บทที่ 510 คิดเม็ดละชุด

เครื่องคิดเลขถูกกดอย่างรวดเร็ว

หลังจากตรวจบิลเสร็จแล้ว พนักงานก็ถามว่า "ท่านไหนเป็นผู้ชำระเงินครับ?"

เหยาฮังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ผมจ่ายเอง"

พนักงานพยักหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เคารพ แต่เป็นคำพูดที่ทำให้เหยาฮังต้องตกใจจนอ้าปากค้าง "อาหารมื้อนี้ทั้งหมดสองล้านสามแสนสามหมื่นครับ ไม่ทราบว่าสะดวกจ่ายเป็นเงินสดหรือหรูการ์ดดีครับ?"

ในโต๊ะอาหารเงียบลงอย่างกะทันหัน

เหยาฮังถึงกับรู้สึกทึ่ง เขาหันมองไปที่พนักงานอย่างแปลกใจและสีหน้าก็เต็มไปด้วยความน่าเหลือเชื่อ

"อะไรคือสองล้านสามแสนสามหมื่น? ผมกินอะไรไปกันแน่?"

"ผักกุยช่ายของบ้านคุณทำด้วยทองคำ หรือเป็นถั่วงอกที่ฝังด้วยเพชร? ต่อให้เป็นทองคำหรือเพชรจริง มันก็ไม่ได้แพงขนาดนี้หรอก"

"คุณล้อเล่นอะไร?"

ในมุมมองของเหยาฮัง อาหารมื้อนี้ไม่น่าเกิน 200 หยวนด้วยซ้ำ อีกอย่างจานที่แพงที่สุดก็คือเป็ดลาดซอส ราคา 36 หยวนเท่านั้น

ถั่วงอกผัดกระเทียมที่สั่งไปก็แค่ 18 หยวน ขึ้นฉ่ายผัดหอยทากแม่น้ำก็แค่ 22 หยวน

เป็นไปไม่ได้ว่าอาหารทุกอย่างที่สั่งไปจะเกิน 200 หยวน

แต่สุดท้ายพนักงานร้านจะให้เขาจ่ายสองล้านสามแสนสามหมื่น นี่เขาจัดวันเอพริลฟูลก่อนกำหนดหรือเปล่า? หรือเล่นตลกอะไรอยู่?

ซินยุ่นก็ขมวดคิ้วแน่นๆ

ทำไมร้านนี้ความจำเสื่อมหรือ? ครั้งก่อนเพิ่งถูกสั่งสอนไปยังไม่เข็ด วันนี้จะโกงคนอื่นอีกแล้ว? อีกอย่างวันนี้โกงหนักกว่าเดิมอีก

เธอกำลังจะพูด แต่เจียงชื่อก็พูดขึ้นก่อน

และคำพูดของเจียงชื่อก็ทำให้ซินยุ่นถึงกับสับสน

เขายิ้มแล้วพูดกับเหยาฮังว่า "คุณเหยา คุณไม่ต้องตกใจหรอกครับ เป็นปกติของร้านนี้อยู่แล้ว"

อะไรคือเป็นปกติของร้านนี้?

เหยาฮังพูดด้วยสีหน้างุนงง "คุณเจียง คุณอย่าล้อผมเล่นสิ อาหารมื้อนี้จะถึงสองล้านกว่าได้ยังไงครับ?"

เจียงชื่อยักไหล่แล้วชี้ไปที่เมนูและตอบว่า "คุณดูเมนูอาหารสิ อย่างเช่นข้าวเปล่าชามนี้ ชุดละ 5 หยวนนะ"

เหยาฮังพยักหน้าตอบ "แล้วยังไง? เราสี่คนก็กินไปแค่สี่ชาม รวมแล้วก็แค่ 20 หยวน"