บทที่ 1453 ตระกูลเว่ยปกครอง

เว่ยจงยี่มองไปที่เจียงชื่อด้วยความตกตะลึง ไม่รู้จะตอบอย่างไรในชั่วขณะหนึ่ง

มันก็จริง ด้วยความมั่งคั่งและสายสัมพันธ์ของเจียงชื่อ การที่จะปกป้องเทือกเขาดังกล่าวนั้นง่ายมาก การขายเทือกเขามังกรให้กับเจียงชื่อ จะมีผลดีอย่างมากแน่นอน

แต่……

เว่ยจงยี่ลังเล

เจียงชื่อถามว่า"ไม่เชื่อใจผมเหรอ?"

เว่ยจงยี่ไม่ได้พูด

เจียงชื่อพูดเสริม"ไม่ขายให้ผมก็ได้ คุณสามารถบริจาคเทือกเขามังกรให้กับประเทศ เพียงต้องเพิ่มข้อตกลงไว้หนึ่งข้อคือห้ามทำเหมือง

เชื่อว่าประเทศจะปกป้องเทือกเขานี้อย่างดี คุณไม่ต้องเป็นห่วง"

เว่ยจงยี่เลือกที่จะเงียบอีกครั้ง อันที่จริงแล้ว ความคิดเห็นทั้งสองของเจียงชื่อ เขาล้วนไม่เห็นด้วย

ถึงเวลานี้ เจียงชื่อก็เข้าใจเจตนาของเขาแล้ว

เจียงชื่อกล่าว"คุณเว่ยคุณยังคงต้องการเก็บเทือกเขามังกรไว้ในมือของตระกูลเว่ยใช่ไหม?"

เว่ยจงยี่ถอนหายใจ“ดูเหมือนว่าผมจะปิดบังไม่ได้แล้ว ใช่ แม้ว่าผมจะต้องการปกป้องเทือกเขามังกร แต่ต้องเป็นตระกูลเว่ยของเราที่ปกป้องมัน เหตุผลนั้นง่ายมาก ตระกูลเว่ยของเราต้องพึ่งพามันในการสร้างรายได้"

"เทือกเขามังกรอุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติ ตราบใดที่การขุดเหมืองดำเนินการในลักษณะที่จำกัดและมีการวางแผนไว้ ไม่เพียงแต่จะไม่ทำลายสิ่งแวดล้อมเท่านั้น แต่ยังจะปกป้องภูเขาด้วย"

“ทรัพย์สินที่ขุดได้ สามารถสร้างผลกำไรได้มากในทุกๆปี ที่ทำให้ตระกูลเว่ยของเราสามารถกลายเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในพื้นที่ได้ก็เพราะเหมืองแร่เหล่านี้”

“ถ้าขายเทือกเขามังกร ตระกูลเว่ยของเราก็จะขาดรายได้โดยสิ้นเชิง!”

ดั่งคำกล่าวที่ว่า ใกล้ป่าก็หากินในป่า ใกล้น้ำก็หากินในน้ำ