บทที่ 356 ผู้ถูกทอดทิ้ง

ซีเหมินจุ้นตกตะลึงและชี้ปืนไปที่ศีรษะของเจียงชื่อ "แกพูดไร้สาระอะไรอยู่?"

เจียงชื่อตอบเบาๆ ว่า "ปืนของคุณฆ่าผมไม่ได้ แล้วคุณจะหันปืนมาที่ผมทำไม? ถ้าคุณไม่เชื่อ คุณลองไปดูก่อนสิว่าสองพี่น้องตระกูลซุนยังอยู่ไหม?"

ซีเหมินจุ้นได้แต่กลืนน้ำลายแล้วมองไปที่ห้องมืดนั้น

หรือว่า ซุนหย่งเจินทิ้งเราไปแล้วจริงๆ?

ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เลย

ซีเหมินจุ้นครุ่นคิดในใจและกำลังคิดจะเข้าไปดูในห้องมืดนั้น แต่ทันใดนั้น ประตูโกดังก็ถูกเตะจนพังลง และลูกน้องของเขาสองคนก็กระเด็นเข้ามาล้มลงตรงหน้าเขาจากคนละทิศ

กันต์กับเมถุน เทพกับมารได้มาถึงโกดังพร้อมกัน

ซีเหมินจุ้นตกใจจนใบหน้าซีดเซียวและหันปืนไปแล้วลั่นไกทันที

เมถุนเคลื่อนตัวเหมือนสายลมและได้มาถึงตรงหน้าซีเหมินจุ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาผลักซีเหมินจุ้นไปติดกับกรงเหล็กด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็พร้อมที่จะบีบคอของเขา

ถ้าโดนการโจมตีครั้งนี้ ซีเหมินจุ้นต้องตายอย่างแน่นอน

เจียงชื่อแกล้งไอเบาๆ "ไว้ชีวิตมันก่อน"

ดวงตาของเมถุนเป็นประกาย เขาจับศีรษะของซีเหมินจุ้นแล้วเหวี่ยงออกไปเหมือนกับโยนขยะทิ้ง

จากนั้นสองมือจับที่กรงเหล็กเพื่อจะยกมันออก

แต่เจียงชื่อส่ายหัวพูดว่า "นี่เป็นกรงเหล็กที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษนะ ถ้ายกมันทิ้งได้ผมทำไปนานแล้ว คงไม่ต้องลำบากคุณอีก"

กันต์ยิ้มแล้วเดินไปกดสวิตช์เพื่อยกกรงเหล็กขึ้น

"ลูกพี่ จะเอายังไงต่อคะ?" กันต์ถาม

เจียงชื่อชี้ไปที่ซีเหมินจุ้น "พามันกลับไปขังไว้ แล้วรอคำสั่งจากผมอีกที"

"รับทราบค่ะ!"