บทที่ 1440 หมาป่า

ดังนั้น เจียงชื่อและเมษนั่งรถสามล้อที่เก่าและพัง เดินทางไปยังหมู่บ้านเหอเจียน

รถตุ๊กๆนั้นโยกไปโยกมา

โชคดีที่เจียงชื่อและเมษมีสมรรถภาพทางกายที่แข็งแกร่งมาก หากเป็นคนทั่วไป คงจะอ้วกไปนานแล้ว

หลังจากนั่งแบบนี้นานกว่าหนึ่งชั่วโมง ชายชราก็หยุดรถ

เขากล่าวว่า"นี่คือรอบๆหมู่บ้านเหอเจียนแล้ว ผมไม่สามารถส่งพวกคุณเข้าไปอีก เพราะในนั้นมีหมาป่าเยอะมาก ถ้าเดินทางเข้าไปอีกอาจตายได้"

เมษถามว่า"คุณรู้ไหมว่าผู้ชายที่ได้รับนามว่า 'หมาป่าฮูหลาง' อาศัยอยู่ที่ไหน?"

ชายชราพยักหน้า และชี้ไปที่เนินเขาที่อยู่ไม่ไกล“ชายคนนั้นอาศัยอยู่ในบ้านกระเบื้องสีแดงบนยอดเขา พวกคุณไปก็จะหาเขาเจอ”

"โอเค"

เมษลงจากรถตุ๊กๆ แล้วหันกลับมาพูดกับชายชราว่า“ใช่แล้ว เดี๋ยวเรากลับมาไม่มีรถ ถ้าคุณโอเคก็รอเราอยู่ที่นี่ พาเราเข้าเมือง เวลาที่คุณรอ บวกกับค่าเดินทางที่พาเราเข้าเมือง ผมจะให้เงินคุณทั้งหมดหนึ่งหมื่นหยวน ตกลงไหม?”

หนึ่งหมื่น?

ชายชรามีความสุขมาก ชีวิตนี้เขายังไม่เคยเห็นเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้มาก่อน!

ในหนึ่งวัน ทำรายได้ของสามปี?สุดยอด สุดยอดจริงๆ

ชายชราพยักหน้าและพูดว่า”ได้ ผมจะรอพวกคุณอยู่ที่นี่ แต่พวกคุณต้องรีบหน่อยนะ ผมจะรอพวกคุณไม่เกินหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น”

“โอเค”เมษเห็นด้วยกับคำพูดของชายชรา

จากนั้น เมษและเจียงชื่อเดินเข้าไปในหมู่บ้านเหอเจียน ด้วยกัน มุ่งหน้าไปยังยอดเขาที่อยู่ไม่ไกล

ชายชรามองไปป่าที่รกร้างและไม่มีใครรอบตัวเขา เขาตัวสั่นเล็กน้อย เขาขังตัวเองอยู่ในรถ และปิดหน้าต่างด้วยเสื้อผ้า เพราะกลัวว่าหมาป่าจะผ่านมาเห็นเขา

“เพื่อ 10,000 หยวน อดทนไว้!” ชายชราให้กำลังใจตัวเอง

อีกด้านหนึ่ง

ในไม่ช้า เจียงชื่อและเมษก็ได้มาถึงที่ใต้ภูเขา จากนั้นจึงขึ้นไปตามถนนบนภูเขาทีละขั้น

ระหว่างทาง แม้ว่าพวกเขาจะไม่เห็นหมาป่าสักตัวเดียว แต่ก็แน่ใจได้ว่าต้องมีหมาป่าอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน