บทที่6 ตัดชื่อสองคนนี้ออก

บทที่6ตัดชื่อสองคนนี้ออก

งานเลี้ยงครอบครัวทั้งงาน พวกประจบประแจงถังแหวนโม่เรียงหน้าเข้ามาไม่ขาด แก้วแล้วแก้วเล่า คึกคักไม่หยุด

ส่วนทางเจียงชื่อ ไม่มีใครใช้สายตามองมาที่เขาตั้งแต่ต้นจนจบ

ติงเมิ่งเหยนที่นั่งอยู่กับเขาสีหน้าก็ไร้สง่า มีหลายครั้งที่อยากตีตัวจาก เพราะไม่มีหน้าจะอยู่ที่นี่ต่อไปจริงๆ

เวลานี้เอง เสียงมือถือของเจียงชื่อก็ดังขึ้น

“ขอโทษที ขอรับโทรศัพท์หน่อย"

เจียงชื่อเดินออกประตูใหญ่ไป รับสายโทรศัพท์ เป็นเสียงของโม่หยางที่โทรเข้ามา

“พี่ใหญ่ เอกสารมาแล้ว พรุ่งนี้จะให้พี่รับตำแหน่งผู้รับผิดชอบใหญ่แห่ง3เมือง และเข้าร่วมพิธีรับตำแหน่ง”

เจียงชื่อตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ : “นายก็รู้นิสัยของฉัน ไม่ชอบเรื่องพิธีรีตองมาแต่ไหนแต่ไร ตำแหน่งผู้รับผิดชอบใหญ่ฉันเข้ารับได้ แต่พิธีเข้ารับตำแหน่งก็ยกเลิกเถอะ”

“เอ่อ...นี่เป็นข้อกำหนดของเบื้องบน พี่ใหญ่ ปฏิเสธยากนะ”

“งั้นนายก็ไปร่วมแทนฉันละกัน"

“อย่างนี้ไม่เหมาะมั๊ง? เบื้องบนต้องไม่ตกลงแน่”

“ถ้าไม่ตกลง ก็ไม่ต้องให้ฉันรับตำแหน่งผู้รับผิดชอบ บอกเบื้องบนไปตามนี้”

“พี่ใหญ่ อย่าโมโหสิ เดี๋ยวผมไปพูดให้"

เจียงชื่อวางสายเสร็จ เตรียมตัวจะกลับเข้าไป ติงเฝิงเฉิงหัวเราะเหอะๆ เดินเข้ามา

“โอ้ คุยสายกับใครเหรอ?”

“เพื่อน"

“เศษสวะอย่างนายมีเพื่อนกับเขาด้วย?” ติงเฝิงเฉิงพูดขึ้น: “เป็นทหารเหมือนกัน นายดูพี่เขยสิ แล้วก็ดูตัวเอง ทำไมต่างกันมากขนาดนี้หา? เมื่อครู่พี่เขยรับปากฉัน ว่าจะพาฉันไปร่วมงานพิธีรับตำแหน่งผู้รับผิดชอบใหม่ในวันพรุ่งนี้ ดูศักยภาพของเขาสิ เส้นสายภายในก็มีสิทธิ์ไปร่วมงานได้ นายล่ะ? ได้แต่นั่งอยู่ที่บ้าน ดูฉันกับผู้รับผิดชอบใหม่จับมือกันจากหน้าจอทีวีสินะ!”

เจียงชื่อยิ้มถามว่า: “สิทธิในการเข้าร่วมงานคงไม่ได้มาง่ายๆ สินะ? ถ้าคุณไปร่วมไม่ได้ กระทั่งถังแหวนโม่ก็ไปร่วมไม่ได้ จะไม่ยิ่งพะอืดพะอมเหรอ”

“ถุย!” “ติงเฝิงเฉิงด่าขึ้น: “พวกเราไปร่วมไม่ได้ แล้วเศษสวะอย่างนายจะเข้าร่วมได้เหรอ?”

ขณะที่ทั้ง2กำลังคุยกัน ติงเมิ่งเหยนก็เดินออกมา

สีหน้าเธอดำเคร่งเครียด แสดงให้เห็นว่าในนั้นเพิ่งมีคนพูดเรื่องไม่น่าฟังกับเธอ

เธอเดินผ่านเจียงชื่อ พูดเสียงเบาๆ แค่ว่า: “กลับบ้าน"

ติงเฝิงเฉิงก็พูดขึ้นมาอย่างพิลึกว่า: “เฮ้อ... น้องเล็ก อย่าเพิ่งไปสิ พี่สองยังไม่ได้ฉลองเหล้ากับเธอเลย”

ติงเมิ่งเหยนก้มหน้า ก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปที่รถของเธอ เจียงชื่อก็เดินตามไป

เปิดประตูรถเข้าไปนั่ง ติงเมิ่งเหยนตบไปที่พวงมาลัยอย่างแรงเพื่อระบายความโกรธ จากนั้นเงยหน้าขึ้นถอนใจยาวๆ ออกมา

ความเก็บกด ความกล้ำกลืน ความไม่ยอม ความเจ็บปวด ถูกระบายออกมาในนาทีนี้

เจียงชื่อมองเขาแว๊บหนึ่ง ไม่ได้แสดงออกอะไรมาก หันหน้าไปนอกหน้าต่าง อารมณ์เมินเฉย

ติงเมิ่งเหยนเหยียบคันเร่ง รีบไปจากที่ๆ ทำให้เธอไม่สบายใจอย่างรวดเร็ว

รถขับมาได้ครึ่งทาง

ติงเมิ่งเหยนก็พูดขึ้นมาด้วยความคับใจว่า: “คุณรู้ไหมว่าทุกคนวิจารณ์คุณว่าอย่างไร?”

“ว่าอย่างไร?”

“อ่อนแอ ต่ำต้อย ไม่มีอนาคต ยิ่งกว่านี้มีคนบอกว่าคุณเกาะผู้หญิง”

“อ้อ"

“อ้อ? คุณฟังแล้วไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ?”

เจียงชื่อหันมามองติงเมิ่งเหยน “คุณอยากให้ผมรู้สึกอะไร? โกรธ เสียใจ หรือว่าลงมือกับพวกเขา?”

ติงเมิ่งเหยนกัดริมฝีปาก มีบางอย่างที่เธออยากพูด แต่ไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากออกมาอย่างไร

เธอแค่อยากเป็นเจียงชื่อขยันฮึดขึ้นสู้เท่านั้นเอง

เจียงชื่อมองไปนอกหน้าต่างต่อ อยู่ๆ ก็ถามขึ้นมาว่า: “หลายปีที่ผมไปเป็นทหาร ใช้ชีวิตลำบากมาก คุณรู้ไหมว่าผมชอบแก้เซ็งยังไง?”

ติงเมิ่งเหยนไม่พูดไม่จา

“สิ่งที่ผมชอบทำก็คือ ไปดูการแสดงกายกรรม ผมไม่ได้ชอบดูท่าอะไรยาก แต่ชอบดูการแสดงของตัวตลก”

“หืม?”