บทที่ 416 ดินแดนที่ปีศาจสิงสู่

หลงหยันหยวน สถานที่ที่มีการรักษาความปลอดภัยสาธารณะเลวร้ายที่สุดในเขตเจียงหนาน อยู่ที่นี่ ตอนกลางคืนไม่สามารถออกจากบ้านได้

แม้แต่กลางวันแสกๆ ยังถูกปล้น ถูกขโมย ความน่าจะเป็นของการถูกหลอกก็สูงเช่นกัน

โดยเฉพาะสถานีรถไฟ สถานีรถบัสและสถานที่อื่นๆ ยิ่งซ่องสุมเสือสิงห์กระทิงแรด คนทั่วไปจึงไม่กล้ามาที่นี่

ต่อให้เป็นคนชั่วจากที่อื่น ก็ไม่กล้ามาเหยียบดินแดนแห่งนี้ง่ายๆ

อยู่ที่นี่ มีเพียงปีศาจเท่านั้นถึงจะสามารถอยู่รอดได้

อาคารสำนักงานตระกูลติง

ห้องสำนักงาน

ติงจ้ง ติงจื่อยวี่ และติงเฟิงเฉิงสามคนรวมตัวกันอีกครั้ง บนใบหน้าทุกคนต่างมีรอยยิ้ม

ติงจ้งอ่านข้อความในโทรศัพท์มือถือ แล้วหัวเราะฮ่าฮ่าเสียงดัง "เมิ่งเหยนออกไปแล้ว ครั้งนี้ ฉันจะดูซิว่าเธอจะกลับมายังไง!"

ติงจื่อยวี่พูดว่า "สถานที่อย่างหลงหยันหยวน ผู้ชายแข็งแกร่งยังสูญเสียชั้นผิวหนังได้ นับประสาอะไรกับผู้หญิงอ่อนแออย่างเมิ่งเหยน และที่สำคัญกว่านั้นก็คือ เมิ่งเหยนรูปร่างหน้าตาสวยมาก คาดว่าคืนนี้คงทุกข์ทรมานแน่"

คนกลุ่มนี้สูญเสียความเป็นมนุษย์ไปแล้ว

ทั้งที่เป็นครอบครัวเดียวกัน แต่กลับคิดหาวิธีให้ติงเมิ่งเหยนตกตายลงหลุม

ติงจ้งยิ้มเย็นชาและพูดว่า "นี่คือราคาที่เธอต้องจ่าย! ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันอดทนกับเธอมามากเกินพอแล้ว ถึงทำให้เธอกระด้างกระเดื่อง เรื่องของหมู่บ้านตี้เหา ชั่วชีวิตนี้ฉันไม่มีวันลืม เมิ่งเหยน อย่าได้โทษปู่ที่โหดร้าย ถ้าจะโทษก็โทษการกระทำของตัวเองเถอะ!"

"แต่คุณปู่ ถ้าเมิ่งเหยนไม่ได้ไปที่ไหน แค่ตรงไปเจรจากับผู้ขายอย่างเดียว แล้วกลับมาวันนั้นเลยจะทำยังไงล่ะ"

ติงจ้งยิ้มอย่างดูถูก

เรื่องนี้ไม่มีทางเกิดขึ้น

"ครั้งนี้ผู้ขายที่ฉันเลือกคือคนที่ขึ้นชื่อว่าผีดูดเลือด----ไอ้หนวดเซา เขาไม่เพียงแต่ต้องการราคาสูง แถมยังชอบแอบตัดลดต้นทุน การทำธุรกิจกับเขามันยากมาก"

"กับผู้หญิงแล้วไอ้หนวดเซายิ่งหิวโหย เมื่อได้เห็นเมิ่งเหยน ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะไม่หวั่นไหว"