวกเขาที่เดินจากไป ถุยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

“สมัยไหนแล้ว ยังทำเป็นไร้เดียงสา？ไม่ซื้อบัตรของฉันใช่ไหม？งั้นพวกคุณอย่าคิดว่าจะได้‘ผ่าน’！เตรียมตัวกลับบ้านมือเปล่าได้เลย โง่กันทั้งแก๊ง”

ไม่นานนัก พวกเขามาถึงจุดลงทะเบียน ลงทะเบียนได้อย่างราบรื่น