บทที่ 1494 ผู้หญิงไร้เดียงสา

น้ำตาของเหวินหยุนจือค่อยๆไหลออกมา ความน้อยใจและอารมณ์ของเธอก็หลั่งไหลออกมาในขณะนี้

สามีภรรยาที่แต่งงานกันมาหลายปี ไม่เหลือเยื่อใยต่อกันเลยเหรอ? !

หลังจากนั้นไม่นาน

เหวินหยุนจือกล่าวว่า"จงจื้อเมื่อก่อนคุณไม่เป็นแบบนี้ คุณเป็นคนเก่งกาจกล้าหาญ นั่นคือเหตุผลที่ฉันละทิ้งสามีและลูกชาย เลือกที่จะไปกับคุณ ทำไมตอนนี้คุณถึงได้เจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยมแบบนี้?คุณ ยังมีความรู้สึกรักสักนิดกับฉันอยู่หรือเปล่า?”

ผู้หญิงไร้เดียงสาคนนี้ ยังคงตั้งตารอสิ่งที่เรียกว่าความรัก

เธอยังหวังที่จะย้อนเวลากลับไปในอดีต ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่เธอรักกับเจียงจงจื้อใหม่ๆ แต่น่าเสียดายที่มันเป็นไปไม่ได้

เจียงจงจื้อผลักเธอออกไปและเยาะเย้ย"รัก?เฮ้ ผมควรบอกว่าคุณไร้เดียงสาหรือบอกว่าคุณโง่ดี?"

"ผู้หญิงมากมายที่อยู่กับผม มีเพียงคุณเท่านั้นที่พูดถึงเรื่อง'ความรัก'"

“เราก็แค่สนุกสนานกัน ที่ผมชอบคือความสวยของพวกเธอ และสิ่งที่ผู้หญิงชอบคือเงินของผม ทุกคนเอาในสิ่งที่ตนต้องการ มันไม่ดีตรงไหน?แต่คุณยังดื้อด้านมาพูดเรื่องความรัก นี่มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?”

“เหวินหยุนจือ เมื่อเทียบกับผู้หญิงคนอื่นๆ คุณโชคดีมากแล้ว คุณสามารถได้รับการยอมรับจากพ่อของผม ยังได้แบ่งอำนาจหนึ่งส่วนไป ควบคุม 'ป่าสัตว์'ไว้ในมือตนเอง”

“คุณยังไม่พออีกเหรอ?”

“ยังจะมาพูดถึงความรัก บ้าไปแล้ว เอาล่ะ เอาล่ะ ผมไม่อยากคุยเรื่องไร้สาระกับคุณละ คุณไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ”

“ผมได้ฟ้องคุณแล้ว เมื่อใบตัดสินลงมา คุณก็ออกจากบ้านไปตัวเปล่าได้เลย แต่เห็นแก่ที่เป็นสามีภรรยากันมาหลายปี ผมจะให้เงินชดเชยก้อนหนึ่งแก่คุณ ถือว่าผมทำดีที่สุดแล้ว”

"คุณ ไสหัวออกไป"

ใจร้ายมาก!

เป็นสามีภรรยากันยี่สิบกว่าปี เจียงจงจื้อไม่มีความรู้สึกรักต่อเหวินหยุนจือเลย ก็แค่ 'เล่นๆ'

เหวินหยุนจือในตอนนั้นยังสาวและสวยอยู่ แต่ตอนนี้เธอแก่แล้ว