บทที่ 148 เคียงคู่กันไปตลอดชีวิต

บทที่ 148 เคียงคู่กันไปตลอดชีวิต

“เจียงชื่อ? ดี ฉันจำชื่อนี้ได้ละ บอกแกไว้เลย เรื่องวันนี้ไม่ถือว่าจบ ต่อไปฉันจะมาหาแกอีกแน่!”

“ผมจะรอนะ”

ปู้รั่วเฉินแค่นเสียงเย็น สะบัดมือ พาลูกน้องกลับไป

โดนคนเอาเงินฟาดหน้าแล้ว มีหรือจะกล้าอยู่ต่อ?

เจียงชื่อจูงมือติงเมิ่งเหยนกลับมานั่งที่นั่ง ติงเมิ่งเหยนยังไม่ได้สติกลับมาเลย

ซุนจวิ้นเฟิงพยายามฝืนยิ้มถาม “เก่งนี่ น้องเจียง มีเงินนี่นา นายเอามาจากไหนสองพันล้านน่ะ พูดกับเฮียหน่อยสิ?”

เจียงชื่อยิ้มบางพลางว่า “ผมไม่สนิทกับคุณนี่”

ซุนจวิ้นเฟิงมุมปากกระตุกหลายที เกือบยกมือชกหน้ามันไปแล้ว

ติงเมิ่งเหยนพูด “เจียงชื่อ ใช้เงินมากขนาดนั้นซื้อสร้อยคอน่ะ ฉันรู้สึกไม่คุ้มอยู่ดีนะ”

เจียงชื่อหัวเราะพลางว่า “ผมบอกแล้วไง ที่ผมซื้อไม่ใช่สร้อย เป็นสักขีพยาน เมื่อกี้คุณไม่ได้ยินพิธีกรพูดเหรอ? เจ้าของเดิมสร้อยคอนี้อยู่จนอายุ90กว่าแล้ว ครองคู่กับภรรยาจนแก่เฒ่า เคียงคู่กันมาตลอดชีวิต”

“เมิ่งเหยน นี่เป็นสิ่งที่ผมหวังนะ”

“ถ้าสองพันล้านสามารถซื้อเวลาให้ครองคู่เคียงคู่กับคุณไปตลอดชีวิต ผมว่ามันไม่แพงเลยนะ มันคุ้มเอามากๆด้วย”

ติงเมิ่งเหยนเบ้ปาก

ถึงเธอจะรู้ว่าเจียงชื่อพูดจาหวานเอาใจเธอ แต่ผู้หญิงน่ะ ต้านทานอัญมณีกับคำพูดหวานๆไม่ไหวหรอก ต่อให้เป็นติงเมิ่งเหยนก็ต้านไม่อยู่เหมือนกัน

เธอยิ้มจนหน้าบานราวกับดอกไม้ ดูสวยงามและมีความสุข