บทที่ 515 พังยับเยิน

ด้วยความโลภที่ถูกดึงดูดด้วยค่าเงิน คนทั้งหมดบนถนนคนเดินจึงกระโจนเข้าไปเหมือนสัตว์เดรัจฉานที่หิวโหย

และเหยาฮังกับลูกน้องของเขาก็เหมือนลูกแกะที่กำลังจะถูกเชือด ได้แต่มองดูฝูงหมาป่าและไม่มีทางที่จะหนีได้ แม้แต่จะลุกขึ้นสู้ก็ยังไม่ไหว

คนเหล่านี้คุ้นชินกับการกลั่นแกล้งผู้อื่น แต่ไม่เคยชินกับการที่ถูกคนอื่นกลั่นแกล้งมาก่อนเลย

การกลั่นแกล้งผู้อื่นจึงเป็นคติประจำใจของพวกเขาไปแล้ว

ในเวลานี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มคนมากมายที่เหมือนกับกระแสน้ำขนาดใหญ่ที่ซัดเข้ามา ลูกน้องแต่ละคนต่างก็พากันคุกเข่าลงและก้มหัวขอความเมตตา

แต่มันจะมีประโยชน์อะไรกัน?

ตอนนี้พวกเขาก็เหมือนเงินทอง แล้วยังมีคนที่ไม่ต้องการเงินทองอยู่อีกเหรอ? โดยเฉพาะเมืองหนานเฉิง ที่ที่มีแต่ความรุนแรง และการลงมือก็ย่อมรุนแรงด้วยเช่นกัน

เหยาฮังมองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง เขานึกไม่ถึงเลยว่าเรื่องมันจะบานปลายแบบนี้

และสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันได้พิสูจน์คำพูดที่ว่า 'มีเงินแล้ว ไม่มีเรื่องใดที่เป็นไปไม่ได้'

จากที่กำลังเสียเปรียบอยู่ แต่เจียงชื่อกลับใช้เงินเพื่อพลิกตาลปัตรสถานการณ์เรื่องนี้ และยังทำให้เหยาฮังรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของเงินได้

"ไป เราไปหาที่นั่งดูละครกัน"

เจียงชื่อยืนขวางซินยุ่นกับซินจื่อหมินแล้วถอยห่างออกไป จากนั้นทั้งสามก็เข้าไปในโรงน้ำชาร้านหนึ่งแล้วนั่งดูเหยาฮังกับคนของเขาที่กำลังจะถูกรุมทำร้าย

ถือว่าเป็นเรื่องโชคดีแค่ไหนแล้วที่ถูกรุมทำร้ายเท่านั้น

มีลูกน้องหลายๆ คนถูกจับตัวไว้ จากนั้นถูกงัดปากแล้วใช้คีมหักฟันออกมาทีละซี่!

เลือดมากมายไหลนองในที่เกิดเหตุ

แล้วที่นี่ยังใช่ถนนคนเดินอยู่หรือ? มันเป็นเหมือนโรงฆ่าสัตว์มากกว่า

ซินยุ่นรู้สึกเจ็บปวดใจมาก เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นถึงความบ้าคลั่งของมนุษย์

คนพวกนี้ยังมีความเป็นมนุษย์อยู่ไหม?