บทที่ 322 ด้อยกว่าคนอื่น

ณ ออฟฟิศประธานกรรมการของบริษัทเทียนติ่งในใจกลางเมืองเขตเจียงหนาน

ซุนหย่งเจินถือบุหรี่อยู่ในมือข้างหนึ่งแล้วนั่งไขว้ขาอยู่บนเก้าอี้ ทุกๆ คำที่เขาสูบควันเข้าไปอย่างเต็มปอดแล้วพ่นออกมาจากปาก ก็เพื่อจะบรรเทาความเศร้าในใจ

คนที่ยืนก้มหน้าอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นโป๋สิ้นหงของบริษัทบันเทิงและวัฒนธรรมผ้าข้อง

ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาคือนักวางแผนซีเหมินจุ้น

ซึ่งความล้มเหลวของคอนเสิร์ตส่งท้ายปีเก่าในครั้งนี้ ทำให้โป๋สิ้นหงไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขารู้ดีว่าเขาทำลายความเชื่อใจที่ซุนหย่งเจินมีต่อเขาไปแล้ว และเกรงว่าครั้งนี้เขาต้องลำบากอย่างแน่นอน

ความหวังเดียวของเขาในตอนนี้ก็คือ หวังว่าซุนหย่งเจินจะเห็นแก่การร่วมงานมาหลายปีนี้ของพวกเขา ถ้าหากไม่เห็นแก่ความดีที่เคยทำ แต่อย่างน้อยก็ควรเห็นใจกันบ้าง และอย่าทำอะไรที่มันโหดร้ายเกินไปเลย

แต่ ซุนหย่งเจินจะเป็นคนดีขนาดนั้นได้อย่างไร?

เขามองไปที่โป๋สิ้นหง แล้วหัวเราะอย่างเย็นชา "นี่คุณ ก่อนหน้านี้คุณรับปากกับผมว่ายังไง?"

"คุณบอกว่า คุณขอเวลาหนึ่งสัปดาห์ คุณจะทำให้อี้โม่เอนเตอร์เทนเมนต์ล้มละลายได้อย่างแน่นอน"

"แล้วตอนนี้ล่ะ?"

"เหอะๆ ไม่เพียงแต่อี้โม่เอนเตอร์เทนเมนต์ไม่ได้ล้มละลาย แถมมูลค่าในตลาดหุ้นของพวกเขายังเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลอีกด้วย! ในทางกลับกัน มูลค่าในตลาดหุ้นของบริษัทบันเทิงและวัฒนธรรมผ้าข้องกลับดิ่งลงอย่างมาก และตอนนี้ก็กลายเป็นอันดับสองของเขตเจียงหนานไปแล้วด้วย"

"โป๋สิ้นหง แผนของคุณมันดีนักไม่ใช่เหรอ? ไหนคุณลองอธิบายมาสิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!"

เมื่อเผชิญกับการถูกตำหนิโป๋สิ้นหงไม่กล้าพูดอะไรเลย

เขาจะพูดอะไรได้?

นอกจากคำว่า 'ด้อยกว่าคนอื่น'

ก่อนหน้านี้โป๋สิ้นหงยังรู้สึกไม่พอใจมาตลอด แต่ครั้งนี้เขาพ่ายแพ้ให้กับเจียงชื่ออย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ไม่ว่าจะเป็นวิธีการจัดการหรือปัญญาของชายคนนั้น เขาสามารถต่อกรได้จริงๆ

ในที่สุดโป๋สิ้นหงก็ถอนหายใจ

"ท่านประธานซุนครับ ผมไม่ขอแก้ตัวอะไรอีกแล้วครับ ครั้งนี้ผมขอยอมรับว่าผมพ่ายแพ้ของผมจริงๆ ครับ"