บทที่ 1452 ความศรัทธาของผู้พิทักษ์

“หากพวกเขากล้าแอบขึ้นไปบนภูเขา ก็จะไปแจ้งเจ้าหน้าที่เพื่อใช้มาตรการบังคับ ไม่เชื่อหรอกว่าจะปราบนักธุรกิจเหล่านี้ไม่ได้!”

เมื่อเผชิญกับข้อสงสัยของเมษ เว่ยจงยี่ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

“น้องชาย คุณพูดถูก ก่อนหน้านี้เป็นแบบนั้นจริงๆ ตราบใดที่ผมเว่ยจงยี่ไม่เห็นด้วย พวกเขาก็จะไม่สามารถทำการขุดเหมืองแร่ได้”

“พวกเขาทำได้เพียงแอบลักลอบเข้าไป ใช้กลอุบายเล็กๆน้อยๆ แล้วจากนั้นก็ถูกเจ้าหน้าที่ที่ร่วมมือกับเราปราบปราม”

“อย่างไรก็ตาม สถานการณ์นี้ไม่สามารถดำเนินต่อไปได้”

เจียงชื่อขมวดคิ้วเล็กน้อยและถามว่า"หมายความว่าอย่างไร?"

เว่ยจงยี่ถอนหายใจยาว"ตระกูลเว่ยของเรามีกฎของตระกูล เจ้าบ้านแต่ละรุ่น รับตำแหน่งได้ถึงอายุ 60 ปีเท่านั้น จากนั้นจะต้องสละตำแหน่งและส่งต่อให้คนรุ่นหลัง"

"ผม เว่ยจงยี่ปีนี้อายุ 59 ปีแล้ว และปีหน้าผมต้องเกษียณแล้ว!"

เจียงชื่อถามต่อ"ถ้าอย่างนั้น คุณก็เพียงแค่ส่งตำแหน่งให้กับลูกชายของคุณเว่ยเหวินเสียง และให้ลูกชายของคุณยังคงรักษาหลักการเดิมและต่อสู้กับพวกนักธุรกิจต่อไปก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ?"

“ถ้าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว” เว่ยจงยี่ถอนหายใจซ้ำๆ“ไม่มีใครรู้จักลูกชายตนเท่าพ่อหรอก เหวินเสียงไม่ชอบภูเขาหยุนหลิงเลย สิ่งที่เขาปรารถนาคือมหานครที่เจริญรุ่งเรืองอย่างเมืองหลวง!”

“หลายครั้ง เหวินเสียงพยายามให้ผมเปลี่ยนใจ ให้ผมขายเทือกเขามังกรให้กับนักธุรกิจเหล่านั้นในราคาที่สูง”

“ตระกูลเว่ยได้เงินมา และไปตั้งรกรากในเมืองหลวง ก็ไม่ต้องยุ่งเรื่องของเทือกเขามังกรอีก”

“ดังนั้น ผมไม่กล้าที่จะมอบตำแหน่งให้เขา ผมกลัวว่าหลังจากส่งตำแหน่งให้เขาแล้ว เขาจะขายเทือกเขามังกรทันที เอาเงินแล้วหนีไปที่เมืองหลวง หากเป็นแบบนั้น ภูเขาหยุนหลิงจะทำยังไง?ประชาชนของที่นี่จะทำยังไง?จรรยาบรรณที่รักษามาจากรุ่นสู่รุ่นของตระกูลเว่ยล่ะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจียงชื่อก็พอจะรู้แล้วว่าความลำบากของเว่ยจงยี่อยู่ที่ไหน