บทที่ 1442 หอบหืด

เมื่อสิ่งต่างๆดำเนินไปถึงจุดนี้ โดยพื้นฐานแล้วไม่มีทางที่จะกลับมาแก้ไขได้แล้ว เมษคิดไม่ถึงว่า หลังจากที่มาถึงภูเขาหยุนหลิง ก็มาประสบปัญหาเช่นนี้

ทำอย่างไรดี?

ต้องลงมือจัดการกับหมาป่าฮูหลาง แล้วใช้เทคนิคพิเศษเหล่านั้นเพื่อแงะปากของเขาหรือ?

เมื่อมองดูแววตาที่แน่วแน่และดุร้ายของหมาป่าฮูหลางไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆและยอมเอ่ยปากของเขา

ในเวลานี้ เจียงชื่อก็ตบไหล่เมษ

เขาก้าวไปข้างหน้าและพูดกับหมาป่าฮูหลาง"เราสองคนมาโดยไม่ได้รับเชิญ บุกเข้ามาในบ้านของคุณโดยไม่ได้รับอนุญาต และทำร้ายหมาป่าที่คุณเลี้ยงไว้ มันเป็นความผิดของเราจริงๆ"

“แค่ขอโทษ มันดูไม่จริงใจ เพราะฉะนั้น...”

เจียงชื่อพูดว่า"เรามาทำข้อตกลงกัน ผมจะช่วยคุณทำสิ่งหนึ่งเพื่อแสดงคำขอโทษ จากนั้นเราจะใช้เงินเพื่อซื้อข่าวจากคุณ เป็นไง?"

หมาป่าฮูหลางหัวเราะอย่างเย็นชา"คุณไม่เข้าใจภาษามนุษย์หรือ?ผมบอกให้พวกคุณไสหัวออกไป"

เจียงชื่อไม่ได้โกรธและพูดว่า"คุณไม่ต้องการฟังหน่อยเหรอ ว่าผมจะช่วยคุณทำอะไร?"

“ผมไม่มีเรื่องอะไรให้คุณไปช่วยจัดการ!”

“เหรอ?ถ้าผมบอกว่าผมสามารถรักษาโรคหอบหืดของหญิงสาวที่ห้องได้ คุณจะยังไล่ผมออกไปอีกไหม?”

หนึ่งประโยค ทำให้สายตาของหมาป่าฮูหลาง เปลี่ยนไปอย่างมาก

เขามองไปที่เจียงชื่ออย่างตกตะลึง

“คุณเคยไปที่ห้องด้านในหรือ?”

“ไม่”เจียงชื่อกล่าว “แต่ว่า ทันทีที่ผมก้าวเข้ามาในลานบ้านนี้ ผมก็ได้ยินเสียงไอของผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่หยุดสักที นอกจากนี้ ตะกร้าที่คุณแบกไว้ยังเต็มไปด้วยสมุนไพรสำหรับโรคหอบหืด ดังนั้น ผมจึงพอจะเดาได้บ้าง”

หมาป่าฮูหลางมองไปที่เจียงชื่ออย่างเหลือเชื่อและถามว่า"คุณเป็นหมอหรือ?"