บทที่ 321 ขอให้มีความสุขในวันปีใหม่

เขาหันมามองไปที่ติงเมิ่งเหยน

มองดูรอยยิ้มของเธอ

"คุณมองอะไร?" ติงเมิ่งเหยนถาม

เจียงชื่ออยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่รู้สึกว่าถึงพูดอะไรออกไปมันก็ไม่มีประโยชน์ ดังนั้นเขาจึง......

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าแล้ววางจูบลงบนแก้มอันขาวเนียนของติงเมิ่งเหยนด้วยริมฝีปากของเขา และทันใดนั้น แก้มอันขาวเนียนก็กลายเป็นสีแดงทันที

แก้มของติงเมิ่งเหยนทั้งแดงและร้อนมาก

เพราะเธอถูกจูบต่อหน้าผู้คนมากมายอย่างนี้ ซึ่งทำให้หัวใจอันบอบบางของเธอรู้สึกเขินอายจนทนไม่ไหวและใจเต้นแรงอย่าไม่หยุด

"คนบ้า!"

กำปั้นอันบอบบางของติงเมิ่งเหยนชกไปที่กลางอกของเจียงชื่อ จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นและเดินจากไปทันที

พฤษภที่ยืนอยู่ข้างๆ ตะโกนขึ้นว่า "ลูกพี่ รีบตามไปสิครับ!"

เจียงชื่อจ้องไปที่พฤษภด้วยสายตาที่ดุเดือด และทำให้พฤษภรีบปิดปากเงียบทันที

แต่คิดๆ แล้ว สิ่งที่พฤษภพูดก็มีเหตุผลเหมือนกัน ดังนั้นเจียงชื่อจึงลุกขึ้นและรีบตามเธอไป

ท่ามกลางแสงจันทร์

เงาของทั้งสองกำลังไล่ตามกันอยู่ใกล้ชิด

ทั้งสองวิ่งไปตามถนนริมแม่น้ำที่ส่องประกายอย่างระยิบระยับ

หลังจากที่ฝ่ายชายเดินตามฝ่ายหญิงทัน เขาได้ดึงเธอมาอยู่ที่กลางอก และภายใต้แสงจันทร์ผู้เป็นพยานนี้ ทั้งสองก็ได้โอบกอดกันด้วยความรัก

"เมิ่งเหยน"

"คุณจะพูดอะไรอีก?"

"ผมยังไม่ได้สวัสดีปีใหม่กับคุณเลยนะครับ"

มุมปากของติงเมิ่งเหยนยกขึ้น รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขและความสดใสได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ จากนั้นเธอก็โน้มตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเจียงชื่อ "สวัสดีปีใหม่เช่นกันนะ"

......

ปีที่เริ่มใหม่กับสิ่งใหม่ๆ ที่เข้ามานี้