บทที่ 511 ขาดสติสัมปชัญญะ

หลังจากที่เจียงชื่อดื่มไวน์เข้าไปแก้วหนึ่ง เขามองไปที่เหยาฮังแล้วจงใจพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ผมชอบการบริการของที่นี่มาก มันมีเอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนกับที่อื่น ทุกครั้งที่ผมมากินข้าวที่นี่ ผมจะรู้สึกประทับใจมาก มันหาไม่ได้จากที่ไหนอีก บางที นี่อาจเป็นจุดเด่นของหนานเฉิงเลยก็ได้?"

เมื่อเหยาฮังได้ยินเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้เขาพูดไม่ออก

เป็นครั้งแรกที่ได้ยินคนอื่นพูดว่าร้านอาหารมิจฉาชีพเป็นจุดเด่น

อันที่จริงแล้ว มันเป็นจุดเด่นมาก ไม่ใช่แค่ในหนานเฉิงเท่านั้น แต่ยังเป็นจุดเด่นของทั้งประเทศอีกด้วย กระทั่งที่เดียวในโลกก็ว่าได้?

เกลือ คิดราคาเป็นเม็ด ฮ่าๆ โลกนี้มันช่างอัศจรรย์จริงๆ วันนี้ถือว่าได้ประสบการณ์ใหม่จริงๆ

เหยาฮังแอบดูถูกเจียงชื่อในใจ

และคิดในใจว่าเขาคนนี้มีปัญหาทางสมองใช่ไหม? หรือว่า คนรวยอย่างพวกเขาชอบเอาเงินมาทิ้งขว้างแบบนี้?

ในขณะนั้น เจียงชื่อถามขึ้นว่า "คุณเหยา คุณดูเหมือนลำบากใจนะครับ หรือว่า มื้อนี้ให้ผมเป็นคนเลี้ยงดีกว่า?"

"ไม่ๆ ๆ ให้คุณเลี้ยงได้ไง?"

แน่นอนว่าไม่ได้อยู่แล้ว!

ถ้าให้เจียงชื่อเป็นคนจ่าย แล้วจะเป็นเพื่อนกันต่อยังไง อีกอย่างมันจะทำให้ความสัมพันธ์แย่ลงก็ได้ แล้วเขาจะมีโอกาสลงมือกับเจียงชื่อได้อย่างไร?

เพื่อที่จะรักษาความสัมพันธ์การเป็น 'เพื่อนที่ดี' กับเจียงชื่อ เขาไม่มีทางเลือก นอกจากแสร้งทำเป็นซื้อใจ

เขามองไปที่พนักงานด้วยสีหน้าไม่พอใจมาก แต่สุดท้ายก็หยิบบัตรเครดิตออกมาอย่างไม่เต็มใจ

"รูดบัตร!"

"โอเคครับ รอสักครู่นะครับ"

พนักงานรับบัตรธนาคารไปอย่างรวดเร็ว หลังจากรูดบัตรแล้วเขาก็พูดว่า "รบกวนใส่รหัสผ่านด้วยครับ"

เหยาฮังใส่รหัสผ่านด้วยมือที่สั่นเทา ในขณะที่ใส่รหัสผ่านไปด้วยเขาก็แอบสาปแช่งในใจไปด้วย

และเจียงชื่อในขณะนี้ เขากลับจิบไวน์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดูเหมือนว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นนี้มันไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลย ซินยุ่นที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับสับสน ในความเป็นจริงแล้ว การที่เราจะทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ มันควรปฏิบัติต่อคนอื่นอย่างจริงใจไม่ใช่หรือ?