บทที่ 353 เหนือฟ้ายังมีฟ้า

แต่ความจริงนั้นเขาคิดผิดไปแล้ว เพราะซุนจ้ายเย้นไม่ได้เป็นคนไม่รักชีวิตของสหายของตน แต่ไม่รักชีวิตของพวกเขามากกว่า

เพราะในสายตาของซุนจ้ายเย้นนั้น พวกเขาไม่ใช่สหายของเขาเลย

เขาอดไม่ได้ที่จะปล่อยให้พวกเขาตายด้วยซ้ำ

เมื่อเดินไปถึงที่กรงเหล็กนั้น ซุนจ้ายเย้นมองไปที่เจียงชื่อ และเจียงชื่อก็มองไปที่เขา

ซุนจ้ายเย้นยิ้มอย่างขมขื่น "ผมยังจำได้ว่าเราเพิ่งช่วยเหลือผู้คนด้วยกันในวันนั้น แต่ไม่คิดเลยว่าไม่กี่วันต่อมาเราก็ต้องเป็นศัตรูกันแล้ว ช่างน่าเสียใจจริงๆ นะครับ"

เจียงชื่อพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ "คนอย่างคุณไปยุ่งเกี่ยวกับซุนหย่งเจินได้ยังไงกัน?"

ซุนหย่งเจินยิ้มพูด "เหอะๆ เพราะเขาคือซุนจ้ายเย้น น้องชายแท้ๆ ของผมไงล่ะ คงคิดไม่ถึงสินะ?"

เจียงชื่อส่ายหัวด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น

"ถึงว่า"

"แยกผมออกจากคนของผม ตัดขาดช่องทางการติดต่อของผม จากนั้นให้คนแปดคนมารับเคาะ แล้วยังให้ซีเหมินจุ้นออกมาเป็นเหยื่อล่อในตอนที่ผมขาดสติอีกด้วย"

"แล้วผมจะไม่ติดกับได้ยังไงล่ะ?"

"แผนการที่ฉลาดหนักแหลมแบบนี้ คงไม่ใช่คนโง่อย่างซุนหย่งเจินจะคิดได้อย่างแน่นอน"

ซุนหย่งเจินขมวดคิ้ว แม้จะอารมณ์เสียมาก แต่......ดูเหมือนว่าสิ่งที่เจียงชื่อพูดนั้นเป็นความจริง

เขาจึงได้แต่ยิ้มและไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ในโลกใบนี้แทบจะไม่มีคนฉลาดกว่าซุนจ้ายเย้น ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เขาไม่ฉลาดเท่าซุนจ้ายเย้น

จากนั้นซุนจ้ายเย้นหยิบกล่องเถ้ากระดูกออกมาและพูดว่า "เจียงชื่อ คุณเป็นคนดีนะ ฉะนั้นการที่ต้องฆ่าคุณนั้นเป็นทางเลือกสุดท้ายของผมจริงๆ แต่มีเรื่องหนึ่งที่คุณสามารถวางใจได้คือ เถ้ากระดูกที่ถูกเททิ้งก่อนหน้านี้ที่จริงแล้วเป็นเถ้ากระดูกของสุนัขป่า ส่วนเถ้ากระดูกของน้องชายคุณเจียงโม่ยังอยู่ที่ผม"

"หลังจากคุณตายแล้ว ผมจะฝังเถ้ากระดูกของคุณไว้กับน้องชายคุณ ให้พวกคุณได้อยู่ด้วยกัน"

"นี่เป็นสิ่งเดียวที่ผมสามารถทำเพื่อคุณได้"

"ถือว่าเป็นการตอบแทนสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ให้กับคุณก็แล้วกันนะ"

เมื่อรู้ว่าเถ้ากระดูกของน้องชายยังอยู่ เจียงชื่อก็รู้สึกโล่งอก ความเกลียดชังในใจก็ค่อยๆ จางลง และแววตาของเขาก็กลับอยู่ภาวะที่มีสติอีกครั้ง