ตอนที่ 5
บทที่ 5 พิธีรีตอง
October 21, 2026
บทที่ 5 พิธีรีตอง
ทุกคนมองหน้ากัน เทพสงครามซูร่า? เป็นตำแหน่งอะไร?
ถังแหวนโม่กระแอมเล็กน้อย “สถานการณ์ที่เวสเตอร์แลนด์ถึงฉันจะไม่ค่อยรู้ แต่เรื่องยศทหารฉันรู้ดี เทพสงครามซูร่า ไม่มีตำแหน่งบรรจุนี้ เจียงชื่อคุณอย่าแต่งเรื่องขึ้นดีกว่า”
ผู้คนถึงได้คลายความสงสัย
“ที่แท้แต่งขึ้นมาเอง ฉันก็ว่าทำไมไม่เคยได้ยิน”
“แต่งเรื่องทั้งทีก็ไม่แต่งให้เข้าท่าหน่อย"
“แม้แต่แหวนโม่ก็ไม่รู้จักยศนี้ มันต้องไม่มีอยู่แน่”
การเผชิญหน้าการตำหนิของกลุ่มคน ติงเมิ่งเหยนอับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี
เจียงชื่อกลับนิ่งเฉย พูดขึ้นมาว่า: “คุณไม่เคยได้ยิน หรือเพราะคุณยังสัมผัสไม่ถึงกันแน่?”
“……”
เสียงฮืฮาในงานก็ดังขึ้น ผู้คนมองมาที่เจียงชื่ออย่างทึ่มๆ
เขาบ้าไปแล้วจริงๆ กล้าพูดอะไรออกมาก็ได้
ถังแหวนโม่เป็นใคร? นั่นเป็นถึงรองผู้บัญชาการฝ่ายตะวันออกของจ้านยู่เลยนะ เป็นหนึ่งเดียวในฝ่ายตะวันออกของจ้านยู่อยู่เหนือคนนับหมื่น ต่อให้เป็นคุณปู่ติงเห็นเขาก็ยังต้องอ่อนน้อม ยอมโอนอ่อนให้
เจียงชื่อถึงกับกล้าพูดว่าอีกฝ่ายไม่รู้จักตัวเอง เพราะสัมผัสไม่ถึง หมายความว่าเขาเก่งกว่าถังแหวนโม่อีกสินะ?
หลังจากความเงียบไปชั่วขณะ ก็เกิดเสียงหัวเราะดังไปทั่ว
ติงเฝิงเฉิงชี้ไปที่เจียงชื่อ “น้องเล็ก เธอเอาตัวประหลาดนี่กลับไปทีได้ไหม? เขาอยู่นี่ก็ขายหน้าผู้คน มันเหมาะสมแล้วเหรอ?”
ถังแหวนโม่ก็ทำหน้าดูถูก
“มีคนบางคน ทั้งที่ฐานะต่ำต้อย แต่ยังไม่รู้จักที่จะพิสูจน์ตัวเอง รู้จักแต่เป็นตัวตลกของคนอื่น”
“ฉันจะไม่ดูถูกที่นายมีฐานะต่ำต้อย แต่การไม่รู้จักความอัปยศของนาย ทำให้ฉันรู้สึกทุเรศ”
“ไปซะ เห็นนายยืนอยู่ตรงนี้ ฉันก็ไม่มีอารมณ์แม้แต่กินข้าว”
ติงเฝิงเฉิงพูดตามขึ้นมาว่า: “เศษสวะ ได้ยินไหม พี่เขยสั่งให้นายไสหัวไป”
สถานการณ์ค่อนข้างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ติงจ้งทำไม้ทำมือไปที่ติงเมิ่งเหยน “เมิ่งเหยน ให้เขาไปนั่งกินข้าวที่มุมโต๊ะนั้นไป”
“ทราบแล้วค่ะ คุณปู่”
ติงเมิ่งเหยนลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปจับข้อมือของเจียงชื่อ กัดฟันลากเจียงชื่อออกไปจากงาน ให้เขาไปอยู่โต๊ะมุมใน
เจียงชื่อส่ายหน้าเล็กน้อย ตั้งหน้าตั้งตากิน
“คุณยังกินลงอีก?” ติงเมิ่งเหยนดุขึ้นมา “ฉันโมโหจนอิ่มท้องแล้ว คุณยังทำเป็นไม่เป็นไรอยู่ได้ เจียงชื่อ คุณรู้ไหมว่า “อัปยศ” สองคำนี้เขียนยังไง?”
เจียงชื่อพูดด้วยความเมินเฉย: “ของแท้ปลอมไม่ได้ ของปลอมแท้ไม่ได้"
“หมายความว่าอะไร?”
“ไม่ช้าคุณก็เข้าใจเอง"
บนโต๊ะอาหาร
ติงจ้งถามขึ้นมาว่า: “แหวนโม่ วันนี้มีเรื่องอยากขอคำแนะนำจากเธอ”
ถังแหวนโม่หัวเราะ "คุณปู่เกรงใจเกินไปแล้ว กับผมยังจะใช้คำว่า “ขอคำแนะนำ” ทำไม? คุณปู่คงอยากถามเรื่องผู้นำคนใหม่สินะ”
“ถูกต้องๆ แหวนโม่พอทายก็ถูกเลย"
ถังแหวนโม่พูดว่า: “การรวมตัวของสามเขตในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ตำแหน่งผู้รับผิดชอบใหญ่ เป็นทั้งเนื้ออ้วน แล้วยังเป็นหลุมไฟด้วย”
“หมายความว่ายังไง?”
“ง่ายมาก ในฐานะผู้รับผิดชอบทั้งสามเขต สามารถโยกย้ายทรัพยากรทั้งหมดได้ แค่จัดการให้ดี น้ำ น้ำมันต่างๆ ก็ตักตวงได้ตามใจชอบ? ปัญหาคือ หัวหน้าทั้งสามเขตจะยอมให้เขาทำเหรอ? ข้าราชการเอย พ่อถ้าเอย ท้องถิ่นเอย ผู้มีอำนาจหลายฝ่าย ไกล่เกลี่ยกันไม่ใช่ง่ายๆ ฉะนั้น ผู้ที่จะมาเป็นผู้รับผิดชอบใหญ่ ต้องกำราบสถานการณ์ให้อยู่”
ติงจ้งพยักหน้า ถามต่อไปว่า: “แล้วเธอรู้ไหมว่าผู้ที่มาใหม่เป็นใคร?”
"ไม่ทราบครับ"