บทที่ 302 ข้อความหนึ่ง

เมื่อต้องเจอกับการเยาะเย้ยของกงเฉิง เจียงชื่อไม่ได้แสดงอาการโกรธ แต่ยังมีท่าทีที่นิ่งเฉยอยู่

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูประวัติการโทรและค้นหาชื่อของฉีเจิ้น

จากนั้น เขานั่งอยู่กับที่และเริ่มพิมพ์ข้อความอย่างใจเย็น เมื่อพิมพ์เสร็จ เขาก็กดส่งข้อความนั้นไปถึงฉีเจิ้น และปิดโทรศัพท์ทันที

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ สองนาทีเท่านั้น

ไม่มีใครสงสัยในการกระทำของเขาเลย

แต่เฉิงดันถิงเริ่มอยู่ไม่สุข เธอตัดสินใจจะเกลี้ยกล่อมเจียงชื่ออีกครั้งก่อนที่มันจะสายเกินไป

“ประธานเจียง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาเล่นนะ ทำอะไรต้องมีเหตุผล เป้าหมายของเราคือการทำคอนเสิร์ตให้ดีที่สุด แล้วสร้างชื่อเสียงในเขตเจียงหนาน”

“สิ่งที่คุณทำอยู่ในตอนนี้มันไร้สาระทั้งนั้น”

“พูดไปแล้วคุณต่างอะไรกับเด็กๆ”

อย่างไรก็ตาม เจียงชื่อก็ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จากนั้นเขาพูดอย่างใจเย็นว่า “เรื่องที่ผมตัดสินใจไปแล้ว ผมไม่มีทางเปลี่ยนใจหรอก”

เฉิงดันถิงถอนหายใจแล้วกลับไปนั่งที่ตัวเอง เจียงชื่อก็เหมือนก้อนหินก้อนหนึ่งที่แข็งและส่งกลิ่นเหม็นในบ่อเน่า พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์

ซึ่งตอนนี้เธอเริ่มเสียใจแล้วว่าทำไมเธอต้องรับช่วงต่อจากอี้โม่เอนเตอร์เทนเมนต์ด้วย?

ตอนแรกเธอคิดว่าเจียงชื่อไม่เหมือนผู้ชายทั่วไป ทำให้เธอนั้นเปลี่ยนความอคติที่มีต่อผู้ชาย โดยคิดว่าในบรรดาผู้ชายก็ยังมีผู้ชายที่มีเหตุผลและเข้มแข็งอยู่

แต่การกระทำของเจียงชื่อในวันนี้ทำให้เธอผิดหวังมาก

“ดูแล้วผู้ชายก็งี่เง่ากันทุกคนสินะ ไม่มีวันเรียนรู้ที่จะคิดอย่างมีเหตุผลเลยจริงๆ”

“เกรงว่า วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะอยู่ในอี้โม่เอนเตอร์เทนเมนต์แล้วล่ะ”

เมื่อคิดถึงจุดนี้แล้ว เฉิงดันถิงรู้สึกเศร้าอย่างที่สุด

ติ๊ก ติ๊ก !!

เวลา20นาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

กงเฉิงยืนขึ้นและพูดอย่างเยาะเย้ยว่า “ท่านทั้งสองครับ ผมต้องขอโทษจริงๆ นะครับ คืนนี้การลงทุนคงต้องถูกถอดถอนก่อนแล้ว พวกคุณทั้งสองรอผิดหวังได้เลยครับ”

ก่อนที่เขาจะเดินออกไป แต่ทันใดนั้น......